กลลวงในโรงเตี๊ยม

กลิ่นอายของใบชาหลง징ชั้นดีที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ ๆ ลอยกรุ่นอบอวลอยู่ทั่วห้องโถงรับรองชั้นสองของโรงเตี๊ยมจันทรา ทว่ามันกลับไม่สามารถกลบกลิ่นอายอันตรายที่จางอยู่ในบรรยากาศได้เลยแม้แต่น้อย "พ่อค้าเร่จากแดนเหนือผู้นี้ ช่างขยันขันแข็งเสียจริงนะคะ เดินทางฝ่าลมหนาวมาถึงเมืองหลวง แต่กลับมีสินค้าในหีบเป็นแค่ตำราพิชัยสงครามฉบับคัดลอกด้วยลายมือลับของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ... น่าสนใจเสียจนหม่อมฉันเกือบจะเชื่อแล้วล่ะค่ะว่าเป็นสินค้า OTOP ประจำหมู่บ้านของท่าน" ซูเหมยแย้มยิ้มหวานหยด รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยอย่างจับผิด นิ้วเรียวยาวเคาะจอกชาบนโต๊ะไม้เนื้อดีเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าสร้างแรงกดดันให้บุรุษร่างหนาในชุดพ่อค้าเร่ตรงหน้าถึงกับเหงื่อตกซิก บุรุษผู้นั้นหัวเราะแห้ง ๆ พยายามรักษาท่าทีสงบเสงี่ยม "แม่นางซูเข้าใจผิดแล้วกระมัง ข้าเป็นเพียง... อั่ก!" ร่างหนาถูกกระชากคอเสื้อขึ้นด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ หลี่จิ่งเหยียนก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่วินาทีไหนไม่มีใครทันสังเกต แววตาของท่านแม่ทัพผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกคู่นั้นกวาดมองเหยื่อด้วยความเหี้ยมเกรียม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "ฉินอ๋องส่งเจ้ามาสอดแนม หรือส่งมาตาย?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังจนพ่อค้าปลอม ๆ ตัวสั่นเทา ซูเหมยลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงผ้าแพรปักลายดอกเหมันต์ไหวระริก นางเดินเข้ามาใกล้หลี่จิ่งเหยียน กลิ่นกายหอมหวานละมุนจาง ๆ ของดอกท้อปะทะเข้ากับนาสิกของท่านแม่ทัพ ทำเอาดวงตาคมกริบชะงักไปชั่วขณะ นางเอื้อมมือเรียวไปแตะข้อแขนแกร่งที่กำลังบีบคอศัตรูเบา ๆ "ใจเย็นก่อนสิคะท่านแม่ทัพ เล่นงานเขาจนตายคาที่ตอนนี้ แล้วเราจะสาวไปถึงตัวบงการตัวจริงได้อย่างไรเล่าคะ?" น้ำเสียงของนางกระซิบข้างหูเขาอย่างแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอแกร่ง ทำเอาหลี่จิ่งเหยียนต้องขบกรามแน่น ปรับลมหายใจให้เป็นปกติอย่างยากลำบาก สตรีผู้นี้ช่าง... กล้าดียังไงมาปั่นป่วนสมาธิเขาในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้! "ข้าไม่ได้มานะ..." พ่อค้าปลอมพยายามจะปฏิเสธ แต่ซูเหมยกลับตัดบทด้วยการยิ้มเยาะ "ไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะ หีบไม้สักทองนั่น ข้าให้คนแอบเปิดดูตั้งแต่อย่างแรกที่ท่านก้าวเท้าเข้าโรงเตี๊ยมแล้ว ตราประทับลับของตำหนักฉินอ๋องเด่นชัดเสียขนาดนั้น ต่อให้ท่านตาบอดสนิททั้งสองข้างก็ยังคลำเจอเลยกระมังคะ" ซูเหมยหันไปสบตาคมกริบของหลี่จิ่งเหยียน "เห็นทีว่าเกลือเป็นหนอนในค่ายทหารของท่าน จะมีรากลึกกว่าที่คาดไว้นะคะท่านแม่ทัพ" หลี่จิ่งเหยียนแค่นเสียงในลำคอ นัยน์ตาคมเข้มหันกลับมามองสตรีปากเก่งที่ยืนยันจะเข้ามาเอี่ยวในเรื่องอันตรายนี้ทุกทีสินะ "รู้ทั้งรู้ว่าเกี่ยวข้องกับฉินอ๋อง เหตุใดเจ้าถึงยังกล้าเชิญมันขึ้นมาบนเรือนรับรองส่วนตัว?" "ก็เพราะโรงเตี๊ยมจันทราแห่งนี้ เป็นอาณาเขตของฉันค่ะ" ซูเหมยเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี นัยน์ตาดอกท้อฉายแววท้าทาย "ใครหน้าไหนจะมาใช้วิธีสกปรกชักศึกเข้าบ้านบนหัวฉันไม่ได้ทั้งนั้น โดยเฉพาะคนของฉินอ๋อง... ศัตรูเก่าของฉันกับท่าน บัญชีนี้ยังไม่ได้ชำระให้สาสมเลยนะคะ" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนพลันอบอวลไปด้วยเคมีอันร้อนแรงที่ตัดกันฉับพลันกับความตึงเครียดรอบตัว สายตาที่พวกเขาสบกันมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าแค่พันธมิตรเฉพาะกิจ แม้หลี่จิ่งเหยียนจะอยากดุว่านางใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปสักแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ยามที่นางยืนเคียงข้างเขาด้วยท่าทีองอาจเช่นนี้ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของเขากลับเต้นระส่ำอย่างไม่รักดี "จับตัวมันไปขังไว้ที่ห้องใต้ดิน แล้วคอยดู..." ยังไม่ทันที่หลี่จิ่งเหยียนจะสั่งการจนจบประโยค เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่ก็ดังขึ้นกึกก้องที่ชั้นล่าง ตามมาด้วยเสียงพังประตูและเสียงโวยวายของเสี่ยวเอ้อร์ พลัน ประตูห้องรับรองก็ถูกถีบจนหลุดกระเด็นออกจากวงกบ เศษไม้กระจายเกลื่อนกลาด! เงาร่างนับสิบในชุดนักฆ่าชุดดำสนิท พร้อมกระบี่เปลือยคมกริบในมือพุ่งทะยานเข้ามาในห้องราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด และที่น่าตกใจที่สุดคือ บุรุษผู้ก้าวเข้ามาเป็นคนสุดท้าย สวมหน้ากากเงินครึ่งซีก รอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากนั้น... คือฉินอ๋องที่ควรจะประทับอยู่andในตำหนักของพระองค์เอง! "แม่ทัพหลี่... และแม่นางซู ช่างบังเอิญเสียจริงที่ข้ามาทันได้ยินบทสนทนาอันแสนสนุกเมื่อครู่นี้พอดี" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับแผนร้ายและเคมีที่พุ่งทะยานของทั้งคู่ในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ!