รอยจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจละเมิดข้อตกลงเรื่องระยะห่างทางกายภาพนะครับ ท่านประธาน" เสียงใสๆ ที่ติดจะเย้าแหย่นิดๆ ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่ยังหลงเหลือมาจากเหตุการณ์เมื่อคืน คณินหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที ร่างสูงในชุดสูทเนื้อดีที่ยังไม่ได้ผูกเนกタイยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่กำลังถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวในคอนโดมิเนียมหรูของเขาเอง ให้ตายเถอะ... นี่มันห้องของเขา แต่น้ำเสียงและท่าทีสบายๆ ของเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับทำให้เจ้าของห้องรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นผู้บุกรุกเสียเอง "ปากเก่งไม่เปลี่ยนนะ คิมหันต์" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสนิทอย่างไร้ที่ติ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นผิดจังหวะไปตั้งแต่ตอนที่เห็นอีกฝ่ายเดินงัวเงียออกมาจากห้องนอนแขกในสภาพเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาก็ตามที "จำได้ไหมว่าเมื่อคืนใครกันแน่ที่เกือบทำให้เกมพลิก... และใครกันที่ต้องให้ผมช่วยเก็บกวาดความยุ่งเหยิง" "ผมจำได้แม่นเลยครับ ว่าเป็นท่านประธานคนเก่งที่เกือบเสียฟอร์มให้ผม..." คิมหันต์ยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ โดยไม่หลบสายตาคมคายที่มองตรงมา "แต่ก็นั่นแหละครับ น่าเสียดายจริงๆ ที่มีมารผจญโผล่เข้ามาเสียก่อน ไม่อย่างนั้นเราคงได้รู้กันว่าใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้" ประโยคยั่วเย้าที่อ้างอิงถึงเหตุการณ์เมื่อคืน—จังหวะที่รตาโผล่พรวดพรากเข้ามาขัดจังหวะดินเนอร์และเกมจิตวิทยาอันเข้มข้น—ทำให้คณินขบกรามแน่น สันจدคมขึ้นรูปชัดด้วยความหงุดหงิดที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะเรื่องของไฮโซสาวคนนั้น แต่เป็นเพราะเขารู้สึกหงุดหงิดตัวเองต่างหากที่ดันเผลอใจไปเต้นกับเกมปั่นประสาทของเด็กนี่ ร่างสูงสาวเท้ายาวเข้าไปประชิดตัวในพริบตาเดียว แรงกดดันจากความเป็นผู้นำแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง คิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวเต็มแรง ไม่มีทางหนี ไม่มีช่องว่างให้ขยับตัว "มั่นใจมากสินะ" คณินโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูกลิ่นอายความหอมสะอาดจากสบู่เหลวเจือจางในยามเช้าทำให้สติของประธานหนุ่มกระเจิงไปชั่วขณะ แต่เขายังคงฝืนรักษามาดนิ่งเอาไว้ได้ "คิดว่าตัวเองกุมความลับและถือไพ่เหนือกว่าผมทุกอย่างอย่างนั้นเหรอ คิมหันต์?" "ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าหรอกครับ..." คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสู้สายตา ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "แต่ผมมั่นใจว่า... ท่านประธานไม่ได้เก่งแต่ปากอย่างเดียวหรอกจริงไหมครับ?" คำพูดท้าทายพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นทำเอาคณินนิ่งงันไป สมองสั่งการให้ถอยห่างเพื่อรักษาภาพลักษณ์ แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการโน้มใบหน้าลงไปใกล้กว่าเดิมด้วยแรงอารมณ์ชั่ววูบ "งั้นก็ลองพิสูจน์ดูสิ..." จังหวะนั้นเอง คิมหันต์ที่ตั้งใจจะเอี้ยวตัวหลบเพื่อกวนประสาทต่อ กลับขยับศีรษะผิดจังหวะในเสี้ยววินาทีที่คณินก้มลงมาพอดี! อุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิดเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น ริมฝีปากหยักของท่านประธานหนุ่มพลาดไปเฉียดเข้ากับริมฝีปากนุ่มอุ่นของเลขาตัวแสบเข้าเต็มแรง! ความนุ่มละมุนที่แนบชิดกันชั่วเสี้ยววินาทีทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปดื้อๆ กลิ่นกาแฟจางๆ ผสมผสานกับสัมผัสอุ่นวาบแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คณินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อเป็นหิน ส่วนคิมหันต์ถึงกับสมองขาวโพลน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวรากับกลองเพลในอกจนแทบทะลุออกมานอกoutfit ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาสีนิลเข้มที่ฉายแววตื่นตะลึงไม่แพ้กัน บรรยากาศเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องครัว มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท *พรวด!* ราวกับมีสติกลับคืนมา คิมหันต์สะดุ้งสุดตัวจนทำแก้วกาแฟเกือบหลุดมือ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงจัดลามเลียไปถึงใบหูและต้นคออย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านจนแทบไหม้ "อะ... ไอ้..." คิมหันต์อุปทานคำพูดไม่ออก สมองรวนเรจนประมวลผลไม่ทัน เขารีบผลักอกแกร่งของท่านประธานออกสุดแรงก่อนจะหันหลังขวับแล้วพุ่งตัววิ่งหนีหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วราวกับติดสปีด *ปัง!* เสียงประตูปิดล็อกกลอนดังสนั่นสะท้อนก้องห้องครัว คณินยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม นิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสเบาๆ ที่ริมฝีปากของตัวเอง ความรู้สึกนุ่มละมุนเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ชัดเจนจนน่าโมโห ใบหน้าคมคายที่ปกติจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงโคนหู ดวงตาคมกวาดมองไปทางประตูห้องน้ำสลับกับพื้นห้องด้วยความสับสนปนกระวนกระวายใจ ให้ตายเถอะ... นั่นมันอุบัติเหตุชัดๆ! แต่ทำไมหัวใจบ้านี่ถึงยังเต้นไม่เป็นส่ำอยู่แบบนี้เล่า! คณินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พยายามดึงมาดท่านประธานผู้เยือกเย็นกลับคืนมาพร้อมเอ่ยเสียงเข้มลอดไรฟันไปทางห้องน้ำ "คิมหันต์! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ทว่า ยังไม่ทันที่ร่างโปร่งด้านในจะทันได้ตอบโต้อะไร เสียงกริ่งหน้าห้องชุดก็ดังลั่นขึ้นแทรกกลางบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกเสียก่อน—*ติ๊งหน่อง! ติ๊งหน่อง!*—ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วด้านนอกที่บ่งบอกถึงความร้อนรน คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาก้าวเดินไปที่ประตูกระจกบานใหญ่พลางชะโงกมองผ่านตาแมวด้วยความระแวง ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่ยืนรออยู่ด้านนอก ไม่ใช่รตา... แต่เป็นธนัตถ์ เพื่อนสนิทและทนายความส่วนตัวที่ถือวิสาสะกดรหัสผ่านเข้ามาเองพร้อมใบหน้าซีดเผือด และเอกสารซองสีน้ำตาลในมือที่สั่นเทา "คณิน! นายแย่แล้ว..." ธนัตถ์พุ่งพรวดเข้ามาในห้องทันทีที่ประตูกั้นเปิดออกโดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยทักทาย "ข่าวหลุดเรื่องโปรเจกต์ใหญ่รั่วไหลออกไปแล้ว แถมตอนนี้บอร์ดบริหารกำลังเรียกประชุมด่วน!" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของท่านประธานนะครับ! — "ราชันย์หอกทมิฬ"