คำสารภาพในความมืด

ความเงียบงันภายในห้องพักแขกวีไอพีหลังม่านงานเลี้ยงการกุศล ไม่ได้นำพามาซึ่งความสงบ... แต่มันคือสนามรบขนาดย่อมที่เสียงหัวใจของคนสองคนกำลังเต้นกระหน่ำแข่งกันอย่างบ้าคลั่ง คณินเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ขณะที่คิมหันต์หรี่ตามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเจื่อนที่มุมปาก... เกมนี้ชักจะสนุกเกินคาดเสียแล้วสิครับ "ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น... เฮียหูฝาดไปเองหรือเปล่า" คิมหันต์รีบดึงสติตัวเองกลับมา รอยยิ้มเจื่อนถูกแทนที่ด้วยท่าทีตีมึนตามสไตล์คนปากเก่ง ทว่าใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำจนลามไปถึงใบหูนั้นไม่สามารถตบตาประธานหนุ่มผู้เคี่ยวกรำในวงการธุรกิจได้เลยแม้แต่น้อย คณินแค่น "หึ" ออกมาในลำคอ ร่างสูงใหญ่ที่เคยยืนค้ำหัวด้วยมาดนิ่งสนิท ขยับก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่ถอยหลังจนสะโพชนุ่มชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ประตูถูกล็อกกลอนไว้ตั้งแต่ตอนไหนไม่มีใครรู้ รู้ตัวอีกที... พื้นที่รอบตัวของคิมหันต์ก็ถูกกักขังไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่งของคนตัวโตกว่าเสียแล้ว "หูฝาดงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำต่ำลอดไรฟัน แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงจ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง "เมื่อกี้ใครกันนะที่ละเมอพึมพำว่า... *'ถ้าเฮียใจดีกับผมมากกว่านี้ ผมอาจจะเผลอรักจริงจังก็ได้'*... หูฉันคงไม่ได้เพี้ยนไปหรอกมั้ง คิมหันต์" ให้ตายเถอะ! นี่เขาเผลอหลุดปากพูดความจริงออกไปตอนไหนวะเนี่ย! คิมหันต์สบถในใจอย่างหัวเสีย สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ ดวงตากลมโตตวัดขึ้นสบตากลมดุ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนตรงหน้าได้ใจเด็ดขาด แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอกอยู่รำคาญ "เฮียก็แค่คนหูเพี้ยนที่ชอบเข้าข้างตัวเองจริงๆ นั่นแหละครับ" คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มกวนประสาท "ผมเมาไวน์ในงานต่างหาก ใครจะไปบ้าสารภาพรักกับคนปากร้ายอย่างเฮียกันเล่า ฝันไปเถอะครับท่านประธาน" "ปากดี..." คณินกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตา "เมาไวน์เหรอ? แต่ฉันเห็นนายดื่มไปแค่แก้วเดียวแถมเป็นน้ำผลไม้นะ คิมหันต์... ข้อหาปฏิเสธความรู้สึกตัวเองนี่ควรโดนลงโทษยังไงดีล่ะ หืม?" บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นมาอย่างดื้อๆ ความใกล้ชิดทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางบนตัวของคณินลอยเข้า แตะจมูก จนคิมหันต์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวเล็กพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่า... ร่างของอีกฝ่ายกลับแน่นหนาราวกับกำแพงหินผา ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยสักนิด "เฮียถอยไปเลยนะ ปล่อยผม! ถ้ามีใครมาเห็นเข้าแล้วเข้าใจผิดขึ้นมา..." "เข้าใจผิดอะไร? หรือกลัวว่าคู่หมั้นแสนดีอย่างคุณรตาจะมาเห็นเข้า?" คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ประโยคนี้หลุดออกจากปากโดยที่เขาเองก็ไม่ได้ตั้ง ตัวเช่นกัน รتا ไฮโซสาวที่ครอบครัวจัดหาให้เหรอ? ทำไมจู่ๆ เขาถึงรู้สึกหงุดหงิดที่ชื่อของเธอลอยเข้ามาในบทสนทนานี้วะเนี่ย คิมหันต์ชะงักไปนิด ดวงตากลมโตไหววูบชั่วพริบตา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "นั่นสินะครับ... คุณรตาทั้งสวย เพอร์เฟกต์ และเหมาะสมกับเฮียทุกประการ คนอย่างเลขาต้อยต่ำแบบผม จะไปเทียบอะไรได้ล่ะครับ ปล่อยเถอะครับ ผมจะออกไปข้างนอก" คำพูดประชดประชันนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคณินอย่างไม่น่าเชื่อ มือใหญ่ที่เคยทาบอยู่บนผนังเลื่อนลงมาคว้าข้อมือบางเอาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเดินหนีไปง่ายๆ "ใครบอกว่านายเทียบไม่ได้..." คณินพึมพำเสียงเบา ดวงตาคมดุฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันในความมืดสลัวของห้องพัก คิมหันต์กลั้นหายใจ สมองขาวโพลนไปหมด คำพูดที่เตรียมจะเถียงกลับติดอยู่ตรงลำคอ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เคมีที่ดึงดูดระหว่างพวกเขามันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว... ปากบอกว่าเกลียด ปากบอกว่ารำคาญ แต่ทำไมวะ... ทำไมวินาทีนี้เขากลับอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้เหลือเกิน "เฮีย..." คิมหันต์ครางเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่วเบາอย่างลืมตัว คณินมองริมฝีปากที่สั่นระริกนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความดุดันกลายเป็นความลึกซึ้งที่ซ่อนเร้นมานาน นิ้วเรียวอุ่นจัดเกลี่ยลงบนพวงแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาราวกับลืมตัว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้มีอิทธิพลต่อหัวใจที่ด้านชาของเขามากแค่ไหน... มากจนน่ากลัว "ถ้าพูดคำนั้นออกมาอีกที... ฉันจะไม่ปล่อยให้นายแก้ตัวว่าเป็นเรื่องละเมออีกแน่ คิมหันต์" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคลั่งรักที่ซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือกในความมืดนี้ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมกับเสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณคณินคะ อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ พอดีรตาหาคุณซะทั่วเลย..." ร่างของคณินผละถอยออกห่างจากคิมหันต์ในเสี้ยววินาที ความมืดในห้องดูเหมือนจะสว่างวาบขึ้นทันทีที่แสงไฟจากภายนอกส่องลอดเข้ามาเมื่อประตูเปิดแง้มออกเล็กน้อย... เกมกำลังสนุก แต่มารผจญดันเข้ามาในเวลาที่แย่ที่สุดเสียแล้วสิครับ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อย่างสม่ำเสมอ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ