ศัตรูหัวใจคนใหม่

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสตัวใหญ่ดังขึ้นจนสะเทือนไปถึงความรู้สึกของคนยืนอยู่ตรงข้าม ทว่าเจ้าของร่างโปร่งบางกลับไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย คิมหันต์เพียงแค่กะพริบตาปริบๆ ส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจแบบฉบับเลขาฯ ยอดกตัญญูไปให้ผู้บริหารหนุ่มที่กำลังทำหน้ายักษ์ใส่เขาเป็นรอบที่ห้าของชั่วโมง "คุณคิมหันต์... นี่คือยอดสรุปโปรเจกต์ของไตรมาสนี้ หรือคุณตั้งใจจะส่งเศษกระดาษทิชชьюให้ผมเซ็นอนุมัติกันแน่" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิดดังลอดริมฝีปากหยักได้รูป คณินขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงข้ามราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บเนียบกริบยิ่งขับเน้นออร่าความน่าเกรงขามให้แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานส่วนตัว แต่ก็นั่นแหละ... สำหรับคิมหันต์แล้ว ท่านประธานจอมซึนคนนี้ก็เป็นได้แค่แมวหงุดหงิดที่หาทางลงไม่ได้เท่านั้นเองครับ "แหม ท่านประธานครับ ตาไม่ถึงเองหรือเปล่าครับเนี่ย ยอดตัวเลขสีเขียวพุ่งกระฉูดขนาดนั้น มองยังไงให้เป็นเศษกระดาษทิชชьюครับ หรือว่าช่วงนี้สายตาสั้นลงเพราะมัวแต่มองหาใครบางคนแถวนี้หรือเปล่าเอ่ย" คิมหันต์สวนกลับทันควัน รอยยิ้มมุมปากของเจ้าตัวฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย รู้ดีว่ายิ่งอีกฝ่ายทำเสียงเข้มใส่ เขาก็ยิ่งสนุกที่จะได้กวนประสาท คณินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาชัดเจน มือหนาที่กำปากกา Montblanc ราคาแพงระยับเกือบจะหักคามือ ถ้อยคำย้อนกลับของเลขาฯ ตัวแสบมักจะทำให้เขาคุมสติแทบไม่อยู่ทุกทีสิน่า อยากจะดùให้สำนึกสักร้อยรอบ แต่พอเห็นใบหน้าทะเล้นนั่นทีไร คำด่าทอทั้งหมดก็มักจะกลืนหายลงคอไปเสียดื้อๆ กลายเป็นความรู้สึกร้อนรุ่มในอกที่เขาต้องคอยกดข่มเอาไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมแทน "ปากเก่งนักนะคิมหันต์ ถ้างานนี้ไม่ผ่านการอนุมัติภายในเย็นนี้ คุณเตรียมตัวโดนหักเงินเดือน..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะฝีปากพพอดี ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง พร้อมกับร่างสูงโปร่งของแขกผู้มาเยือนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาได้รูปทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน "สวัสดีครับท่านประธานคณิน ผมกรณ์ จากบริษัท พรperties กรุ๊ป ครับ พอดีนัดหมายเรื่องสัญญาฉบับใหม่ไว้ตอนบ่ายโมง... อ้าว คุณคิมหันต์ เลขาฯ คนสวย เอ้ย คนเก่ง เราเจอกันอีกแล้วนะครับ" กรณ์ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับคิมหันต์ พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมที่บ่งบอกความนัยชัดเจนว่าหนุ่มนักธุรกิจรายนี้ไม่ได้มาคุยแค่เรื่องธุรกิจอย่างแน่นอน คิมหันต์ชะงักไปนิดก่อนจะคลี่ยิ้มรับตามมารยาททางธุรกิจ "สวัสดีครับคุณกรณ์ ดีใจจังครับที่จำกันได้" บรรยากาศในห้องที่อึมครึมอยู่แล้วพลันลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา คณินหรี่ตาลงมองผู้ชายแปลกหน้าที่บังอาจมาส่งสายตาหวานใส่คนของเขาถึงในอาณาจักรส่วนตัว กรามหนาขบเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงกรอด รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงโดยอัตโนมัติ มือหนาวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง *ปัง* จนคิมหันต์และกรณ์ต้องหันมามองเป็นตาเดียว "เชิญนั่งครับ คุณกรณ์" คณินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังต้องเสียวสันหลังวาบ "แต่ก่อนจะเริ่มเรื่องงาน ผมคงต้องเตือนคุณไว้ก่อนว่า... ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่สถานที่มาทักทายทำความรู้จักส่วนตัว" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจกับท่าที Hostile ที่อีกฝ่ายแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง แต่รอยยิ้มเจ้าชเอก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า "อ้าว ท่านประธานครับ ผมก็แคทักทายเลขาฯ คุณตามประสาคนเคยร่วมงานกันนิดๆ หน่อยๆ เองครับ หรือว่า... ท่านประธานจะหวง?" คำแซ่บๆ ของกรณ์ทำเอาคิมหันต์แอบสะดุ้งนิดๆ เหล่หางตาไปมองเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยววาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งคนให้กลายเป็นจุล "บริษัทผมมีกฎระเบียบชัดเจนครับเรื่องความเหมาะสม และผมเกลียดพวกไม่รู้กาลเทศะที่สุด" คณินตอกกลับเสียงกร้าว สายตาคมกริบกวาดมองกรณ์หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามนิดๆ ก่อนจะหันมามองคิมหันต์ที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างโต๊ะ "ส่วนคุณคิมหันต์... ออกไปรอข้างนอก ผมมีธุระส่วนตัวจะคุยกับแขกคนนี้" คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกหมั่นไส้ อะไรกัน อยู่ดีๆ ก็ไล่กันซะงั้น แถมน้ำเสียงหึงหวงแบบเนียนๆ (ที่ไม่ค่อยเนียน) นั่นมันอะไรกันครับท่านประธาน? "อ้าว ท่านประธานครับ ผมเป็นเลขาฯ นะครับ หน้าที่ผมคือต้องอยู่จัดการเอกสารประกอบการประชุม..." คิมหันต์แย้งเสียงใส ตั้งใจจะกวนประสาทต่ออีกสักยก "ผมบอกให้ออกไป! หรือต้องให้ผมออกคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษร?" คณินตวาดลั่น ดวงตาคมจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยความหงุดหงิดปนร้อนรนที่เจ้าตัวก็อธิบายไม่ถูกเช่นกัน กรณ์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี "ฮ่าๆๆ เอาล่ะครับท่านประธาน ใจเย็นๆ ก่อนก็ได้ครับ งั้นผมรบกวนคุณคิมหันต์ช่วยจัดกาแฟดำให้ผมสักแก้วได้ไหมครับ ช่วงนี้ผมพักผ่อนน้อย อยากได้อะไรร้อนๆ มาช่วยให้ตื่นตัวหน่อย... หรือถ้าคุณคิมหันต์สนใจจะมานั่งคุยเป็นเพื่อนผมระหว่างเซ็นสัญญาด้วย ผมยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยนะครับ" ประโยคหยอดมุกจีบโต้งๆ ต่อหน้าต่อตาเจ้าของบริษัททำให้ห้องทำงานทั้งห้องเงียบกริบลงทันที คิมหันต์กำลังจะอ้าปากปฏิเสธและหยอกกลับตามสไตล์คนปากเก่ง แต่ทว่า... พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของคณินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็วจนเก้าอี้เบาะหนังไถลไปด้านหลัง เสียงดังลั่น ขายยาวก้าวฉับๆ อ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคิมหันต์ในระยะประชิด ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเลขาฯ ตัวแสบแล้วออกแรงดึงให้ถอยหลังไปชิดกับผนังห้องกระจกด้านหลังโดยไม่มีใครทันตั้งตัว! "ท่านประธาน! ทำบ้าอะไรเนี่ย!" คิมหันต์อุทานลั่นด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับกระจกเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของคณินโน้มตัวลงมาครอบครองพื้นที่ตรงหน้าเอาไว้ทั้งหมด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับความร้อนรุ่มจากตัวอีกฝ่ายโชยเข้าจมูกจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ กรณ์ที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงเมื่อเห็นท่านประธานหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งและเย็นชา กำลังแสดงท่าทีหึงหวงและครอบครองอย่างเปิดเผยต่อหน้าต่อตา คณินไม่สนใจสายตาของแขกผู้มาเยือนแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากปลายจมูกของคิมหันต์เพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มใส ดวงตาคมกริบที่ฉายแววคลั่งรักแบบสุดขั้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนปากเก่ง นิ่งสนิทแต่น่ากลัว... "กาแฟอะไรนั่น... ไม่ต้องไปชงให้ใครทั้งนั้น" คณินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงแหบพร่าสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ "เพราะถ้าคุณยังกล้าส่งยิ้มหวานเรี่ยราดให้ไอ้หน้าอ่อนนี่อีกแม้แต่ครั้งเดียว... ผมจะจูบคุณโชว์มันตรงนี้แหละ คิมหันต์!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูไปกับการประกาศความเป็นเจ้าของแบบดิบเถื่อนของท่านประธานนะครับ! — "ราชันย์หอกทมิฬ"