รตาปรากฏตัว

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างไม่เกรงใจ ไม่ได้มาจากเลขาหน้าห้อง และแน่นอนว่าไม่ใช่ธนัตถ์ทนายความจอมกวนประสาทคนนั้น คณินขมวดคิ้วมุ่น ละสายตาจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงานราคาแพงหูฉี่ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทางบานประตูไม้เนื้อดีที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมคอลเลกชันล่าสุดก้าวเข้ามาด้วยส้นสูงที่จิกพื้นเสียงดัง *ก๊อกแก๊ก* ชวนหงุดหงิด "ณินคะ ทำไมโทรหาแล้วไม่รับสายล่ะรู้ไหมว่ารตาเป็นห่วงแค่ไหน" เสียงหวานใสที่เจือความเอาแต่ใจเล็กน้อยดังขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู รตา... คู่หมั้นทางธุรกิจที่ผู้ใหญ่ทางบ้านขีดเส้นตายเอาไว้ให้เขาต้องแต่งงานด้วย เธอเดินตรงดิ่งเข้าไปหาประธานหนุ่มโดยไม่สนใจสายตาของคิมหันต์ที่ยืนถือแฟ้มเอกสารค้างอยู่ข้างโต๊ะทำงานเลยแม้แต่น้อย คيمหันต์ลอบถอนหายใจเบาๆ เขาขยับตัวถอยฉากออกมาหนึ่งก้าวอย่างรู้งาน ไม่อยากเอาตัวเข้าไปติด L ในละครฉากใหญ่ที่มีกลิ่นอายของความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของชัดเจนขนาดนี้ แต่ทว่า... "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคิมหันต์ กาแฟแก้วใหม่ของผมล่ะ" เสียงทุ้มต่ำตวาดแหวขึ้นมาทันที ดวงตาคมดุของคณินไม่ได้มองรตาด้วยซ้ำ แต่กลับตวัดมองมาที่เขาด้วยแววตาดุดันที่ซ่อนความหงุดหงิดบางอย่างเอาไว้ คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอย่างกวนประสาท "อ๋อ... นึกว่าท่านประธานจะอิ่มอกอิ่มใจกับแขกคนสำคัญจนลืมดื่มกาแฟซะอีกครับ เดี๋ยวผมไปชงมาให้ใหม่นะ... เชิญตามสบายครับคุณรตา" ประโยคหลังเขาหันไปยิ้มหวานหยดให้หญิงสาวผู้มาใหม่ รตาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้ขนตางอนงามกวาดมองสำรวจเลขาหนุ่มหัวรั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "นี่คุณ! เป็นแค่เลขาทำไมกล้าพูดจาลามปามแบบนี้มารยาททิ้งไว้ที่ไหนหมด" รตาแหวใส่ เสียงแหลมสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือตัว คิมหันต์หยุดเดิน หันกลับมาเผชิญหน้ากับไฮโซสาวโดยไม่มีอาการย่อท้อแม้แต่น้อย เขายิ้มรับนิ่มนวลแต่คำพูดเชือดเฉือนบาดลึก "ผมมีมารยาทพอที่จะเคารพเวลาส่วนตัวของบริษัทครับ... แต่ถ้าคุณรตาต้องการให้ผมอบรมเรื่องกาลเทศะในการเข้ามาในห้องทำงานคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต ผมก็ยินดีสอนนะครับ พอดีช่วงนี้ว่าง" "กรี๊ด! ณินค่ะ ดูเลขาคุณสิ มันกล้าดียังไงมาสั่งสอนรตา!" รตาหันไปทุบแขนแกร่งของคณินอย่างลืมตัว ดวงตาคลอด้วยหน่วยน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ คณินไม่ได้หลบเลี่ยงสัมผัสของคู่หมั้นสาว แต่ดวงตาคมกราบกลับหรี่ลงเล็กน้อย เขามองใบหน้าเรียบเฉยแต่ท้าทายของคิมหันต์ที่ยืนกอดอกพิงขอบตู้เอกสารรอชมละครฉากนี้ด้วยความสนุกสนาน ปากบางๆ นั่นขยับเป็นคำพูดไร้เสียงว่า *'สู้ๆ นะครับคุณท่าน'* ทำเอาคณินแทบอยากจะลุกขึ้นไปเขย่าคอคนอวดดีให้หายหมั่นไส้ "รตา... ผมทำงานอยู่" คณินปัดมือเรียวของหญิงสาวออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาไร้เยื่อใย "ถ้าคุณมาเพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้ ผมว่าคุณกลับไปก่อนดีกว่า" "ณิน! นี่คุณไล่รตาเหรอ เพราะอีตาเด็กนี่ใช่ไหม! เพราะมันใช่ไหมคุณถึงเปลี่ยนไป!" รตาชี้นิ้วมาทางคิมหันต์ด้วยความโกรธจัด ใบหน้าสวยเฉี่ยบิดเบี้ยวด้วยความริษยา เธอก้าวฉับๆ เข้าหาคิมหันต์หมายจะตบสั่งสอนสักฉาดให้หายแค้น ทว่า... คิมหันต์ไม่ใช่ตุ๊กตาให้ใครมาตบเล่น มือเรียวคว้าข้อมือเล็กที่พุ่งเข้ามากลางอากาศไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบไม่ได้มากแต่พอกุมให้อีกฝ่ายขยับไปไหนไม่ได้ รอยยิ้มมุมปากของคิมหันต์ยังคงประดับอยู่ แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบขึ้นมาทันที "จะทำอะไรคิดให้ดีก่อนนะครับคุณรตา... ที่นี่บริษัท ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และผมก็ไม่ใช่กระสอบทรายให้ใครมาลงมือตามอำเภอใจ" เสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังและเฉียบขาดจนรตานิ่งค้างไป คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของคิมหันต์แล้วดึงให้ถอยห่างออกมาจากคู่หมั้นสาวทันที แรงกระชากนั้นทำเอาคิมหันต์เซถลาไปชนแผงอกกว้างของประธานหนุ่มเข้าอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก "ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องตัวเขา" คณินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาดุจพญาเหยี่ยวจ้องรตาเขม็งจนหญิงสาวผถอยหลังกรูดด้วยความตกใจกลัว บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบเยือกแข็ง รตาอ้าปากค้าง มองท่าทีปกป้องอย่างออกนอกหน้าของคณินที่มีต่อเลขานุการหนุ่ม หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความหวาดหวั่นและโกรธเกรี้ยวผสมปนเป "ณิน... คุณ... คุณปกป้องมันเหรอ?" "ผมไม่ได้ปกป้องใคร ผมแค่ไม่อยากให้ห้องทำงานผมเลอะเทอะ" คณินแค่นเสียง in cold blood เขาก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนชั่วครู่ คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดี ระยะห่างระหว่างกันในเสี้ยววินาทีนั้นใกล้ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววพยศ ตอนนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย "ปล่อยผมได้ยังครับท่านประธาน... หรือว่าติดใจอ้อมแขนผมซะแล้ว?" คิมหันต์กระซิบเสียงเบา มีเพียงเขากับคณินเท่านั้นที่ได้ยิน มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเย้าแหย่ คณินขบกรามแน่น รู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นโครมครามอย่างไร้เหตุผลกับคำพูดหน้าไม่อายนั้น เขาผลักร่างบางออกเบาๆ ก่อนจะหันไปตวัดสายตาน้ำแข็งใส่รตา "กลับไปซะรตา... แล้วอย่ามาที่นี่อีกถ้าไม่นัดล่วงหน้า" "ณิน! คุณจะเสียใจเรื่องวันนี้!" รตากรีดร้องด้วยความเหลืออด เธอกระทืบเท้าเร่าๆ ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดวิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างคนเสียสติ เสียงประตูปิดลงดังปัง สะท้อนความตึงเครียดที่ยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ ห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอวลไปด้วยกระแสความร้อนระอุบางอย่าง คณินหันกลับมามองหน้าเลขาตัวแสบที่ยืนลูบข้อมือตัวเองเล่นสบายใจเฉิบ "สนุกมากไหมที่เห็นคนอื่นเขาหึงจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง" คณินถามเสียงห้วน เดินเข้ามาประชิดตัวคิมหันต์เรื่อยๆ จนร่างโปร่งต้องถอยหลังไปจนติดขอบโต๊ะทำงาน คิมหันต์ไม่หลบสายตา เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนเรียวปาก "ผมไม่ได้สนุกครับ... แค่คิดว่าท่านประธานควรให้โบนัสผมเพิ่มฐานะที่ช่วยไล่แขกไม่ได้รับเชิญออกไปได้อย่างสวยงาม" "ปากดี..." คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มใส "กล้าหาญมากนะที่ไปจับมือรตาแบบนั้น รู้ไหมว่าถ้าเธอบาดเจ็บ เธอจะซวยแค่ไหน" "เป็นห่วงผมเหรอครับ?" คิมหันต์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสุกใสระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "หรือว่าหึงที่ผมไปแตะต้องผู้หญิงคนอื่น... เอ๊ะ หรือหึงผู้หญิงคนนั้นที่มีสิทธิ์แตะต้องตัวคุณกันแน่ล่ะครับ เฮียณิน?" คำพูดจี้ใจดำและสรรพนามสนิทสนมที่หลุดออกมาทำให้คณินชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหรี่แคบลง มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางของคนตรงหน้าเข้ามาประชิดตัวในพริบตาจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "ปากแบบนี้... ต้องโดนทำโทษให้เข็ดซะบ้าง" คณินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม สัญชาตญาณดิบเถื่อนและความคลั่งรักที่อดกลั้นมานานเริ่มพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ จังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นระรัวในระยะประชิดอันตราย ประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลงไปก็ถูกผลักเปิดผางขึ้นมาอีกครั้งอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะเตือนใดๆ ทั้งสิ้น! "ไอ้ณิน! แย่แล้วเว้ย... เกิดเรื่องใหญ่ที่ชั้นล่าง!" เสียงหอบแฮกของธนัตถ์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อดวงตาคมของทนายหนุ่มกวาดไปเห็นภาพเบื้องหน้า... ภาพที่ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเลขานุการหน้าหวานบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทางล่อแหลมสุดขีด! ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ *(ราชันย์หอกทมิฬ)*