ตื่นมาก็ต่อปากต่อคำทันที

"ถ้าคุณยังไม่หยุดจ้องผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้น ผมจะคิดว่าคุณแอบหลงเสน่ห์คนป่วยนะครับ ท่านประธาน" เสียงแหบพร่าทว่ายังคงความยียวนกวนประสาทดังขึ้นจากบนเตียงผู้ป่วย คณินที่กำลังยืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยท่าทีดุดันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงจนไหล่กว้างไหวกระเพื่อม ดวงตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาได้ไม่กี่นาที แต่ปากคอกลับทำงานได้ดีเสียจนน่าหมั่นไส้ คณินขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้เตียง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขาลอยปะทะจมูกคิมหันต์ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบกริบโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ แววตาของเขาซ่อนความเหนื่อยล้าจากการเฝ้าไข้มาตลอดทั้งคืนไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท "ตื่นมาก็เห่าหอนเลยนะคิมหันต์" คณินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับมีความโล่งใจจางๆ ที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ "นึกว่ากินยาพิษเข้าไปแล้วจะหลับยาวไม่ฟื้นเสียอีก" "แหม เสียดายแย่เลยสิครับถ้าผมไม่อยู่ให้คุณด่า" คิมหันต์ยันกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวแต่แววตากลับพราวระยับอย่างผู้ชนะ "ว่าแต่... เมื่อคืนใครกันนะที่บอกว่า 'อย่ามาล้ำเส้นคนของฉัน' ฟังดูเหมือนพระเอกในละครน้ำเน่าที่ผมชอบดูตอนบ่ายเลยครับ" "เพ้อเจ้อ" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ฝ่ามือหนากลับเอื้อมไปจัดหมอนให้คนป่วยอย่างเบามือโดยไม่รู้ตัว "ผมแค่ไม่อยากให้เลขาส่วนตัวตายคาสถานที่ทำงาน มันเสียประวัติบริษัท" "ปากแข็งจังนะครับ" คิมหันต์ยิ้มมุมปาก พลางเอียงคอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "ทำไมไม่บอกไปตรงๆ ล่ะครับว่า 'เป็นห่วง' กลัวผมจะรู้เหรอว่าลึกๆ แล้วคุณก็แค่คนปากร้ายใจดีคนหนึ่ง" คณินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับคนตรงหน้าที่แม้จะดูอ่อนแรงแต่ก็ยังดื้อรั้นจนน่าจับมาเขย่าแรงๆ สักที ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้แทบจะทะลักออกมาผ่านสายตา ในใจเขานึกอยากจะหยิกริมฝีปากที่ขยับเจื้อยแจ้วนั่นเสียให้เข็ด แต่สิ่งที่ทำได้กลับเป็นเพียงการคว้าแก้วน้ำส่งให้ด้วยท่าทีขึงขัง "ดื่มน้ำซะ แล้วก็หุบปากได้แล้ว ถ้าไม่อยากให้ผมสั่งพักงานถาวร" "ขู่เก่งแบบนี้ ระวังเถอะครับสักวันผมจะเบื่อแล้วลาออกจริงๆ" คิมหันต์รับแก้วน้ำมาจิบ ก่อนจะช้อนสายตามองคนตรงหน้าอย่างท้าทาย "แล้วตอนนั้นอย่ามาตามง้อผมถึงบ้านก็แล้วกัน" "ฝันไปเถอะ" คณินตอบโต้ทันควัน แต่ในใจกลับกระตุกวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มบางๆ ของคนตรงหน้า ความรู้สึกโหยหาที่เกิดขึ้นอย่างประหลาดทำให้เขาต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความรู้สึก บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ คณินกำลังจะเอ่ยปากถามถึงอาการข้างเคียง แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะ ร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมสุดหรูของรตาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับตะกร้าผลไม้ราคาแพงในมือ สายตาของไฮโซสาวกวาดมองคิมหันต์ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้กับคณินที่ยืนอยู่ข้างเตียง "คุณณินคะ รตาได้ข่าวว่าคุณเลขาส่วนตัวไม่สบาย เลยรีบแวะมาเยี่ยมค่ะ" รตาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ทว่าก่อนที่เธอจะได้แตะตัวคณิน เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ คณินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อ 'ธนัตถ์' โทรเข้ามาซ้ำๆ พร้อมข้อความด่วนเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *'ประธานครับ รีบกลับมาที่บริษัทด่วน สัญญาสัมปทานฉบับนั้นมีปัญหาใหญ่ พวกบอร์ดบริหารกำลังรวมหัวกันคัดค้านคุณ'* คณินขมวดคิ้วแน่น สลับมองคิมหันต์ที่กำลังมองเขาด้วยแววตาวิตกกังวล และรตาที่ยังยืนทำหน้าใสซื่ออยู่ข้างหลัง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจก้าวออกไปรับสายที่ระเบียงห้อง แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวกลับ รตาที่ก้าวตามมาติดๆ กลับแกล้งเสียหลักเซถลาเข้ามาปะทะร่างของเขาอย่างจัง "อุ๊ย!" จังหวะนั้นเอง ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่คิมหันต์ไม่คาดคิดมาก่อน "คณิน! นี่แกยังจะมีหน้ามาพาสาวมาเริงรักในโรงพยาบาลอีกเหรอ!" เสียงตวาดกร้าวของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพล ดังลั่นห้องพักฟื้นจนทั้งคณิน รตา และคิมหันต์ต่างหันไปมองเป็นตาเดียว คณินหน้าเปลี่ยนสีทันทีเมื่อเห็นพ่อของเขายืนจังก้าอยู่ที่หน้าประตู พร้อมกับสายตาที่จ้องมองมายังคิมหันต์อย่างเหยียดหยามและเย็นชา ความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นดูเหมือนจะถูกทดสอบด้วยพายุลูกใหญ่ที่ไม่มีใครตั้งตัวติด... และดูเหมือนเกมนี้จะไม่ได้จบลงง่ายๆ อย่างที่คิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอครับ - ราชันย์หอกทมิฬ