หึงแต่ปากแข็ง

เอกสารรายงานสรุปงบประมาณไตรมาสล่าสุดถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกระแทกกระทั้นนั้นเบาเสียกว่าเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แต่คิมหันต์กลับได้ยินมันชัดเจนยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้อง “คุณคิมหันต์... นี่คือผลงานที่คุณทุ่มเทตรวจสอบมาตลอดสามวันอย่างนั้นสินะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเยارหยันดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มไฟแรงที่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาจ้องมองเลขาคนเก่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก บอกไม่ถูกว่าระหว่างความโมโหกับความหงุดหงิด สิ่งไหนกำลังครอบงำผู้ชายคนนี้มากกว่ากัน คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะแอบนึกหมั่นไส้ท่าทีตีโพยตีพายของเจ้านายตัวเองเต็มประดาก็ตาม เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด สบตากับคนตัวโตกว่าอย่างไม่เกรงกลัว “ครับ ถ้าเฮียณินหมายถึงตัวเลขกำไรที่เพิ่มขึ้นสิบห้าเปอร์เซ็นต์จากโครงการที่ผมไปเจรจามาล่ะก็นะครับ” คิมหันต์จงใจเน้นเสียงคำว่า *'ครับ'* ตรงท้ายประโยคเพื่อกวนประสาท “ผมคิดว่ามันน่าจะคุ้มค่ากับเวลาสามวันที่ผมไม่ได้นอนพอสมควรเลยล่ะครับ” คณินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความหมั่นไส้แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ยิ่งเห็นรอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายส่งมาให้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็นตัวตลกในสายตาเด็กหนุ่มตรงหน้า ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายยังคงติดตรึงอยู่ในหัวของประธานหนุ่ม ภาพที่รตา ไฮโซสาวคู่หมั้นทางธุรกิจ เดินเข้ามาควงแขนเขาถึงหน้าห้องทำงาน พร้อมกับประกาศออกหน้าออกตาเรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า คณินจำได้แม่นว่าเขาพยายามสะบัดแขนออกและตอกกลับผู้หญิงคนนั้นไปอย่างไรบ้าง แต่สิ่งที่ทำให้เขาหัวเสียที่สุด... ไม่ใช่ความน่ารำคาญของรตา หากแต่เป็นปฏิกิริยาของเลขาคนนี้ต่างหาก! ในขณะที่คนอื่นในบริษัทต่างพากันซุบซิบและแสดงความยินดีกับว่าที่เจ้าบ่าว แต่คิมหันต์กลับยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์เลขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังยืนดูละครโทรทัศน์รอบดึกที่ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ แถมยังแอบจิบกาแฟหน้าตาเฉยในวินาทีที่เขากำลังหัวเสียกับคู่หมั้นตัวเองอีกด้วย *ไอ้เด็กนี่มันทำด้วยอะไรวะ! หัวใจทำด้วยหินหรือไงถึงไม่สะทกสะท้านเลยสักนิดที่เจ้านายตัวเองกำลังจะแต่งงาน!* “สิบห้าเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ...” คณินเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง “สำหรับคนอื่นมันอาจจะดูเยอะนะคุณคิมหันต์ แต่สำหรับมาตรฐานของผม... มันยังห่างไกลคำว่าสมบูรณ์แบบมาก” “อ้าวเหรอครับ” คิมหันต์เอียงคอเล็กน้อย แสร้งทำเป็นตกอกตกใจ “แต่ผมจำได้ว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนที่โปรเจกต์นี้ยังไม่ได้เริ่ม คุณธนัตถ์ยังบอกเลยนะครับว่าถ้าได้กำไรเกินสิบเปอร์เซ็นต์ เฮียณินจะเลี้ยงบุฟเฟต์ปิ้งย่างทีมงานทั้งแผนก... หรือว่าความจำของท่านประธานจะสั้นกว่าอายุอานามกันแน่ครับเนี่ย” “คุณคิมหันต์!” คณินดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนaจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงไปหลายองศา เขาก้าวเท้าอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวเลขาหนุ่มอย่างรวดเร็ว จนคิมหันต์ต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความคุ้นเคยเฉพาะตัวลอยเข้าแตะจมูก คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ปากจะเก่งและพร้อมปะทะแค่ไหน แต่เวลาที่คนตรงหน้าเอาจริงและเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมก็มักจะเต้นผิดจังหวะทุกที “ปากเก่งขึ้นทุกวันนะคุณ... กล้าดียังไงมาท้าทายผม” คณินโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ดวงตาสสีเข้มจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก “ผมไม่ได้ท้าทายนะครับ ผมแค่พูดความจริง” คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม “ถ้าเฮียณินจะหาเรื่องหักเงินเดือนผมล่ะก็ เชิญตามสบายเลยนะครับ เพราะผมรู้ว่าคนรวยแถวนี้คงหาข้ออ้างเก่งอยู่แล้ว” “หึ... รู้ทันเหรอ” คณินแค่นยิ้ม ยิ่งอีกฝ่ายทำตัวพยศ เขาก็ยิ่งอยากปราบให้อยู่หมัด “ในเมื่อรู้ทัน... ผมก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจแล้วล่ะมั้งครับ” “เฮียจะทำอะไร...” คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อมือหนาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเขา นิ้วเรียวเกลี่ยเบาๆ ที่คางมนอย่างถือวิสาสะสัมผัสที่อุ่นจัดทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “หักเงินเดือนไงครับ... ฐานที่พูดจาไม่น่ารัก และฐานที่ทำให้ผมหงุดหงิดทั้งวันโดยไม่ยอมรับผิดชอบอะไรเลย” “เฮียณิน! ผมทำงานแทบตายนะเว้ย จะมาหักเงินเดือนมั่วซั่วได้ยังไง!” คิมหันต์ร้องประท้วงเสียงหลง มือเล็กพยายามจะปัดมือของอีกฝ่ายออก แต่มีหรือที่แรงของเลขาหนุ่มจะสู้แรงของประธานบริษัทสายออกกำลังกายอย่างคณินได้ “ใครว่ามั่วซั่วล่ะครับ...” คณินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูของคนตรงหน้า เสียงกระซิบต่ำทุบกระชากสติของคิมหันต์ให้กระเจิงไปทีละน้อย “หักเงินเดือนครึ่งหนึ่ง... เพื่อแลกกับการที่คุณต้องตอบคำถามผมมาตามตรง” “คำ... คำถามอะไรของเฮียครับ” คิมหันต์เสียงสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “มองตาผมสิครับคุณคิมหันต์...” คณินบังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาสบตากันตรงๆ นัยน์ตาคมกริบฉายแววตัดพ้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน “ตอนที่เห็นผมยืนอยู่กับรตา... ทำไมคุณถึงทำหน้าเหมือนไม่แคร์อะไรเลยล่ะครับ หืม?” คำถามนั้นทำให้ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน คิมหันต์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก คำว่า *'หึงแต่ปากแข็ง'* ลอยเด่นขึ้นมาในหัวของเขาเองทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ ไอ้บ้านี่... ที่แท้ก็แคร์เรื่องที่เขาไม่สนใจสินะ! “ทำไมผมต้องแคร์ด้วยล่ะครับ...” คิมหันต์รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เปล่งเสียงตอบกลับไปโดยพยายามไม่ให้มันสั่น “ในเมื่อเฮียมีคู่หมั้นไฮโซรอแต่งงานอยู่แล้ว คนเป็นเลขาอย่างผมก็มีหน้าที่แค่แสดงความยินดีตามมารยาท ไม่ใช่เหรอครับ... อื้อ!” ยังไม่ทันที่คิมหันต์จะพูดจบประโยคดี ริมฝีปากหนาก็กดทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดทันที! สัมผัสกึ่งบังคับกึ่งเว้าวอนทำให้คิมหันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด ชั่ววินาทีที่ริมฝีปากร้อนผ่าวบด2เบียดเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ร่างกายของเขากลับทรยศด้วยการอ่อนปวกเปียก ไร้ซึ่งแรงขัดขืนใดๆ คณินไม่ได้รุกรานรุนแรงอย่างที่ปากพูด แต่เป็นการจูบที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นและความหึงหวงที่สะสมมาตลอดทั้งวัน มือหนาเลื่อนมาโอบกระชับเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าคนในอ้อมแขนจะหายวับไปกับตา จังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามประสานกันเป็นเสียงเดียว ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวร้อนระอุขึ้นมาในพริบตา คิมหันต์เผลอยกมือขึ้นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายไว้โดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ความหวานล้ำซึมซับเข้าไปในความรู้สึกทีละน้อย ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของธนัตถ์ที่ผลักประตูเปิดเข้ามาหน้าตาเฉยโดยไม่รอให้คนข้างในอนุญาต “ไอ้ณิน... เอกสารกองนี้มึงต้องเซ็น... เฮ้ย!” -------------------------------------------------- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ราชันย์หอกทมิฬ" เสมอมานะครับ!*