ความลับที่ซ่อนไว้ในลิ้นชัก

เสียงก้านแฟ้มโลหะกระทบกับขอบโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงบในยามวิกาล คิมหันต์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ปลายนี้คือนิ้วเรียวที่เพิ่งวางเอกสารกองสุดท้ายลงบนโต๊ะทำงานของท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและดุยิ่งกว่าเสือ ภาระงานล้นมือในวันนี้ทำเอาเขาลืมของสำคัญบางอย่างไว้... สมุดบันทึกเล่มเล็กที่เขาใช้จดตารางงานยิบย่อย ซึ่งตอนนี้มันกลิ้งเข้าไปติดอยู่ลึกสุดของลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานคณิน ร่างโปร่งย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วเรียวควานหาเจ้าสมุดเจ้ากรรม ทว่าปลายนิ้วกลับไปสะดุดเข้ากับมุมกระดาษแข็งที่ซ่อนอยู่ใต้แผ่นไม้กั้นลิ้นชักชั้นลับ ความอยากรู้อยากเห็นตามประสาคนปากเก่งและทันคนทำให้เขาดึงมันออกมา กระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่รายงานการประชุม หรือตัวเลขผลประกอบการที่เขาคุ้นเคย มันคือ "สัญญาฉบับเก่า" ดวงตากลมโตไล่สายอ่านตัวหนังสือบนกระดาษอย่างรวดเร็ว สมองที่ประมวลผลไวอยู่แล้วราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตวูบ ข้อความในนั้นระบุเงื่อนไขการจ้างงานที่แตกต่างจากที่เขาเซ็นไปลิบลับ... เงื่อนไขที่ระบุว่า 'บริษัทจะไม่เอาผิดทางกฎหมายหรือเรียกค่าเสียหายใดๆ ทั้งสิ้น หากเกิดความผิดพลาดจากบุคคลากรในตำแหน่งเลขานุการ' และลายเซ็นด้านล่างนั้น... เป็นลายมือชื่อของคณิน ที่เซ็นสละสิทธิ์การฟ้องร้องปกป้องผลประโยชน์ของบริษัทไปจนหมดสิ้น เพื่อแลกกับการรับเด็กจบใหม่ที่ไม่มีเส้นสายอย่างเขาเข้ามาทำงาน หัวใจของคิมหันต์กระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาจุกที่อกอย่างกะทันหัน ภาพรอยยิ้มหยัน คำพูดเฉือดเฉือน และท่าทีดุๆ ที่คอยจับผิดเขามาตลอดหลายเดือนนี้ถูกร้อยเรียงขึ้นมาใหม่ในหัว ที่แท้... ผู้ชายปากร้ายคนนั้นไม่ได้เกลียดเขาอย่างที่ชอบแสดงออก ที่แท้... กำแพงความเย็นชาทั้งหมด ถูกสร้างขึ้นเพื่อบังตากรรมการบริหารคนอื่น และเก็บเขาไว้ในเซฟโซนที่ปลอดภัยที่สุดภายใต้ปีกของท่านประธาน "แอบค้นของส่วนตัวคนอื่น... นี่คือหน้าที่ของเลขาฯ มืออาชีพหรือไงครับ คุณคิมหันต์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาคิมหันต์สะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำเอกสารในมือร่วงหล่น เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนหันขวับกลับไปเผชิญหน้า คณินยืนกอดอกพิงกรอบประตู เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อนวลในแสงไฟสลัว แววตาคมกริบที่มักจะใช้มองเขาอย่างดุดัน บัดนี้กลับไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "เฮีย..." คิมหันต์เผลอหลุดปากเรียกชื่อเล่นที่ใช้เรียกกันแค่สองคน น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวและทันคนกลับสั่นพร่าลงอย่างน่าประหลาด "นี่มันหมายความว่ายังไงครับ ทำไมเฮียต้องทำถึงขนาดนี้" คณินไม่ตอบทันที ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย สร้างแรงกดดันรอบตัวให้แคบลงเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่นหลังของคิมหันต์ชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และกลิ่นน้ำหอมเอกลักษณ์ประจำตัวลอยมาแตะจมูก สัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่ทำเอาสติของคิมหันต์กระเจิดกระเจิง "อยากรู้เหรอ..." คณินเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการอ่านใจ "คนปากเก่งอย่างนาย ถ้าไม่ทำแบบนี้... จะยอมให้ฉันกักตัวไว้ข้างกายง่ายๆ หรือไง" "เฮียซิน... ปากแข็งชะมัด" คิมหันต์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่กระนั้นก็ยังไม่วายเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา "ทั้งๆ ที่เป็นห่วง กลัวผมตกงาน กลัวผมโดนคนอื่นเล่นงาน ทำไมไม่ยอมพูดดีๆ ล่ะครับ" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นออกไปท้าวขอบโต๊ะกักตัวคนตัวเล็กไว้ตรงกลาง ปลายนิ้วแกร่งเชยคางมนขึ้นให้สบตาตรงๆ ความดื้อรั้นในแววตานั้นทำให้คนเป็นประธานอยากจะก้มลงไปจัดการให้หายดื้อเสียให้เข็ด "ถ้าพูดดีๆ นายก็คงไม่ยอมสยบให้ฉันหรอก... จริงไหม" คณินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำทอดอ่อนลงจนน่าใจหาย แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่เก็บกดมานานนับเดือน "เด็กดื้ออย่างนาย มันต้องโดนลงโทษซะให้เข็ด..." ทว่า ในจังหวะที่ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจกั้น และหัวใจของคิมหันต์กำลังเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะมารยาททรามอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา "คุณณินคะ ดิฉันรตาเองค่ะ พอดีติดต่อคุณณินไม่ได้ เลยถือวิสาสะขึ้นมาหา... ขออนุญาตเข้าไปนะคะ" เสียงหวานใสของไฮโซสาวผู้เป็นคู่หมั้นดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดประตูที่กำลังจะหมุนเปิดออกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่เตรียมตัวเข้ามาขัดจังหวะท่านประธานไปพร้อมกับรตานะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ