วันที่ห้องทำงานว่างเปล่า

“ออกไปทำไม” คณินไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงที่กดต่ำจนแทบจะกลายเป็นเสียงคำรามนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่าการตะโกนใส่หน้า เขาหยุดยืนอยู่กลางห้องทำงานที่โอ่อ่า แต่บัดนี้มันกลับดูเวิ้งว้างอย่างประหลาด สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณ โต๊ะทำงานตัวเล็กข้างห้องที่เคยมีร่างโปร่งนั่งพิมพ์งานด้วยท่าทีทระนง หรือบางครั้งก็แอบชำเลืองมองเขาด้วยแววตาซุกซน บัดนี้มันว่างเปล่า... เปล่าเปลือยจนน่าใจหาย ข้าวของส่วนตัวของคิมหันต์หายไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่แก้วกาแฟที่อีกฝ่ายชอบวางทิ้งไว้เป็นหลักฐานความดื้อรั้น “คุณคณินครับ รบกวนให้เวลาคุณคิมด้วยนะครับ” เสียงของธนัตถ์ที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลังไม่ได้ทำให้ความหงุดหงิดในอกของคณินลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เขากระชากไทล์ที่ผูกอยู่อย่างเนี๊ยบกริบให้หลวมออก ก่อนจะโยนแฟ้มงานเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น “เวลา? ฉันให้เวลาเขามากพอแล้ว ธนัตถ์ นายบอกว่าเขาลาออกเพราะเรื่องส่วนตัว แต่คนอย่างคิมหันต์... ไม่มีทางเดินออกไปเฉยๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำถ้าไม่ได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างไว้แล้ว” “บางทีคนเราก็มีขีดจำกัดนะครับณิน” ธนัตถ์ขยับแว่นสายตา มองเพื่อนสนิทที่กำลังสูญเสียความเยือกเย็น “นายดุเขา นายไล่เขา นายเอาเรื่องสัญญามาบีบเขา แล้วนายก็คาดหวังว่าเขาจะนั่งยิ้มรับความเผด็จการของนายไปตลอดงั้นเหรอ?” “ฉันไม่ได้บีบ!” คณินสวนกลับทันควัน แววตาไหววูบชั่วขณะ “ฉันแค่... ฉันแค่ไม่ต้องการให้เขาไปยุ่งกับรตา” “นั่นสินะครับ” ทนายหนุ่มถอนหายใจ “ถ้านายคิดว่าการดึงเขาเข้ามาในสมรภูมิของนายคือความปลอดภัย ก็ถือว่านายทำสำเร็จแล้ว เพราะตอนนี้เขาไม่อยู่ให้ใครมารังแกแล้ว... แม้แต่ตัวนายเองก็ตาม” คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองลงไปยังเบื้องล่างของตึกสูงเสียดฟ้า ถนนเบื้องล่างดูวุ่นวายและไร้ทิศทางเหมือนกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้ ทุกครั้งที่คิมหันต์อยู่ตรงนั้น เขาจะรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่คอยปั่นป่วนหัวใจ เป็นความรำคาญที่เสพติด เป็นความดื้อรั้นที่อยากเอาชนะ แต่ในวันที่ห้องนี้ว่างเปล่า ความเงียบกลับกลายเป็นมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของเขาอย่างช้าๆ เขาคิดถึงถ้อยคำโต้ตอบเผ็ดร้อนที่อีกฝ่ายเคยใช้โต้กลับ คิดถึงดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความท้าทายเวลาที่เขาดุดันใส่ และตอนนี้... ความเงียบงันในห้องทำงานนี้กำลังตอกย้ำว่าเขาเป็นฝ่าย ‘แพ้’ อย่างราบคาบ “ตามหาเขาให้เจอ” คณินสั่งเสียงเรียบ แต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ “จะตามหาในฐานะเจ้านาย หรือในฐานะอะไรครับ?” ธนัตถ์ถามย้ำ คณินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิทตามแบบฉบับชายผู้ไม่ยอมเผยไต๋ให้ใครเห็น “ในฐานะคนที่ยังสะสางงานไม่เสร็จ... นายก็รู้ว่าฉันเกลียดเรื่องค้างคา” ค่ำคืนนั้น คณินไม่ได้กลับคอนโดหรูที่เคยเป็นที่พักพิง เขาขับรถไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย แวะเวียนไปยังย่านที่พักราคาประหยัดที่คิมหันต์เคยกล่าวถึงอย่างไม่ตั้งใจ ความมืดมิดของย่านนี้ต่างจากโลกที่เขาอยู่โดยสิ้นเชิง แต่มันกลับทำให้เขานึกถึงแววตาที่สู้ชีวิตของคนคนนั้นมากขึ้นไปอีก โทรศัพท์ในมือเขาสั่นเตือนข้อความเข้า เป็นภาพถ่ายจากนักสืบที่เขาว่าจ้างให้ติดตามสถานการณ์ คณินกดดูภาพนั้น หัวใจกระตุกวูบ... ในภาพเป็นคิมหันต์ที่กำลังเดินอยู่กับใครบางคน ชายหนุ่มคนนั้นดูท่าทางสนิทสนมและกำลังโอบไหล่เด็กหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาในอก ความหึงหวงที่เขาสะกดไว้มาตลอดระเบิดออกมาจนเขากำพวงมาลัยรถแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่หรือคือเหตุผลที่หายไป? นี่หรือคือที่ที่เขาวิ่งไปหา? เขาเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ระบุในโลเคชั่นทันที โดยไม่สนกฎจราจรหรือความปลอดภัยใดๆ เขาต้องการเพียงแค่เห็นหน้าคนคนนั้น แล้วถามให้รู้เรื่องว่ากล้าดียังไงถึงได้ทิ้งเขาไว้ในห้องที่เงียบเหงาแบบนี้ รถหรูจอดสนิทหน้าอพาร์ตเมนต์เก่าๆ แห่งหนึ่ง คณินก้าวลงจากรถด้วยท่าทีคุกคาม เขารู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำมันดูน่าสมเพชเพียงใด แต่เขาหยุดความต้องการที่จะเห็นหน้าคิมหันต์ไม่ได้แล้ว เขาก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดชะงักลงเมื่อถึงหน้าห้องเลขที่ 204 เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังลอดออกมาจากด้านใน เป็นเสียงหัวเราะที่เขาไม่ได้ยินมานาน... เสียงของคิมหันต์ที่ดูมีความสุขโดยไม่มีเขา มือหนาเอื้อมไปเคาะประตูอย่างแรง แต่ก่อนที่เสียงนั้นจะดังออกไป ประตูห้องกลับถูกเปิดออกด้วยตัวของมันเอง “คุณ!” เสียงอุทานด้วยความตกใจของคิมหันต์ทำเอาคณินชะงัก ดวงตาคมกริบของท่านประธานสบเข้ากับดวงตาเรียวที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง แต่สิ่งที่ทำให้คณินแทบหยุดหายใจไม่ใช่คิมหันต์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาเหลือบมองเข้าไปในห้อง เห็นชายหนุ่มอีกคนกำลังถือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและหันมายิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร ในขณะที่บนโต๊ะข้างหลังคิมหันต์มีแฟ้มเอกสารบริษัทของเขาวางเด่นหราอยู่ “เจ้านายเก่ามาเยี่ยมถึงที่... มีเรื่องด่วนที่สัญญาฉบับไหนที่ผมยังทำไม่เสร็จเหรอครับ คุณคณิน?” คิมหันต์ถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทแบบเดิมเป๊ะ แต่แววตาของเขาดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด คณินก้าวเข้าไปในห้องหนึ่งก้าว บังคับให้คิมหันต์ต้องถอยกรูดไปจนติดกำแพง กลิ่นอายของความอันตรายและความห่วงหาที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวันถูกปลดปล่อยออกมาจนคนในห้องสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล “ใช่... มีเรื่องด่วน” คณินขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “เรื่องที่ว่า... ใครอนุญาตให้เธอลาออกโดยที่ฉันยังไม่ได้เป็นคนอนุมัติ... หืม?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ ราชันย์หอกทมิฬจะรออ่านทุกคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจในตอนถัดไปครับ