แผนร้ายของรตา

“คุณคิมหันต์... คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าสิ่งที่ผมทำอยู่มันคือการหาเรื่อง? ไม่ใช่การ ‘สั่งสอน’ ให้คุณรู้ที่ต่ำที่สูง?” น้ำเสียงเย็นเยียบของคณินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยวูบไหวกลับฉายความท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้าการรักษาสิทธิ์ของตัวเองคือการ ‘อวดดี’ ในสายตาเฮีย... งั้นผมก็ยอมรับครับ” คิมหันต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความดื้อรั้นเอาไว้ “เฮียถนัดแต่ใช้อำนาจกดคนอื่น แต่เฮียลืมไปหรือเปล่าว่า... สิ่งที่เฮียมี มันอาจจะไม่ได้ซื้อความจงรักภักดีของใครได้ตลอดไป” คณินขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิด ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงจนน่าอึดอัด เขาเชยคางเด็กหนุ่มขึ้น สัมผัสจากนิ้วมือที่เย็นเฉียบทำให้คิมหันต์เผลอกลั้นหายใจ “ปากเก่งให้ได้ตลอดนะ” คณินกระซิบชิดใบหู “เพราะถ้าวันไหนที่ไม่มีผมคอยปกป้อง... คุณจะรู้ว่าโลกข้างนอกมันโหดร้ายกว่าการโดนผมดุแค่ไหน” ทว่าความตึงเครียดภายในห้องกลับถูกแทรกแซงด้วยเสียงเคาะประตูถี่ๆ ก่อนที่รตาจะถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่ไปไม่ถึงดวงตา “ขอโทษทีนะคะณิน พอดีรตามีข่าวสำคัญมาแจ้ง... เกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่เรากำลังจะปิดดีลน่ะค่ะ” คณินถอยห่างจากคิมหันต์ทันที เขากลับมาปั้นหน้านิ่งสนิทสมบูรณ์แบบราวกับหุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ “มีอะไรก็พูดมา รตา” รตาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นดูเป็นกังวลอย่างเสแสร้ง “ข่าวรั่วค่ะ สื่อใหญ่กำลังจะตีพิมพ์เรื่องการทุจริตในบริษัทเรา โดยมีชื่อของคิมหันต์เป็นคนรับรองเอกสารปลอม... ณินคะ รตาไม่อยากเชื่อเลยว่าคนใกล้ตัวจะทำร้ายบริษัทได้ถึงขนาดนี้” คิมหันต์ชะงัก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดื้อรั้นเป็นความตกใจ “คุณพูดเรื่องอะไร? ผมไม่เคยทำเอกสารปลอม!” “หลักฐานมันชัดมากค่ะคิมหันต์” รตายื่นแท็บเล็ตไปตรงหน้าคณิน บนหน้าจอคือภาพเอกสารสำคัญที่มีลายเซ็นของคิมหันต์แปะหราอยู่ พร้อมบทสนทนาทางแชทที่ถูกตัดต่ออย่างแนบเนียนว่าเขากำลังเจรจาขายความลับบริษัทให้กับคู่แข่ง คณินก้มมองหลักฐานเหล่านั้น ดวงตาคมวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันมามองคิมหันต์ด้วยสายตาที่เย็นชาเสียจนคนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกกรีดลึกเข้าไปในใจ “ผมต้องการคำอธิบาย” คณินเอ่ยเสียงเรียบ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับคุกรุ่นไปด้วยแรงโทสะ “มันไม่ใช่ฝีมือผม... เฮียต้องเชื่อผมนะ” คิมหันต์พยายามก้าวเข้าไปหา แต่คณินกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยท่าทีรังเกียจ “ผมจะเชื่อหลักฐานที่เห็นมากกว่าคำแก้ตัวของคนที่อยากไต่เต้าจนตัวสั่น” คณินหันไปสั่งรตา “จัดการเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด ถ้าข่าวนี้หลุดออกไป... ชื่อเสียงบริษัทเราจบสิ้นแน่ ส่วนคุณ...” เขาหันมาหาคิมหันต์ “ออกไปจากห้องนี้ แล้วอย่าเพิ่งมาให้ผมเห็นหน้าจนกว่าผมจะตัดสินใจได้ว่าจะจัดการกับคนทรยศอย่างคุณยังไง” คิมหันต์กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกคนที่ตัวเองเผลอมีใจให้หักหลังมันรุนแรงกว่าการถูกใส่ร้ายหลายเท่าตัว เขาหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง รตาก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที เธอขยับเข้าไปใกล้คณิน แต่ทว่าคณินกลับเดินเลี่ยงไปที่หน้าต่าง มองออกไปสู่แสงไฟยามค่ำคืนของเมืองหลวง “คุณมั่นใจใช่ไหมว่านี่คือสิ่งที่ควรทำ?” คณินถามขึ้นโดยไม่หันมามอง “รตารักณินนะคะ เราต้องกำจัดขยะพวกนี้ออกไปให้พ้นทาง...” รตาพูดพลางเอื้อมมือไปสัมผัสแผ่นหลังหนาของเขา “เราสองคนควรจะหมั้นกันอย่างเป็นทางการได้แล้วนะเรื่องวุ่นวายพวกนี้จะได้จบสักที” คณินนิ่งเงียบ แววตาที่มองออกไปภายนอกฉายความสับสนที่เขาเองก็ยากจะอธิบาย ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง ธนัตถ์เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือซองเอกสารในมือแน่น “ณิน! มึงหยุดการสั่งพักงานคิมหันต์เดี๋ยวนี้!” ธนัตถ์ตะโกนลั่นห้อง “กูเพิ่งไปตรวจสอบต้นตอไฟล์ที่รตานำมา... มันถูกปล่อยมาจากไอพีแอดเดรสของบริษัทคู่แข่ง และรตาก็เป็นคนโอนเงินเข้าบัญชีต้นทางเองทั้งหมด!” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน รตาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอหันไปมองคณินที่ค่อยๆ หันกลับมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แท้จริง คณินเดินตรงมาหารตาช้าๆ ในขณะที่รตาถอยหลังจนมุมชนกับโต๊ะทำงาน เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนจะก้มลงกระซิบเสียงเย็นเยียบที่ทำให้คนฟังถึงกับสั่นสะท้าน “รตา... คุณคิดว่าผมโง่ขนาดที่ดูไม่ออกว่าใครกำลังเล่นละครตบตาผมอยู่ตั้งแต่ต้นเลยงั้นเหรอ?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ราชันย์หอกทมิฬเสมอมานะครับ