งานเลี้ยงต้อนรับที่ร้อนระอุ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันของรตาฟุ้งกระจายจนกลบกลิ่นกาแฟคั่วบดในห้องทำงานหรูไปเสียสนิท ร่างเพรียวในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปแบรนด์ดังยืนกอดอก มองสลับระหว่างคิมหันต์กับคณินด้วยรอยยิ้มเคลือบสารพิษ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความประหลาดใจแม้แต่น้อย มีเพียงความเยาะหยันที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกตาที่กรีดอายไลเนอร์คมกริบ "ดูท่าทางห้องทำงานของท่านประธานคณินจะต้อนรับพนักงานใหม่เป็นพิเศษสินะคะ ถึงได้... แนบชิดกันขนาดนี้" น้ำเสียงหวานหยดแต่เชือดเฉือนดังขึ้น รตาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาต ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนขอบโต๊ะกระจกใสอย่างถือวิสาสะ คิมหันต์ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เขารีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง รักษาสีหน้าเรียบเฉยและเป็นมืออาชีพราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ ทั้งที่หัวใจในอกยังคงเต้นโครมครามด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน สายตาคมกริบของเขาปรายมองหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยความรำคาญใจลึกๆ ในขณะที่คณิน... ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งสงบและเด็ดขาด กลับขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมดุราวกับพญาเหยี่ยวตวัดมองคู่หมั้นสาวด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ "รตา คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องนี้โดยไม่นัดหมายล่วงหน้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นชา บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ "อุ๊ย ทำไมต้องดุรตาด้วยล่ะคะณิน เราหมั้นกันแล้วนะ อีกอย่าง... รตาแค่แวะเอาเอกสารสำคัญจากคุณพ่อมาให้ แถมยังได้มาเห็น 'เบื้องหลัง' การทำงานที่น่าสนใจของคุณกับ... เอ่อ เลขาคนใหม่พอดี" รตาจงใจเว้นจังหวะ สายตาพินิจพิจารณาคิมหันต์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "เด็กจบใหม่ ประสบการณ์เป็นศูนย์ แต่ได้เข้ามาทำงานห้องท่านประธาน... ฝีมือคงไม่ธรรมดาจริงๆ สินะคะ น้อง... คิมหันต์ ใช่ไหมคะ?" คำพูดและการเน้นเสียงคำว่า *เบื้องหลัง* สื่อความหมายในแง่ลบอย่างชัดเจน คิมหันต์เม้มปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้า แต่เขายังคงควบคุมสติได้ดี ไม่ยอมตกหลุมพรางแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนประเภทนี้ได้ใจ "ถ้าหมายถึงความสามารถในการทำงาน ผมมั่นใจว่าตัวเองทำหน้าที่เลขาได้ดีกว่าการเดินเข้ามาป่วนเวลาคนอื่นทำงานแน่นอนครับ คุณรตา" คิมหันต์สวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงด้วยความหยิ่งทะนองปรากฏขึ้นที่มุมปาก รตาหน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อเจอเด็กเมื่อวานซืนตอกกลับแบบไม่ไว้หน้า "นี่คุณ...!" "พอได้แล้ว รตา!" คณินตบโต๊ะเบาๆ แต่แรงพอที่จะหยุดยั้งสงครามน้ำลายย่อมๆ ได้ ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาคั่นกลางระหว่างรตากับคิมหันต์ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรตาต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว "ถ้าเอาเอกสารมาวางไว้แล้วก็เชิญกลับไปได้ ผมมีงานต้องทำต่อ" "ณิน! คุณไล่รตาเพราะเด็กนี่เนี่ยนะ?" รตาชandหน้าตาตื่นด้วยความไม่พอใจ "ผมไม่ได้ไล่เพราะเขา แต่ผมไล่เพราะคุณไม่มีมารยาท" คณินพูดเสียงกร้าว ดวงตาดำมืดไร้ซึ่งความรู้สึก "คิม... เอาแฟ้มเอกสารบนโต๊ะออกไปรอข้างนอกก่อน" "ครับ ท่านประธาน" คิมหันต์รับคำอย่างรวดเร็ว เขาโค้งศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะเดินเลี่ยงผ่านรตาไป โดยไม่ลืมที่จะปรายตามองไฮโซสาวด้วยหางตาอย่างเหนือกว่า ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับความอึดอัดที่ระเบิดออกทันที --- สองชั่วโมงต่อมา... แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับผิวน้ำในสระว่ายน้ำทรงโรมันของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว งานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนต่างชาติและเปิดตัวโครงการใหม่ของเครือคณินกรุ๊ปจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แขกเหรื่อในชุดราตรีและสูทสากลเดินขวักไขว่ เสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ เคล้ากับเสียงพูดคุยเจรจาธุรกิจ คิมหันต์ในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีตขับให้รูปร่างโปร่งสง่าดูโดดเด่นสะดุดตา ยืนถือแก้วแชมเปญเงียบๆ อยู่ที่มุมหนึ่งของงาน ดวงตากวาดมองบรรยากาศรอบตัวด้วยความเหนื่อยล้า การเป็นเงาตามตัวท่านประธานในงานสังคมแบบนี้มันสูญเสียพลังงานชีวิตยิ่งกว่าการนั่งเคลียร์เอกสารร้อยฉบับเสียอีก "อ้าว น้องคิมหันต์ ใช่ไหมครับ?" เสียงทุ้มเอ่ยทักขึ้นข้างกาย คิมหันต์หันไปมองพบว่าเป็น 'ภาคิน' นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของโครงการอสังหาริมทรัพย์คู่แข่งที่มักจะหาเรื่องเขม่นกับคณินอยู่บ่อยครั้ง สายตาที่ภาคินใช้มองคิมหันต์เต็มไปด้วยความแพรพราวและสำรวจตรวจสอบอย่างเสียมารยาท "สวัสดีครับ คุณภาคิน" คิมหันต์โค้งศีรษะทักทายตามมารยาท พยายามซ่อนความรำคาญไว้ใต้รอยยิ้ม "ไม่คิดเลยว่าท่านประธานผู้เคร่งขรัวมึนตึงอย่างคณิน จะรสนิยมเปลี่ยนมารับเลขาหน้าตาดีขนาดนี้ขึ้นมาประดับข้างกาย... ว่าแต่ มาเป็นเลขาหรือมาเป็นอย่างอื่นกันแน่ล่ะครับ? สนใจมาร่วมงานกับผมไหม ให้เงินเดือนมากกว่าทางนั้นเท่าตัว สนใจไป 'ดูแล' ผมเป็นการส่วนตัวไหมล่ะ?" ภาคินโน้มตัวเข้าไปใกล้ พร้อมกับยื่นมือหนาหมายจะแตะลงบนต้นแขนของคิมหันต์ คิมหันต์เบี่ยงตัวหลบด้วยความรังเกียจ ดวงตาคมหรี่ลง ปากบางกำลังจะอ้าขึ้นเพื่อตอกกลับไอ้คนฉวยโอกาสให้หน้าหงาย "มือสกปรกแบบนี้... อยากโดนหั่นทิ้งคาห้องจัดงานหรือไงครับ คุณภาคิน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงเพลง คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวคิมหันต์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความอำมหิตออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดลงอย่างฮวบฮาบ มือหนาคว้าข้อมือของภาคินที่ยื่นออกไปเมื่อครู่ไว้แน่น บีบจนอีกฝ่ายหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! อะไรของคุณวะคณิน แค่หยอกลົเล่นนิดๆ หน่อยๆ เอง!" ภาคินโวยวาย หน้าตาบิดเบี้ยว "คนของผม... ผมหวง และผมเกลียดที่สุดคือพวกเศษสวะที่ไร้มารยาทมาแตะต้องของๆ ผม" คณินกดเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องมองภาคินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แรงบีบที่ข้อมือเพิ่มขึ้นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ "ไสหัวไปซะ ก่อนที่ผมจะทำให้บริษัทของคุณไม่มีแผ่นดินจะยืน" ภาคินหน้าซีดเผือด รีบดึงมือกลับแล้วสาวเท้าหนีหายเข้าไปฝูงชนอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดกลัว ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณมุมห้องชั่วขณะ คิมหันต์ยืนนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด เขามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังลมให้เมื่อครู่ ความรู้สึกอุ่นวาบซ่านแล่นพล่านไปทั่วอกเมื่อนึกถึงคำพูดประโยคเมื่อครู่... *คนของผม... ผมหวง* คณินถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันขวับกลับมามองหน้าเลขาหนุ่ม ปากร้ายๆ เริ่มทำงานทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความหึงหวงที่แสดงออกไปเมื่อครู่ "ยืนบื้ออยู่ทำไม! ทำไมไม่รู้จักป้องกันตัว หะ? ทำตัวน่ารำคาญให้คนอื่นมาแทะโลมอยู่ได้ ถ้าผมมาไม่ทันคุณคงระริกตามมันไปแล้วมั้ง!" คิมหันต์ที่ซึ้งใจอยู่เมื่อสามวินาทีก่อน หน้าตึงขึ้นมาทันที ความซาบซึ้งปลิวหายไปในอากาศ ปากเก่งๆ เริ่มทำงานสวนกลับทันควัน "ท่านประธานตาถั่วหรือไงครับ ถึงไม่เห็นว่าผมกำลังจะอัดมันอยู่แล้ว อีกอย่าง... ใครระริกกัน ทุเรศที่สุด!" คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ "ถ้าหึงก็บอกดีๆ สิครับ มาพาลใส่ผมอยู่ได้" คณินชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อโดนจี้จุดดำมืดในใจอย่างจัง ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่อยู่ เขาเม้มปากแน่นก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูด้านซ้ายของคิมหันต์ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้ม "ปากเก่งนักนะ... คิมหันต์ กลับไปคอนโดผม เธอโดนบทลงโทษแน่" พูดจบ คณินก็ผละออกไปทิ้งให้คิมหันต์ยืนหน้าแดงร้อนผ่าวหัวใจเต้นรำไม่เป็นส่ำอยู่คนเดียว --- ติดตามตอนต่อไป... คืนนี้ที่คอนโดของท่านประธาน บทลงโทษแสนหวาน (หรือแสนดุ) กำลังรอคอยเลขาปากเก่งอยู่ และดูเหมือนว่าความลับบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ราชันย์หอกทมิฬ" เสมอมาครับ