ทฤษฎีคนแปลกหน้า

"มนุษย์เราก็เป็นแค่กลุ่มก้อนของอัลกอริทึมเคมีชีวภาพที่ถูกควบคุมด้วยฮอร์โมนชั่วคราวเท่านั้นแหละครับ ดร.ศรุต — ไม่มีอะไรซับซ้อนเกินกว่าจะเขียนโค้ดเพื่อควบคุมหรอก" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย่อหยิ่งเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดของห้องประชุมศูนย์วิจัยพฤติกรรมศาสตร์ ธันวาปรายตามองเอกสารผลประเมินทางจิตวิทยาในมือด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับกำลังคำนวณความน่าจะเป็นของความล้มเหลวในตัวมนุษย์ตรงหน้า ดร.ศรุต วางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล แต่เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนก้องในความเงียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาKINปะทะเข้ากับดวงตาของนักพัฒนา AI หนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว คลื่นความอึดอัดแผ่ซ่านออกมาราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักไสกันอย่างสุดกำลัง "นั่นคือมุมมองของคนที่พยายามหลบหนีความจริงค่ะ คุณธันวา" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าคมกริบราوکับใบมีดอาบน้ำผึ้ง "คุณคิดว่าความซับซ้อนของมนุษย์ย่อเหลือแค่ 0 กับ 1 ได้ เพราะคุณกลัว... กลัวความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ กลัวความเจ็บปวดที่อัลกอริทึมของคุณไม่มีทางเยียวยาได้ยังไงล่ะคะ" มุมปากของธันวา กระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหยันที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างน่าหมั่นไส้ในสายตาของนักจิตวิทยาหนุ่ม "กลัวเหรอครับ? คำนี้คงอยู่ในพจนานุกรมของคนที่มีช่องโหว่ทางอารมณ์สินะ... แต่สำหรับผม ทุกอย่างมีสมการรองรับ แม้แต่ความรู้สึกที่คุณเรียกว่า 'รัก' หรือ 'เกลียด' มันก็แค่ปฏิกิริยาเคมีที่หลั่งโดamine กับ oxytocin ออกมาในช่วงเวลาจำกัดเท่านั้น ไม่ได้วิเศษวิโสอะไรเลย" ศรุตแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้ามทีละน้อย ลดระยะห่างระหว่างกันจนธันวาต้องเงยหน้าขึ้นมอง กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพผสมผสานกับความดุดันบางอย่างแผ่ซ้ำเติมบรรยากาศให้ร้อนระอุขึ้นไปอีก "งั้นเหรอคะ? ถ้ามันเป็นแค่ปฏิกิริยาเคมีชั่วคราว..." ศรุตโน้มตัวลงไปกระซิบ เสียงทุ้มนุ่มต่ำลอดผ่านไรฟันด้วยความท้าทาย "ทำไมตอนนี้... อัตราการเต้นของหัวใจคุณถึงพุ่งสูงเกิน 110 ครั้งต่อนาทีล่ะคะ คุณนักตรรกะหัวรั้น" ธันวาชะงักกึก ดวงตาคมปลาบเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาทีเมื่อถูกต้อนจนมุมด้วยหลักจิตวิทยาการสังเกตพฤติกรรมกายภาษา (Body Language) ร่างสูงรีบดึงหน้ากลับ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความตื่นตระหนกที่ดันทรยศเขาต่อหน้าศัตรูทางความคิดคนนี้ "คุณกำลังคิดไปเอง ดร.ศรุต" ธันวาเถียงเสียงแข็ง พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น "นั่นเป็นผลมาจากอุณหภูมิห้องที่สูงเกินไปต่างหาก ไม่เกี่ยวกับ..." "ไม่เกี่ยวหรือคะ?" ศรุตแทรกขึ้นทันควัน แววตาดุดันฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "เวลาที่คนเราโกหกหรือตื่นตระหนก สมองส่วน Amygdala จะสั่งการให้หลั่งอะดรีนาลีน ทำให้หลอดเลือดขยายตัว มือของคุณที่กำลังกำแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อต่อขาวโพลน นั่นก็เป็นหลักฐานทางชีววิทยาที่ชัดเจนยิ่งกว่าโค้ดที่คุณเขียนเสียอีกนะคะ" บรรยากาศระหว่างเขาทั้งสองคนตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด สายตาที่ประสานกันไม่ได้มีแค่การประลองฝีปาก แต่มันคือการรุกรานพื้นที่ส่วนตัวที่เต็มไปด้วยกระแสความเร่าร้อนแปลกประหลาด หัวใจที่เคยถูกตั้งโปรแกรมไว้อย่างสมบูรณ์แบบของธันวาเริ่มสั่นคลอนจนแทบพังทลายลงตรงนั้นทันที เขารู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้ราบคาบต่อคำพูดและการจู่โจมทางจิตวิทยาที่แม่นยำราวนั่งทางในของคนตรงหน้า ธันวากัดกรามแน่น มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าแฟ้มเอกสารเพื่อยุติการสนทนาอันตรายนี้ แต่ทว่า... ปลายเรียวนิ้วของเขากลับสัมผัสโดนมือของศรุตที่วางทับอยู่บนแฟ้มเดียวกันโดยบังเอิญ กระแสไฟฟ้าประหลาดแล่นริ้วผ่านผิวสัมผัส ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต ศรุตชักมือกลับทันทีราวกับโดนลวก ขณะที่ธันวาชะงักค้าง เผลอจ้องมองใบหน้าหวานเฉี่ยวที่ขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงเปิดประตูกระจกเสียงดังปัง! "อุ๊ย... ดิฉันรบกวนเวลาสวีท เอ๊ย! เวลาทำงานสำคัญอะไรของพวกคุณอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย" เสียงแหลมสูงคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของ พริม นักลงทุนสาวพราวเสน่ห์ผู้มาพร้อมรอยยิ้มเคลือบยาพิษ เธอกวาดสายตามองท่าทีที่กระอักกระอ่วนของทั้งสองคนด้วยความขบขันระคนเจ้าเล่ห์ ขณะที่ศรุตและธันวาต้องรีบดีดตัวออกจากกัน ทำทีเป็นยืนเว้นระยะห่างอย่างเป็นทางการทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนแซ่บในตอนนี้ แล้วไปลุ้นต่อด้วยกันในตอนหน้าค่ะ!