สมการที่เริ่มสั่นคลอน

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับมิลลิกรัมต่อลิตรในห้องประชุมกระจกใส คือสิ่งเดียวที่พอจะกลกลบความจริงที่ว่า มนุษย์เราเก่งกาจเหลือเกินในการสร้างกรงขังให้ตัวเองค่ะ ดร.ศรุต ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะ 4/4 ที่ควบคุมได้สมบูรณ์แบบ นัยน์ตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมกวาดมองเอกสารโครงการวิจัยในมือ แววตาคู่นั้นไม่ได้กำลังอ่านเนื้อหาเชิงเทคนิค แต่กำลัง ‘สแกน’ โครงสร้างทางจิตวิทยาของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “ผมว่าคุณกำลังใช้ตรรกะแบบอัลกอริทึมนรกมาวินิจฉัยความเป็นมนุษย์นะคะ, คุณธันวา” เสียงนุ่มทุ้มแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น ทลายความเงียบงันที่กดดันมานานสิบนาทีเต็ม ศรุตไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมาด้วยสายตาแบบไหน—สายตาของนักพัฒนา AI ผู้มองมนุษย์เป็นเพียงกลุ่มก้อนของข้อมูลที่รอการประมวลผล “และผมคิดว่า คุณกำลังเอาอคติทางอารมณ์มาปะปนกับกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ครับ, ดร.ศรุต” ธันวา โต้กลับทันควัน น้ำเสียงของนักพัฒนาหนุ่มราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพงแต่ยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ข้ามคืน เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกปลาบจ้องมองศรุตราวกับเสือดาวที่กำลังเล็งเหยื่อ “โปรเจกต์ ‘Project Anima’ ไม่ได้ต้องการนักจิตวิทยามานั่งกุมขยับกับค่าเบี่ยงเบนทางสถิติ เราต้องการสมองที่เฉียบคมพอจะทำให้ AI เข้าใจความรู้สึก ไม่ใช่คนที่เอาแต่จับผิดว่าอัลกอริทึมของผมไร้หัวใจ” ศรุตวางแก้วกาแฟลง เสียงกระทบกับโต๊ะดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ แต่กลับทรงพลังพอดึงดูดให้สายตาของธันวาต้องตวัดกลับมามอง “หัวใจเหรอคะ?” ศรุตแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด “คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามนุษย์ที่นั่งอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้มีความรู้สึกแบบไหน แล้วคุณจะเอาปัญญาประดิษฐ์ไปสอนให้เข้าใจความรักเนี่ยนะคะ? มันตลกเกินไปหน่อยไหมธันวา” “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นตลก” ธันวาโน้มตัวไปข้างหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นระอุ “ท่านประธานส่งเราสองคนมาในฐานะ ‘ที่ปรึกษาคู่’ เพื่ออุดรอยรั่วของโครงการ ไม่ใช่มานั่งเปิดศึกประชันวาทะกันในห้องประชุมกระจกนี่… ถ้าคุณกลัวว่าโค้ดของผมจะฉลาดกว่าทฤษฎีจิตวิทยาคร่ำครึของคุณ ก็แค่ถอนตัวซะ” โอ้... ช่างเป็นประโยคที่กระตุ้นต่อมท้าทายได้ดีเยี่ยมเสียจริงค่ะ ศรุตหรี่ตาลงเล็กน้อย กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยาทำงานทันที เขารู้ว่าธันวาจงใจใช้คำพูดพยับแดดเพื่อกดให้เขาต่ำลง แต่นั่นยิ่งทำให้ศรุตอยากจะลากผู้ชายปากร้ายคนนี้ลงมาจากหอคอยงาช้างแห่งตรรกะ ให้มาดิ้นพล่านด้วยพิษสงทางจิตวิทยาของเขาเอง “กลัวเหรอคะ?” ศรุตลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวข้ามโต๊ะไปหาธันวาช้าๆ จนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นชาจากตัวธันวาชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด “คนอย่าง ดร.ศรุต ไม่เคยรู้จักคำว่ากลัวค่ะ... โดยเฉพาะกับคนที่มีปมเรื่องการควบคุมความรู้สึกตัวเองอย่างคุณ” ธันวาชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกอ่านทะลุปรุโปร่ง ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าเบื่อ มันคือความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต ปะทะกันระหว่าง ‘เหตุผล’ ที่แข็งกร้าว กับ ‘จิตวิทยา’ ที่ลึกซึ้ง ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรแซ่บๆ ออกมาแก้เก้อ เสียงเคาะประตูก็กรีดทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดเสียก่อน “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ... แต่ดูเหมือนว่าเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะด้วยซ้ำ” เสียงหวานหยดย้อยแต่แฝงด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุม ร่างเพรียวบางในชุดสูทสีแดงเพลิงของ พริม ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ เธอกวาดสายตามองศรุตและธันวาที่ยืนประชิดตัวกันอยู่ด้วยความสนใจใคร่รู้ “หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะเวลา ‘สวีต’ ระหว่างผู้เชี่ยวชาญทั้งสองคนหรอกนะ... พอดีฉันมีข้อเสนอเรื่องงบประมาณที่ทางคุณปฏิเสธไม่ได้มาคุยด้วยค่ะ” ศรุตผละตัวออกช้าๆ จัดเสื้อสูทของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างไม่รีบร้อน ขณะที่ธันวานั่งนิ่งขยับเนคไทแก้เก้อ ดวงตาคู่คมยังคงจดจ้องศรุตด้วยประกายไฟบางอย่างที่ลุกโชนขึ้นเงียบๆ และในเสี้ยววินาทีที่ธันวากระซิบข้างหูของศรุตด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่า— “เรายังคุยกันไม่จบเรื่อง ‘การควบคุมความรู้สึก’ หรอกนะ... ดร.ศรุต” —หัวใจที่เคยถูกตั้งโปรแกรมไว้อย่างสมบูรณ์แบบของนักตรรกะหัวรั้น ก็เริ่มสั่นคลอนจนแทบพังทลายลงตรงนั้นทันทีค่ะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่ด้วยกันเสมอนะคะ