ปฏิกิริยาโต้กลับ

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะใช้มือจับต้องได้ ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานของ ดร.ศรุต หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะสว่างวาบด้วยกราฟแสดงพฤติกรรมผู้ใช้งาน ซึ่งกำลังดิ่งลงเหวอย่างน่าใจหาย แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของนักจิตวิทยาหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบเสียยิ่งกว่ากราฟธุรกิจ กลับเป็นร่างสูงโปร่งของธันวา—นักพัฒนา AI ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจและยึดมั่นในตรรกะ—ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "คุณกำลังทำหน้าเหมือนเด็กทารกที่แย่งขวดนมกันไม่สำเร็จเลยนะ ดร.ศรุต" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าหยอกเล็กน้อยดังขึ้น ธันวาไม่ได้ขยับเขยื้อnไปไหน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ศรุตเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตาคมกวาดมองผู้บุกรุกด้วยความเรียบเฉยที่เคลือบไว้ด้วยน้ำแข็ง "ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีโค้ดให้แก้ แนะนำให้ไปตรวจเช็กอัลกอริทึมสมองของตัวเองเสียใหม่นะคะ ธันวา เพราะดูเหมือนฟังก์ชันการให้เกียรติพื้นที่ส่วนตัวของคุณจะพังเสียหายไปตั้งแต่เกิดแล้ว" "โอ๊ะ... ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ค่อยสมกับเป็นคุณหน่อย" ธันวาหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนการบีบพื้นที่ให้อีกฝ่ายจนมุม "แต่ในทางจิตวิทยาแล้ว การที่คุณใช้คำพูดจิกกัดผมแบบรัวๆ แบบนี้ มันไม่ได้แปลว่าคุณเกลียดผมหรอกนะครับ มันแปลว่าคุณกำลัง 'กลัว' ต่างหาก" "กลัว?" ศรุตแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างท้าทาย เขาไม่แม้แต่จะหลบสายตาที่พุ่งตรงมา "อย่าเอาตรรกะพังๆ ของAI มารวมกับกลไกทางจิตวิทยาของมนุษย์เลยค่ะ มนุษย์เราไม่ได้ซับซ้อนน้อยลงแค่เพราะคุณคำนวณไม่ออกหรอกนะคะ และที่สำคัญ... ฉันไม่มีอะไรต้องกลัวผู้ชายที่แม้แต่ความรู้สึกของตัวเองยังโปรแกรมไม่ได้ด้วยซ้ำ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงชั่วขณะ แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ ทว่ารุนแรง ธันวาชะงักฝีเท้าลงเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับโต๊ะทำงานของศรุตเหลือเพียงคืบเดียว ตามหลักจิตวิทยาพฤติกรรมแล้ว มนุษย์จะถอยหลังหนีเมื่อถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว (Proxemics) แต่ศรุตกลับนั่งนิ่งหลังตรง สายตาจดจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ ทว่า... ปลายเรียวนิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ กลับฟ้องชัดเจนว่าอัตราการเต้นของหัวใจของนักจิตวิทยาหนุ่มคนนี้ไม่ได้นิ่งสงบตามใบหน้าเลยสักนิด ธันวาก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือกรอบแก้วกาแฟบนโต๊ะ ดวงตาคมก้าวร้าวคู่นั้นอ่อนแสงลงชั่วขณะ เหลือเพียงประกายความสนใจที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชามาเนิ่นนาน "คุณรู้ไหม..." ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบ แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "ตลอดสามสัปดาห์ที่เราต้องมาร่วมงานกัน อัลกอริทึมของผมไม่เคยวิเคราะห์พฤติกรรมใครผิดพลาดเลย... จนกระทั่งมาเจอคุณ" ศรุตชะงักไปนิด หัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ริมฝีปากบางเฉียบยังคงแย้มยิ้มหยัน "แปลว่า AI ของคุณมันห่วยแตกค่ะ ควรค่าแก่การรีเซ็ตระบบใหม่ตั้งแต่ต้น" "อาจจะจริง..." ธันวาตอบรับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่ศรุตเคยเห็นมา "แต่มันก็ทำให้ผมค้นพบ 'บั๊ก' ที่น่าสนใจที่สุดในชีวิต..." นิ้วเรียวแกร่งของนักพัฒนาหนุ่มเอื้อมออกไป ปลายนี้วแตะสัมผัสเบาๆ ที่สันกระดาษบนโต๊ะ ใกล้กับมือของศรุตราวกับจงใจหยั่งเชิง "บั๊กที่ชื่อว่า... ความสนใจที่ผมมีต่อคุณ มากกว่าโปรเจกต์นับร้อยล้านเสียอีก" เพล้ง! เสียงผลักประตูกระแทกผนังดังสนั่น พร้อมกับร่างของพริมที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงและแววตาวาวโรจน์ เธอจ้องมองภาพคนทั้งสองที่ยืนประชิดกันในระยะประชิดด้วยความโกรธเกรี้ยว "นี่พวกคุณกำลังทำบ้าอะไรกันอยู่! บริษัทกำลังจะล่มจมเพราะข่าวฉาวเรื่องข้อมูลรั่วไหล แต่พวกคุณยังมีเวลามาเล่นเกมจีบกันในห้องทำงานงั้นเหรอ!" พริมแผดเสียงด้วยความไม่พอใจอย่างถึงขีดสุด ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาผละถอยหลังออกมาอย่างไม่รีบร้อน สายตาที่เคยอบอุ่นและลุ่มลึกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาไร้อารมณ์ทันทีราวกับพลิฝ่ามือ เขากวาดสายตามองพริมด้วยความรำคาญก่อนจะหันกลับมาสบตาชวนตะลึงกับศรุตเป็นครั้งสุดท้าย "ดูเหมือนเราจะมีงานต้องเคลียร์กันยาวนะ ดร.ศรุต" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหันหลังเดินผ่านพริมไปอย่างไร้เยื่อใย ทว่า... ก่อนที่ธันวาจะก้าวพ้นประตูห้องทำงาน ร่างสูงกลับหยุดชะงัก หมุนตัวกลับมามองศรุตด้วยสายตาที่ทำให้ลมหายใจของนักจิตวิทยาหนุ่มสะดุดกึก และเอ่ยประโยคที่ทำเอาสติหลุดกระเจิง "แต่อย่าเพิ่งดีใจไปล่ะ... เพราะข้อมูลลับที่คุณพยายามซ่อนไว้จากพริมเมื่อคืนนี้ ผมเป็นคนแบ็คอัพเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของผมเองทั้งหมดแล้ว... ถ้าไม่อยากให้ความจริงเรื่อง 'แผนการล้มโต๊ะนักลงทุน' ของคุณหลุดออกไป คืนนี้... ไปอธิบายให้ผมฟังที่คอนโดฯ แบบตัวต่อตัวซะดีๆ นะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเกมจิตวิทยานี้ด้วยกันนะคะ!