เหนือความคาดหมาย

เสียงก้องของคีย์บอร์ดกลไกดังรัวรากับเสียงฝนตกกระทบบานกระจก ในห้องทำงานส่วนตัวที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มและแรงกดดันทางความคิด แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนลงบนกรอบแว่นของธันวา ชายหนุ่มผู้เชื่อมั่นในตรรกะและอัลกอริทึมเหนือสิ่งอื่นใด กำลังจ้องมองหน้าต่างโค้ดที่รันข้อมูลชุดสุดท้ายด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีด ส่วนคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—ดร.ศรุต—กลับไม่ได้แสดงอาการหวาดหวั่นต่อคำขู่เมื่อคืนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ถูกล็อคกลอนไว้อย่างแน่นหนาด้วยระบบดิจิทัล ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้เสียเหลือเกิน "คุณนี่มัน... ขยันเกินความจำเป็นจริงๆ นะครับ ดร.ศรุต" ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ นิ้วเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อล็อกการเข้าถึงไฟล์หลัก "คิดจริงๆ หรอครับว่าการเอาแฟลชไดรฟ์ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท แล้วทำเป็นตีหน้ามึนเดินเข้าลิฟต์ จะรอดพ้นจากระบบเซนเซอร์พฤติกรรมที่ผมออกแบบมาตั้งแต่ปีที่แล้ว?" ศรุตหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแฝงความท้าทาย เขายกมือขึ้นกอดอก ปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตออกเพื่อคลายความอึดอัดจากบรรยากาศที่เริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ "คุณก็รู้ว่าผมเกลียดการแพ้ ธันวา... ยิ่งแพ้ให้กับอัลกอริทึมที่ไร้หัวใจอย่างที่คุณเขียนขึ้นมา ผมยิ่งยอมไม่ได้" ศรุตเอียงคอมองเล็กน้อย "อีกอย่าง... ที่คุณยอมให้ผมเข้ามาในคอนโดฯ ส่วนตัวตอนตีสองแบบนี้ แทนที่จะแจ้งตำรวจหรือส่งข้อมูลให้พริมจัดการแต่แรก... มันแปลว่าอะไรล่ะครับ? กลัวเหงา หรือว่า... กลัวว่าผมจะหายไปจริงๆ กันแน่?" คำพูดที่จี้ใจดำนั้นทำให้ธันวาชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดหยุดค้างกลางอากาศ ชายหนุ่มหันขวับมามองหน้าอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมฉายแววหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธที่ถูกอ่านเกมทะลุปรุโปร่ง ในทางจิตวิทยาพฤติกรรม การที่มนุษย์สร้างกำแพงทางตรรกะขึ้นมาหนาเตอะ มักมีสาเหตุมาจากความกลัวที่จะถูกทำลายความรู้สึกจากภายใน และธันวาในตอนนี้... กำลังแสดงอาการ "Overcompensation" หรือการปกป้องตัวเองขั้นสุดอย่างชัดเจน ศรุตอ่านออกทุกกระบวนท่า แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาอยากขยี้ความเย่อหยิ่งนั้นให้แหลกคามือ "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยครับ ดร.ศรุต" ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและท่าทีคุกคามทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานที่ศรุตนั่งอยู่ ก้มตัวลงจนใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นคาเฟอีนปะทะเข้ากับพวงแก้มของอีกฝ่าย "ผมไม่ได้กลัวคุณหายไป... แต่ผมแค่อยากจับตาดู 'หนูทดลอง' ตัวเก่ง ที่บังอาจมาเล่นเกมกับระบบความปลอดภัยของผม ให้เห็นกับตาตัวเองต่างหากว่า สุดท้ายแล้ว... คุณจะดิ้นรนได้สักแค่ไหน" ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้จังหวะการหายใจของทั้งคู่สะดุด ศรุตไม่ถอยหลังหนี เขากลับเงยหน้าขึ้นสบตากับนักพัฒนาหนุ่มตรงๆ แววตาสั่นระริกด้วยความท้าทายที่เจือปนด้วยประกายไฟบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าข้อมูลลับทางธุรกิจ "ถ้าอย่างนั้น... คุณก็คงต้องเหนื่อยหน่อยนะครับ ธันวา" ศรุตกระซิบเสียงพร่า แกล้งขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่แทบจะชนกัน "เพราะหนูทดลองตัวนี้... ดื้อด้านกว่าที่คุณคิดในอัลกอริทึมตั้งเยอะ" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตรรกะในหัวที่เคยเรียงร้อยอย่างเป็นระเบียบถูกรบกวนด้วยฟีโรโมนและกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวของศรุต เขารู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงเกินขีดจำกัด ซึ่งสมาร์ทวอทช์บนข้อมือของเขากำลังส่งเสียงเตือนเบาๆ ว่า *'HR Exceeded Normal Range'* "ถอยไป..." ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติกลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "เราต้องสะสางโค้ดชุดนี้ให้เสร็จก่อนฟ้าสว่าง ไม่อย่างนั้น พริมกับทีมลงทุนของเธอคงไม่ปล่อยเราไว้แน่... และจำไว้ว่า คืนนี้เราต้องทำงานร่วมกัน 'จนกว่า' ทุกบรรทัดจะถูกตรวจสอบเสร็จ" "ร่วมมือกันเหรอครับ?" ศรุตแค่นยิ้ม "ฟังดูเหมือนสามีภรรยาที่กำลังเคลียร์บัญชีครัวเรือนเลยนะ" "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ" ทั้งคู่กลับมานั่งประจำที่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ผสมผสานกับความเร่าร้อนแปลกประหลาด งานเขียนโค้ดและวิเคราะห์พฤติกรรมดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงรัวแป้นพิมพ์และกระดาษโน้ตที่ถูกขยำทิ้งเกลื่อนพื้น เวลาผ่านไปนับชั่วโมงอย่างไร้ความปรานี จนกระทั่งเข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังฟ้องเวลาตีสี่สี่สิบหนาที หน้าจอหลักแสดงผลลัพธ์การบล็อกข้อมูลสำเร็จ ธันวาพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงเพื่อพักสายตาที่ล้าจากการจ้องจอเป็นเวลานาน ศรุตเองก็เอนหลังพิงเก้าอี้เช่นกัน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ "ยอมรับก็ได้..." ธันวาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ โดยยังคงหลับตาอยู่ "ว่าคุณ... เก่งกว่าที่อัลกอริทึมของผมคาดการณ์ไว้สิบเปอร์เซ็นต์เต็ม" "แค่สิบคะ?" ศรุตเลิกคิ้ว "ผมว่าอย่างผมน่าจะร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มนะ ธันวา" ธันวาลืมตาขึ้น ตั้งใจจะหันไปเถียงกลับให้ชนะ แต่ทว่า... เมื่อหันไปมอง ภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ศรุตโน้มตัวเข้ามาใกล้ในจังหวะที่เขาหันหน้าพอดี ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันในระยะประชิด ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ แต่มือเรียวของศรุตกลับเอื้อมมาแตะที่ข้อมือข้างที่สวมสมาร์ทวอทช์ของเขาอย่างแผ่วเบา "หัวใจคุณเต้นเร็วนะครับ... ธันวา" ศรุตกระซิบเสียงกระเซ้า แววตาลึกล้ำ "อัลกอริทึมตัวไหนของคุณ ที่กำลังคำนวณอยู่ว่าผมรู้สึกยังไงในตอนนี้?" ธันวานิ่งงัน สมองหยุดประมวลผลชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่อยู่นอกเหนือทฤษฎีตรรกะและเหตุผลกำลังพุ่งทะยานเข้าครอบงำหัวใจของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ เขากำลังจะเอ ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าใกล้กันมากกว่านั้น *กริ๊งงงงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักส่วนตัวดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมๆ กับเสียงทุบประตูดังปึงปังด้วยความร้อนรน ตามมาด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อธันวาจากบุคคลที่ไม่อยากให้ปรากฏตัว ณ ที่นี้มากที่สุดในเวลาตีห้าแบบนี้ "ธันวา! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่านายอยู่ข้างใน... และรู้ว่าเอกสารชุดนั้นอยู่กับศรุต!" เสียงของ 'พริม' ดังทะลุกรอบประตูเข้ามา ทำเอาธันวาและศรุตผละออกจากกันแทบไม่ทัน ดวงตาของนักพัฒนาหนุ่มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขณะที่ศรุตกลับหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างเหนือความคาดหมาย "ดูท่าทาง... คืนนี้ของเราจะยังไม่จบง่ายๆสินะครับ" ศรุตกระซิบเบาๆ ข้างหูธันวา ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ "ไปเปิดประตูต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ของเรากันหน่อยไหมล่ะครับ... ดร.ธันวา?" ________________________________________ *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะและหัวใจมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ*