เสียงในใจที่ไม่มีคำตอบ

เอกสารสัญญาฉบับสีขาวที่ปลิวตกลงแทบเท้า ร่วงหล่นลงกระทบพื้นกระเบื้องแกรนิตราวกับเสียงคำพิพากษาประหารชีวิตโปรเจกต์วิจัยที่พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจมานานนับปี พริมไม่ได้แค่เข้ามาขัดจังหวะ แต่เธอกำลังใช้ "อำนาจทุน" เข้ามาผ่ากลางความสัมพันธ์ที่เปราะบางและซับซ้อนของคนทั้งคู่ให้ขาดออกจากกันอย่างเลือดเย็น ธันวาก้มมองกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาเรียวรีที่ปกติมักฉายแววเย็นชาและเต็มไปด้วยโค้ดคำนวณ ตอนนี้กลับไหววับ สติปัญญาอันปราดเปรื่องที่เคยประมวลผลอัลกอริทึมซับซ้อนได้ภายในเสี้ยววินาที กลับสะดุดกึกราวกับระบบรันนิ่งไทม์ (Runtime) เกิดข้อผิดพลาดร้ายแรง สามนาทีเหรอคะ? ช่างเป็นตัวเลขที่ตลกสิ้นดี... "คุณพริมพูดเรื่องอะไรน่ะครับ" ธันวาเค้นเสียงถาม แม้จะพยายามรักษาความมั่น, คงท่าทีของนักพัฒนาผู้กุมความลับทั้งหมดไว้ แต่ปลายนิ้วที่กำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวกลับฟ้องความจริงตรงกันข้าม "อัลกอริทึมตัวนี้ถูกเข้ารหัสไว้ที่เลเยอร์ความปลอดภัยสูงสุด ไม่มีใครถอดรหัสโครงสร้างโครงข่ายประสาทเทียม (Neural Network) ของผมได้ ต่อให้บอร์ดบริหารหน้าเงินพวกนั้นเซ็นอนุกรรมการไป ก็ไม่มีทางเอาโค้ดดิ้งไปรันต่อได้แม้แต่บรรทัดเดียว" พริมหัวسเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันฉาบอยู่บนใบหน้าโฉบเฉี่ยว เธอหมุนตัวกลับมาสบตาด้วยแววตาเหนือกว่า "คุณธันวาคะ... โลกนี้น่ะไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยโค้ดสวยหรูที่คุณนั่งเขียนอยู่ในห้องแอร์หรอกนะคะ แต่มันขับเคลื่อนด้วย 'เงินทุน' และ 'ผลประโยชน์' ต่างหากล่ะคะ" เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม ปลายเล็บที่ทาเล็บเจลสีแดงเพลิงชี้ไปยังหน้าจอแท็บเล็ตในมือ "และที่สำคัญ... ฉันไม่ได้มาคนเดียว" ทันทีที่เสียงของพริมขาดหาย ประตูห้องประชุมกระจกใสก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ดร.ศรุต ที่ยืนเงียบสังเกตการณ์มาตลอด พลันเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของพริม แต่เป็นเพราะผู้ชายที่เดินตามหลังเธอเข้ามาต่างหาก ศรุตขยับตัวเข้ามายืนขวางหน้าธันวาโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างบังร่างของโปรแกรมเมอร์รุ่นน้องไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณนักจิตวิทยาพฤติกรรมกำลังกรีดร้องเตือนภัยว่า "ตัวแปร" ที่พวกเขาไม่ได้คาดคิดกำลังเข้ามาพลิกกระดานทั้งหมด "อาจารย์...?" ธันวาครางชื่อนั้นแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความสับสนระคนแปลกประหลาดที่เจ้าตัวก็ไม่อาจหาคำอธิบายทางตรรกะมารองรับได้ ทำไม... หัวใจของเขาถึงเต้นแรงผิดจังหวะตอนที่แผ่นหลังกว้างของศรุตขยับเข้ามาบังกระแสกดดันจากภายนอก? ในทางจิตวิทยาแล้ว นี่คือปฏิกิริยา "Fight or Flight" ที่ถูกแทนที่ด้วย "ความรู้สึกปลอดภัย" อย่างกะทันหัน แต่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย ธันวาบอกตัวเองว่าเขาเป็นคนสร้างอัลกอริทึม เขาสามารถดูแลตัวเองได้ ทำไมเขาต้องรู้สึกว่าการมีตัวตนของศรุต—ผู้ชายปากร้ายที่ชอบจับผิดเขา—กลายเป็นเกราะป้องกันเดียวที่เหลืออยู่กันล่ะคะ? "สวัสดีครับ ดร.ศรุต... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเยียบเย็นเอ่ยทักทาย ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากเงาของพริม ใบหน้าคมคายรับกับแววตาคู่คมที่มองตรงมายังศรุตด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "กรณ์..." ศรุตพึมพำชื่อนั้นออกมา ร่างกายของเขาสั่นเกร็งขึ้นมาวูบหนึ่ง กลไกการป้องกันตัวที่ถูกสร้างขึ้นจากบาดแผลในวัยเด็กและการแข่งขันอันดุเดือดในแวดวงวิชาการถูกกระตุ้นขึ้นทันที บาดแผลที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยความสมบูรณ์แบบกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งต่อหน้าต่อตา ธันวาสังเกตเห็นความผิดปกตินั้นทันที สายตาของนักสังเกตการณ์พฤติกรรมจับจ้องไปที่กรามที่ขบเข้าหากันแน่นของศรุต และปลายนิ้วที่กำแฟ้มเอกสารจนยับยู่ยี่ *ดร.ศรุตกำลังเครียด...* อัตราการหายใจของอีกฝ่ายถี่กระชั้นขึ้น 15% จากภาวะปกติ อุณหภูมิร่างกายบริเวณผิวหนังลดลงเล็กน้อยตามหลักภาษาทางกายภาพที่เขาเคยวิเคราะห์ไว้ไม่ผิดเพี้ยน แต่สิ่งที่ทำให้อัลกอริทึมในหัวของธันวาพังทลายลงจริงๆ คือ "ความรู้สึกเจ็บแปลกๆ" ที่แล่นริ้วขึ้นมากลางหน้าอก เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ทำให้ศรุตแสดงอาการเปราะบางออกมาได้ขนาดนี้... ไม่ใช่ตัวเขา แต่เป็นผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น "ตกใจเหรอครับที่ผมกลับมา"กรณ์เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว สายตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนชิดกัน "ผมบอกแล้วไงครับว่า 'ความสมบูรณ์แบบ' ที่คุณพยายามไขว่คว้า มันไม่มีอยู่จริงหรอก ดร.ศรุต... และอัลกอริทึมตัวนี้ ก็เป็นแค่เครื่องมือพิสูจน์ความล้มเหลวของคุณอีกครั้งเท่านั้นเอง" "หุบปากซะ กรณ์" ศรุตเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลมตอนนี้กลับระอุไปด้วยกรุ่นอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "งานวิจัยชิ้นนี้ไม่ใช่เครื่องมือของใครทั้งนั้น!" "ไม่ใช่เหรอคะ?" พริมแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะ "งั้นก็ลองบอกเด็กอัจฉริยะของคุณสิคะ... ว่าโปรเจกต์ที่เขานั่งหลังขดหลังแข็งเขียนโค้ดมาตลอดสามปีเนี่ย แท้จริงแล้ว 'โครงสร้างพื้นฐาน' ของมัน ถูกลอกเลียนแบบมาจากงานวิจัยชิ้นเอกของใครเมื่อห้าปีก่อน?" บรรยากาศในห้องประชุมพลันเงียบกริบลงทันที ราวกับอากาศทั้งหมดถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ธันวาชะงักกึก เขาหันขวับไปมองแผ่นหลังของศรุตทันที ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่เอ่อล้น แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ความเงียบระหว่างพวกเขามันช่างน่าอึดอัดและบาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ นี่คือความลับเหรอคะ? นี่คือปมในอดีตที่ศรุตพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งสุขุมมาตลอดเหรอคะ? ธันวารู้สึกราวกับว่าพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังพังทลาย โค้ดโปรแกรมที่เขารักและมั่นใจนักหนาว่าบริสุทธิ์ผุดผ่อง กลับมีเงาดำทมิฬพาดผ่านจากอดีตของคนที่เขากำลัง... เริ่มรู้สึกหวั่นไหวด้วยอย่างไม่ทันตั้งตัว ศรุตยังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมหันกลับมาสบตาเขา ปฏิกิริยานั้นยิ่งตอกย้ำความสงสัยในใจของธันวาให้ทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก "จริงเหรอครับ... อาจารย์?" ธันวาตัดสินใจเอ่ยถามออกไป น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนทุกที แต่มันสั่นไหวเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวก็ควบคุมไม่ได้ "สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูด... มันจริงรึเปล่าครับ?" ศรุตสะعุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น เขายอมหันกลับมามองเด็กหนุ่ม ดวงตาคู่คมไหววับด้วยความรู้สึกหลากหลายที่อ่านไม่ออก ทั้งความรู้สึกผิด ความกลัว และบางสิ่งที่ร้อนรุ่มจนแทบจะแผดเผาหัวใจ "ธันวา..." ศรุตอ้าปากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความไว้วางใจ กรณ์ก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตเครื่องใหม่ออกมาตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มพิฆาตที่ตั้งใจจะทำลายทุกอย่างให้พินาศ "ถ้าไม่เชื่อ... ก็ลองดูหลักฐานชิ้นนี้ด้วยตาตัวเองสิครับ ดร.ศรุต... และคุณโปรแกรมเมอร์ผู้หลงตัวเอง" กรณ์กดหน้าจอเพื่อเล่นไฟล์วิดีโอหลักฐาน "ว่าคนที่คุณกำลังร่วมมือสร้างอนาคตด้วยเนี่ย... แท้จริงแล้วเขาขโมย 'หัวใจ' และ 'มันสมอง' ของใครมาครอบครองกันแน่!" หน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมกับภาพในอดีตที่ปรากฏชัดเจน... และภาพนั้นเอง ที่ทำให้ลมหายใจของศรุตขาดห้วงไปในทันที! *[โปรดติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้... ความลับในอดีตกำลังจะถูกเปิดเผย และจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่จะทำให้คุณต้องลุ้นจนแทบหยุดหายใจ!]* --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกซับซ้อนของตัวละครด้วยกันนะคะ!