กับดักความน่าจะเป็น

"หน้าจอหลักดับสนิทไปแล้วสามวินาที... และนั่นแปลว่าอัลกอริทึมรุ่นที่สี่ไม่ได้กำลังถูกแฮกจากภายนอกอย่างที่นายตื่นตูมเมื่อครู่ค่ะคุณธันวา" เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจกหยุดลงกะทันหัน พร้อมกับร่างบางของดร.ศรุตที่หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นมันสมองอันดับหนึ่งของโปรเจกต์ ใบหน้าหวานเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มฉายแววรู้ทันจนน่าหมั่นไส้ ขณะที่ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันในแบบที่ธันวาอยากจะเข้าไปปิดปากนักด้วยข้อหา 'กวนประสาท' ธันวาขยับแว่นตากรอบเงินบนสันจมูก ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกจับไต๋ได้ เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนมนั้น بل กอดอกแน่นจนกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มตึงเกร็ง "คุณกำลังเล่นเกมจิตวิทยาอะไรอีกแล้วครับ... ดร.ศรุต ไฟล์ข้อมูลขนาดสามเทราไบต์กำลังหายไปจากเซิร์ฟเวอร์หลัก นี่ไม่ใช่เวลามานั่งจับผิดตรรกะของผม" ธันวาเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่หญิงสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทั้งที่ลึกๆ แล้ว อัตราการเต้นของหัวใจใต้หน้าอกด้านซ้ายกำลังรัวเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า—ไม่ใช่เพราะระบบล่ม แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันใกล้เกินไปจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัว ศรุตหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนและเหนือกว่า เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ช้าๆ ทว่ามั่นคง ส้นสูงสี่นิ้วกระทบพื้นห้องทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงก้องกังวาน เธอเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละก้าว... ทีละก้าว... จนธันวาต้องเป็นฝ่ายถอยหลังโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งแผ่นหลังหนาชนเข้ากับชั้นวางเซิร์ฟเวอร์ด้านหลัง "ในทางจิตวิทยาพฤติกรรมแล้ว... มนุษย์เรามักจะสร้าง 'สถานการณ์จำลอง' ที่เลวร้ายที่สุดขึ้นมาในหัว เมื่อพวกเขากลัวที่จะสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างไป" ศรุตหยุดยืนตรงหน้าเขา ห่างกันเพียงคืบเดียว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาสุกสว่างคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าบึ้งตึงของเขาชัดเจน "คุณไม่ได้กังวลเรื่องฐานข้อมูลหรอกค่ะคุณธันวา... คุณกำลังกังวลว่า 'ความลับ' บางอย่างที่คุณซ่อนไว้ในอัลกอริทึมตัวนี้ จะถูกฉันล่วงรู้ต่างหาก" ธันวาชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ตรรกะและอัลกอริทึมที่เขาภาคภูมิใจนักหนาถูกถอดรหัสออกเป็นชิ้นๆ ด้วยสายตาคู่สวยนี้อีกแล้ว ผู้หญิงคนนี้อันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจที่เขาพยายามสร้างกำแพงเหล็กกล้ากั้นไว้อย่างแน่นหนา "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยครับ" ธันวาเค้นเสียงตอบ โน้มใบหน้าลงมาใกล้เธอจนปลายจมูกแทบจะชนกัน เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่พุ่งพล่าน "ผมเป็นนักพัฒนา AI ผมมองโลกด้วยความจริง ไม่ใช่ภาพลวงตาทางจิตวิทยาแบบที่คุณใช้หลอกตัวเองและคนอื่น" "ถ้าอย่างนั้น... เรามาลองพิสูจน์กันไหมล่ะคะ?" ศรุตท้าทาย รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนมุมปากอิ่ม "ในเมื่อคุณมั่นใจในตรรกะของคุณนัก และฉันก็มั่นใจในพฤติกรรมของมนุษย์... เรามาวางแผนทดสอบพฤติกรรมกันและกัน ใครที่เผลอแสดงความรู้สึก 'คลั่งรัก' ออกมาก่อน ถือว่าแพ้ และต้องยอมทำตามคำสั่งทุกอย่างของอีกฝ่าย... เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม" ข้อเสนอที่บ้าบิ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตราย ธันวานิ่งงันไป เขารู้ดีว่านี่คือกับดัก... กับดักความน่าจะเป็นที่ศรุตจงใจขุดหลุมพรางไว้รอให้เขาตกลงไป แต่ทว่า... ศักดิ์ศรีของนายตรรกะหัวรั้นและหัวใจที่เริ่มทรยศต่อคำสั่งของสมอง กลับไม่ยอมให้เขาปฏิเสธ "น่าสนใจ..." ธันวาแอ่นอกเข้าหา รอยยิ้มมุมปากของเขาเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาศรุตเผลอใจกระตุก "แต่ถ้าผมชนะ... คุณต้องยอมเลิกขุดคุ้ยเรื่องอดีตของผม และเลิกส่งสายตาแบบนี้เวลาที่เราอยู่ใกล้กันสองต่อสอง... ตกลงไหมครับ?" ศรุตหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของธันวาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้านี้ทำให้สมองเธอรวนเรไปชั่วขณะ "ตกลงค่ะ..." เธอเอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด— *ปัง!* ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่เคาะสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น ร่างอวบอิ่มในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงของ 'พริม' ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นและเอกสารในมือ "ขอโทษทีนะคะที่ขัดจังหวะความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง... แต่ดูเหมือนว่า 'กับดัก' ที่พวกคุณกำลังเล่นกันอยู่ จะใช้ไม่ได้ผลซะแล้วล่ะค่ะ..." พริมหยุดยืนนิ่ง สายตากวาดมองคนทั้งสองที่ยังคงยืนชิดติดกันด้วยแววตาสมเพชแกมเยาะเย้ย "เพราะตอนนี้... ทางบอร์ดบริหารได้อนุมัติขายลิขสิทธิ์อัลกอริทึมทั้งหมดให้บริษัทต่างชาติเรียบร้อยแล้วค่ะ และพวกคุณ... กำลังจะกลายเป็นคนตกงานในอีกสามนาทีข้างหน้า" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับเกมจิตวิทยานี้ด้วยกันนะคะ