กำแพงที่ค่อยๆ พัง

รอยชอล์กสีแดงบนแบบแปลนกระดาษไขแผ่นใหญ่ถูกขีดฆ่าด้วยน้ำหนักมือที่หนักหน่วงจนกระดาษเกือบขาด เสียงหัวปากกาตัดเส้นกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองดัง *'ปัง'* สะท้อนก้องห้องประชุมโครงการที่เงียบสงบ จนรินรดาที่กำลังจิบกาแฟดำถึงกับต้องเลิกคิ้วสูง "ถ้าคุณยังวางแปลนห้องน้ำในตำแหน่งนี้อีกรอบ ผมคงต้องสงสัยว่าใบปริญญาด้านอินทีเรียร์ของคุณได้มาจากการประมูลออนไลน์ หรือแค่จับฉลากได้มา" อคินพ่นลมหายใจออกทางจมูก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนแววตำหนิอย่างไม่คิดจะรักษาหน้า ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกกอดอกแน่น รังสีความเย่อหยิ่งแผ่ซ่านจนคนมองอยากจะเอาแฟ้มเอกสารฟาดหน้าผากสักทีสองที รินรดาไม่โกรธ เธอแค่วางแก้วกาแฟลงช้าๆ ส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษไปให้สถาปนิกปากจัด "ถ้าคุณอคินใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่ใช้อารมณ์พ่นวาจาพิษใส่คนอื่น คุณจะเห็นว่าฉันขยับตำแหน่งท่อระบายน้ำตามหลักฮวงจุ้ยที่เจ้าของโครงการรีเควสมาเป็นกรณีพิเศษ... หรือว่าคุณอ่านคอมเมนต์ในอีเมลไม่แตกฉานคะ ถึงได้โวยวายเหมือนเด็กโดนแย่งอมยิ้มแบบนี้" "นี่คุณ!" อคินขยับตัวเข้าประชิดโต๊ะ ดวงตาคมวาวโรจน์ "ผมไม่ได้ทำง안ตามอารมณ์ อาคารหลังนี้คือโครงสร้างทางสถาปัตยกรรม มันมีชีวิต มันมีจิตวิญญาณ และมันมีกฎฟิสิกส์ที่หักล้างไม่ได้! การที่คุณเอาความเชื่อไร้สาระมาทำลายระบบท่อที่ผมคำนวณไว้สามวันสามคืน มันคือการดูหมิ่นวิชาชีพ!" น้ำเสียงของเขาจริงจังและทรงพลัง จนรินรดาชะงักไปเล็กน้อย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... แววตาของอคินในวินาทีนี้ไม่ได้ฉายแววความเย่อหยิ่งเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความรัก ความหวงแหน และความศรัทธาอย่างล้นปรี่ที่มีต่อสถาปัตยกรรมตรงหน้า เขาไม่ได้กำลังปกป้องอีโก้ของตัวเอง แต่เขากำลังปกป้อง "ผลงาน" เสมือนลูกในไส้ต่างหาก บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป ความตึงเครียดเมื่อครู่เจือจางลง เหลือเพียงความเงียบงันที่บีบหัวใจแปลกๆ รินรดากวาดสายตามองรอยชอล์กสีแดงที่เขาอุตส่าห์ร่างแก้ไขรายละเอียดปลีกย่อยด้วยลายมือระเบียบเรียบร้อย ทุกลายเส้นแสดงถึงความใส่ใจในโครงสร้างและการรับน้ำหนักอย่างแม่นยำ "คุณรักมันมากสินะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ต่างจากโทนเสียงประชดประชันเมื่อครู่ลิบลับ อคินชะงัก สีหน้าตึงเครียดผ่อนคลายลงชั่วพริบตา เขากลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง หลบสายตาคมคายคู่นั้นด้วยการหันไปหยิบไม้บรรทัดสามเหลี่ยมขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "พูดอะไรไร้สาระ ทำงานต่อได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันเดดไลน์" เขากล่าวเสียงห้วน กลบเกลื่อนอาการประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งพล่านขึ้นมาในอก รินรดาแอบอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อสังเกตเห็นใบหูของสถาปนิกหนุ่มผู้เย่อหยิ่งเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ *ที่แท้... ก็เป็นพวกปากแข็งใจอ่อนสินะ* เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ "โอเค ยอมรับก็ได้ว่าฉันมองข้ามเรื่องการรับน้ำหนักคานหลักไปนิด... งั้นเรามาประนีประนอมกันดีไหมคะ ท่านสถาปนิกผู้ยิ่งใหญ่" รินรดายื่นมือเรียวไปแตะที่มุมกระดาษแปลนเบาๆ "คุณช่วยปรับสัดส่วนโครงสร้างตรงนี้ให้ฉันหน่อย ส่วนฉันจะย้ายตำแหน่งเฟอร์นิเจอร์หลบแนวท่อให้คุณเอง แบบนี้ตึกของคุณก็จะมีจิตวิญญาณที่สมบูรณ์แบบ และงานของฉันก็จะไม่พังด้วย ดีไหม?" อคินหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อม แววตาคู่คมมองต่ำลงมาสบตากับดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายนั้น หัวใจของเขาเต้นรัวจนน่ากลัว ปากก็อยากจะปฏิเสธคำพูดกวนประสาทนั้นเสียให้เข็ด แต่สมองกลับสั่งการให้อ้าปากพูดออกไปอีกอย่าง "ถ้าคุณทำพังอีกรอบ... ผมจะปรับเงินเดือนคุณครึ่งหนึ่ง" เขาขู่เสียงเข้ม พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด "เชิญหักตามสบายเลยค่ะ ถ้าฉันทำพลาด" รินรดายิ้มรับอย่างไม่เกรงกลัว แถมยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "แต่ถ้างานนี้ออกมาสมบูรณ์แบบอย่างที่คุณต้องการ... คุณต้องเลี้ยงกาแฟฉันหนึ่งสัปดาห์เต็ม ห้ามปฏิเสธด้วยนะคะ" อคินนิ่งค้างไป ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดริมฝีปากทำให้สมาธิที่สะสมมาทั้งวันพังทลายลงในพริบตา เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเจรจาอย่างคล่องแคล่ว รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาดื้อๆ กำแพงน้ำแข็งที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นหัวใจมาตลอด บัดนี้กลับถูกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่จริงใจของอินทีเรียร์สาวพังทลายลงทีละน้อย จนแทบไม่เหลือชิ้นดี "ตกลงตามนี้..." อคินกระซิบเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของเธอโดยไม่คิดจะหลบสายตาอีกต่อไป "เฉพาะเรื่องกาแฟนะ..." บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งและเคมีระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต "พี่อคินคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าไซต์งานแล้ว!" ร่างบางของนางแบบสาวชื่อดังและเป็นลูกค้ารายใหญ่ของโครงการ พุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือเรียวคว้าแขนอคินไว้แน่นโดยไม่สนใจรินรดาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "จอมยุทธ์เสื้อแพร" มา ณ ที่นี้นะครับ