สงครามดีไซน์ที่ไม่มีวันจบ

"ถ้าคุณยืนกรานจะใช้หินอ่อนคาลากัตตาชิ้นนั้นกับผนังห้องโถงโล่งๆ นี่ ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงต้องหา 'เด็กฝึกงาน' มาเซ็นรับรองแบบแทนผมแล้วล่ะครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นตัดบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมชั่วคราว รินรดาเบิกตากว้างขึ้นทันทีเมื่อเงาร่างของบุคคลที่สามที่ปรากฏขึ้นหลังบานกระจกฝ้าเมื่อครู่... แท้จริงแล้วเป็นเพียงเงาสะท้อนจากความวุ่นวายของไซด์งานด้านนอก แต่หัวใจของเธอกลับเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะด้วยความกรุ่นโกรธผสมความตื่นตระหนก เธอยืนประจันหน้ากับสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและปากร้ายที่สุดในวงการอย่างอคิน บนโต๊ะประชุมเกลื่อนกลาดไปด้วยแปลนพิมพ์เขียว ชิ้นตัววัสดุ และแก้วกาแฟที่เย็นชืด แสดงถึงสงครามขนาดย่อมที่ดำเนินมานานกว่าสามชั่วโมงเต็ม รินรดากระแทกแฟ้มตัวอย่างวัสดปลิวลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังปังจนอคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับไม่มีวอกแว่นแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้าง กอดอกมองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท ราวกับกำลังมองเด็กน้อยเอาแต่ใจ "เด็กฝึกงานเหรอคะคุณอคิน? หึ... พูดออกมาได้เต็มปากจังนะคะ ทั้งที่วิสัยทัศน์ของคุณมันติดอยู่กับกรอบสี่เหลี่ยมโบราณเมื่อสิบปีก่อน!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่ยอมแพ้ "หินอ่อนคาลากัตตาผืนนี้มีลายเส้นธรรมชาติที่ทรงพลัง มันจะสร้างจุดนำสายตา (Focal Point) ให้กับโถงต้อนรับได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่ผนัง แต่มันคือศิลปะค่ะ!" "ศิลปะที่น้ำหนักเกินพิกัดโครงสร้างรับน้ำหนักของผมนะเหรอครับ?" อคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "คุณใช้ความรู้สึกนำหน้าวิศวกรรมอีกแล้ว คุณรินรดา งานดีไซน์ที่ดีไม่ได้จบลงแค่ความสวยงามบนกระดาษพิมพ์เขียว แต่มันต้องปลอดภัยและใช้งานได้จริงด้วย ถ้าผนังนั่นถล่มลงมาเพราะความอยากโชว์ลายหินอ่อนของคุณ ใครจะเป็นคนรับผิดชอบครับ? คุณ... หรือผมที่ต้องติดคุกเพราะเซ็นอนุมัติแบบบ้าๆ นี่?" คำพูดเจ็บแสบทำเอารินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน แม้เธอจะเถียงไม่ออกในแง่ของโครงสร้าง แต่วิสัยทัศน์ด้านสุนทรียภาพที่เธอตั้งใจรังสรรค์กลับถูกเขาย่ำยีด้วยเหตุผลทางวิศวกรรมอย่างไร้เยื่อใย "ฉันไม่ได้บ้า!" เธอโน้มตัวลงค้ำโต๊ะ ประชิดเข้าหาชายหนุ่มจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนววานิลลาเจือความสดชื่นของเธอลอยปะทะจมูกโด่งเป็นสันของอคิน ชั่ววินาทีนั้น อคินเผลอชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมเข้มไหววูบลงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว "คุณต่างหากที่ใจแคบ เกินกว่าจะมองเห็นมิติใหม่ๆ ของงานอินทีเรีย ฉันทำการบ้านมาดีพอที่จะรู้ว่าคานรับน้ำหนักตรงนั้นรองรับได้... ถ้าคุณคำนวณโครงสร้างให้มันฉลาดขึ้นอีกนิด!" "คุณกล้าท้าทายความสามารถของผมเหรอครับ" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้รินรดาต้องแหงนหน้ามอง แม้ใจจะเต้นรัวด้วยความประหม่าจากระยะประชิดที่ใกล้เกินไปจนได้ยินเสียงลมหายใจ แต่อาการปากเก่งของเธอกลับไม่ยอมลดละ "ไม่ได้ท้าทายค่ะ แต่กำลังบอกความจริง" เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา รimฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างดื้อรั้น "ถ้าคุณกลัวความท้าทาย ทำไมไม่ผันตัวไปออกแบบตู้ปลาแทนที่จะมาทำโปรเจกต์ระดับล้านนี้ล่ะคะ คุณสถาปนิกไร้ใจ" อคินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นกระตุกเล็กน้อยด้วยความโมโหปนเอ็นดู ปากร้ายๆ ของเขาอยากจะสวนกลับให้เธอนั่งเงียบไปเลย แต่พอมองเห็นประกายความมุ่งมั่นในดวงตาสองข้างนั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะทุกทีสิน่า... ยัยตัวแสบคนนี้ช่างสรรหาคำพูดมาท้าทายต่อมความอดทนของเขาได้ตลอดเวลา "ปากเก่งนักนะครับ..." อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้วเนียนจนรินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปหมด "ถ้าคุณมั่นใจในหินอ่อนชิ้นนั้นนัก งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะครับ ถ้าผมคำนวณแล้วมันรับน้ำหนักได้จริงอย่างที่คุณโม้ ผมจะยอมตามใจคุณทุกอย่างในโปรเจกต์นี้..." รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก "แล้ว... แล้วถ้าคุณชนะล่ะคะ?" มุมปากของสถาปนิกหนุ่มยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งเธอจะได้เห็น มันเป็นรอยยิ้มที่อันตรายต่อหัวใจของเธอเสียยิ่งกว่าแบบแปลนโครงสร้างเสียอีก "ถ้าผมชนะ..." อคินกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ "คุณต้องยอมทำตามคำสั่งของผม 'ทุกอย่าง' เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม... ว่าไงครับ กล้ารับคำท้าไหม?" รินรดากำมือแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ถึงแม้สัญชาตญาณจะร้องเตือนว่าเธอกำลังเดินเข้า "ถ้ำเสือ" แต่ความหยิ่งทะนงและศักดิ์ศรีของอินทีเรียสาวมือหนึ่งก็ค้ำคออยู่เต็มอก "ก็ได้ค่ะ! ใครถอยก่อนขอให้..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างคนทั้งสองอย่างกะทันหัน ทั้งอคินและรินรดาผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก อคินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกมารผจญขัดจังหวะสำคัญ ส่วนรินรดารีบจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าให้เข้าที่อย่างลิบลับ ประตูห้องประชุมเปิดออก พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมสุดหรู ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพิมใจ ดวงตาคมปลาบกวาดมองทั้งคู่ด้วยแววตารู้ทัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงไปถึงขั้วหัวใจ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะ 'สงคราม' สำคัญระหว่างว่าที่ลูกเขยกับ... เอлย คนสำคัญของคุณพ่อหรือเปล่าคะ พอดีท่านประธานส่งให้ฉันมาแจ้งว่า... แบบแปลนทั้งหมดถูกสั่งระงับชั่วคราวแล้วค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "จอมยุทธ์เสื้อแพร" มา ณ ที่นี้นะครับ