เส้นแบ่งที่ขีดไว้

"ไงครับพี่อคิน... ไม่คิดใช่ไหมล่ะครับว่าผมจะกลับมาเป็นคนลงทุนหลักในโปรเจกต์นี้" ประโยคท้าทายนั้นยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทอินทีเรียดีไซน์ชื่อดัง อคินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มีเพียงสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน แสดงให้เห็นว่าสถาปนิกหนุ่มผู้เจ้าระเบียบกำลังสะกดกลั้นความหงุดหงิดไว้ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์ ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือ 'กรณ์' นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง อดีตคนคุ้นเคยของรินรดาที่กลับมาพร้อมกระเป๋าเงินใบโตและรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ "ยินดีต้อนรับสู่โครงการที่กำลังจะเจ๊งถ้าคุณยังเอาแต่คิดเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงานครับ คุณกรณ์" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทุบทำลายบรรยากาศอวดเบ่งของอีกฝ่ายลงอย่างไม่ไว้หน้า รินรดาที่นั่งอยู่ริมโต๊ะประชุมขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง เธอกวาดตามองคนทั้งสองก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอกสารแบบแปลนในมือถูกม้วนเก็บอย่างแน่นหนา "ถ้าเคลียร์เรื่องทุนเรียบร้อยแล้ว ฉันว่าเรามาตกลงเรื่อง 'เขตพื้นที่' กันให้มันจบๆ ไปซะทีค่ะ" รินรดาแทรกขึ้นมา น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "เพราะฉันไม่อยากเอาเวลาอันมีค่ามานั่งทะเลาะกับเด็กอนุบาลที่โตแต่ตัว" กรณ์หันมามองอินทีเรียสาวด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่พยายามส่งให้ แต่อีกฝ่ายกลับทำเพียงแค่มองราวกับเขาเป็นฝุ่นผงบนรองเท้า "ตามใจคุณเลยครับริน พื้นที่ฝั่งซีกตะวันตกทั้งหมด ยกให้ทีมอินทีเรียของคุณไปจัดการได้ตามสบาย... แต่ถ้าเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นมา พี่อคินเขาคงไม่ปล่อยคุณไว้แน่ๆ"กรณ์จงใจทิ้งท้ายด้วยการพาดพิงถึงสถาปนิกจอมเนียบ อคินแค่นหัวเราะในลำคอ "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ เพราะผมตีเส้นแบ่งเขตชัดเจนยิ่งกว่าเส้นมโนธรรมในหัวคุณเสียอีก" การประชุมย่อยสิ้นสุดลงด้วยความอึมครึม เมื่อกรณ์ขอตัวเดินออกไปพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย ทิ้งให้อคินและรินรดาต้องเผชิญหน้ากันในห้องประชุมที่เงียบสงบลง "คุณนี่มันปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ" รินรดาถอนหายใจยาว วางม้วนกระดาษลงบนโต๊ะก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับร่างสูงที่กอดอกมองเธออยู่ "ผมแค่พูดความจริง และเตือนสติคุณในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิกผู้ดูแลโครงสร้างทั้งหมด" อคินก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนเหลือเพียงก้าวเดียว "จำข้อตกลงของเราไม่ได้หรือไงครับ ว่าเขตพื้นที่ของคุณห้ามล้ำเข้ามาในส่วนโครงสร้างหลักเด็ดขาด" "จำได้ค่ะ! ฉันไม่เอาเสามาตั้งกลางห้องนอนให้มันรกตาคุณหรอกน่า" รินรดาลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงกวนประสาททำให้อคินต้องขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ บนตัวเธอปะทะเข้ากับจมูกของสถาปนิกหนุ่ม มันเป็นกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกระดาษเขียนแบบที่เขาลอบสูดดมทีไรก็เผลอใจเต้นทุกที... แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับยังคงเก๊กขรึมไว้ได้อย่างแนบเนียน "ดี... เพราะถ้าคุณเผลอข้ามเส้นเมื่อไหร่ ผมจะปรับเงินเดือนคุณมาจ่ายค่ารื้อถอน" "คุณอคิน!" รินรดาตาโต เธอจิ้มนิ้วเรียวลงบนอกเสื้อสูทของเขาอย่างลืมตัว "นี่คุณเห็นฉันเป็นคนไม่มีรสนิยมขนาดนั้นเลยรึไง แบบแปลนที่ฉันร่างไว้ มันสมบูรณ์แบบและเข้ากับโครงสร้างบ้าๆ ของคุณทุกตารางนิ้วแหละน่า!" "ปากดี..." อคินพึมพำเบาๆ สายตาคมก้าวร้าวลดระดับลงมองเรียวปากที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างไม่ลดละ หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วของเธอที่จิบอกเขาอยู่เมื่อครู่ เลื่อนต่ำลงมาสัมผัสโดนกระดุมเสื้อ เม็ดที่สองโดยไม่ได้ตั้งใจ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเงียบงัด เสียงแอร์ในห้องทำงานดังฮัมเบาๆ แต่เสียงหัวใจของคนทั้งคู่กลับดังยิ่งกว่า รินรดารู้สึกตัวก่อน เธดรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ "อะ... ออกไปไกลๆ เลยนะ พื้นที่ตรงนี้มันเขตหวงห้ามสำหรับคุณเหมือนกัน!" อคินกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่จู่ๆ ก็แล่นพล่านขึ้นมา เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "พรุ่งนี้แปดโมงเช้า หน้าไซต์งาน... อย่ามาสายล่ะ อินทีเรียมือใหม่" พูดจบสถาปนิกหนุ่มก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้รินรดายืนกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความหมั่นไส้ปนใจสั่น วันรุ่งขึ้น ณ ไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ฝุ่นละอองจากการรีโนเวทลอยฟุ้งในอากาศ เสียงเครื่องมือช่างดังเซ็งแซ่ รินรดากำลังยืนกางแปลนพิมพ์เขียวบนโต๊ะชั่วคราวอย่างตั้งใจ ชุดเอี๊ยมยีนส์ลุยๆ กับหมวกนิรภัยสีขาวทำให้เธอดูกระฉับกระเฉงและน่ามองในเวลาเดียวกัน อคินเดินตรวจงานผ่านมาพอดี สายตาคมเหลือบไปเห็นอินทีเรียสาวกำลังปีนขึ้นไปบนเก้าอี้พลาสติกเพื่อวัดระยะหน้าต่างสูงโดยไม่มีอุปกรณ์เซฟตี้ที่ดีพอ "คุณรินรดา! ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ อยากหัวแตกตายคาสายต์งานผมหรือไง" เสียงทุ้มตวาดกร้าวด้วยความตกใจจนลืมรักษาฟอร์ม ร่างสูงพุ่งเข้าไปประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที รินรดาตกใจจนเซถลา ร่างบางหงายหลังลงมาจากเก้าอี้ แต่แทนที่จะร่วงลงกระแทกพื้นปูน อคินกลับคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทัน แรงเหวี่ยงทำให้ร่างทั้งสองล้มลงไปกองบนพื้นด้วยกัน โดยมีอคินใช้แขนแข็งแรงรองรับแผ่นหลังของเธอไว้ไม่ให้กระแทกกับพื้น ส่วนตัวเขาคร่อมทับอยู่ด้านบน ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน รินรดานิ่งค้างไป สมองขาวโพลนเมื่อสัมผัสได้ถึงแผงอกกว้างและอ้อมกอดที่แน่นหนาของชายหนุ่ม อคินมองผู้หญิงใต้ร่างที่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก กลิ่นกายหอมสะอาดลอยวนอยู่ปลายจมูก สติของสถาปนิกหนุ่มผู้แสนเย็นชาขาดผึ่งลงตรงนั้น เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เกือบจะหลุดความเป็นตัวเองออกมา "เตือนแล้ว... ว่าอย่าข้ามเส้น..." ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทักทายคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "โอ๊ะ... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรหวานๆ ของพวกคุณหรือเปล่า?" อคินและรินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว อคินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดล้ำลึก ขณะที่รินรดายกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ เบื้องหน้าของพวกเขาคือ 'ผู้ทรงอิทธิพล' รายใหญ่ที่สุดของโครงการ ที่เดินยิ้มกริ่มเข้ามาพร้อมกับเอกสารลับในมือ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "จอมยุทธ์เสื้อแพร" นะครับ