ความเนี้ยบที่น่าหมั่นไส้

เอกสารลับในแฟ้มหนังสีดำถูกวางกระแทกบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัย เสียงนั้นดังพอจะเรียกสติของทุกคนให้กลับมาจดจ่อกับผู้มาใหม่ "ท่านกิตติกร..." อคินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะสวมหน้ากากความเย็นชาอยู่เสมอตึงขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลรายนี้ ก่อนจะปรายตามองรินรดาที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกันอย่างมีความหมาย "หวังว่าโครงการนี้จะไม่มีปัญหาอะไรนะคุณอคิน... เพราะถ้ามี ผมคงต้องคิดทบทวนเรื่องงบสนับสนุนก้อนใหญ่ที่เพิ่งอนุมัติไปเมื่อเช้า" รอยยิ้มของกิตติกรไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มบาง เธอเป็นอินทีเรียดีไซเนอร์ที่เกลียดที่สุดคือการโดนบีบจากพวกกระเป๋าหนัก แต่ในสถานการณ์นี้ เธอกลับมองเห็นช่องทางบางอย่างที่จะใช้ "ความกวนประสาท" ของตัวเองจัดการกับสถาปนิกเจ้าระเบียบอย่างอคินให้หัวหมุนไปพร้อมกัน "ท่านกิตติกรไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ โครงการนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของผม ทุกอย่างต้องเป็นไปตามมาตรฐานสากล ไม่มีทางหลุดกรอบเด็ดขาด" อคินเน้นเสียงหนักตรงคำว่า *'ไม่หลุดกรอบ'* พร้อมกับปรายตาคมกริบมาทางหญิงสาว ราวกับจะประกาศิตกลายๆ ว่าอย่าได้คิดลองดีกับแปลนที่เขาออกแบบไว้เด็ดขาด "อุ๊ย... คำว่ามาตรฐานสากลนี่ฟังดูน่าเบื่อจังเลยนะคะคุณอคิน" รินรดาก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างสองชายหนุ่ม น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงความท้าทายถูกส่งตรงไปที่สถาปนิกหนุ่ม "บางที โลกเราอาจจะต้องการความสดใสที่อยู่นอกกรอบสี่เหลี่ยมบ้างก็ได้นะครับ เอ้ย... ค่ะ" เธอยิ้มหวานหยดเมื่อเผลอหลุดคำลงท้ายแบบหยอกล้อ อคินขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังรินรดาด้วยความระอาปนหมั่นไส้ "งานออกแบบไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมานึกสนุกอยากวางอะไรก็วาง ถ้าคุณไม่มีความเคารพต่อพื้นที่ใช้สอย ก็เชิญกลับไปทบทวนตัวเองใหม่" "อ้าว พูดแบบนี้ก็ไม่สวยนะคะคุณสถาปนิก" รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอเดินเลี่ยงผ่านร่างสูงโปร่งของอคินเข้าไปสำรวจแปลน 3D บนจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ นิ้วเรียวสวยจิ้มลงไปที่จุดกึ่งกลางของห้องโถงรับแขก "ตรงนี้แหละ... ฉันจะเอาโซฟาหลุมทรงกลมสีแดงสดมาวางขวางกลางห้อง แบบที่หันหลังให้ประตูทางเข้าพอดี" "คุณบ้าไปแล้วหรือรินรดา!" อคินเผลอหลุดเสียงดังด้วยความเหลืออด เขาก้าวเข้าประชิดตัวเธอโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "ฮวงจุ้ยพังพินาศ การใช้งานจริงเป็นศูนย์ ทางเดินติดขัด คุณเอาสมองส่วนไหนคิดถึงได้เสนอไอเดียอุบาทว์แบบนี้ออกมา!" "อ้าวๆ ใจเย็นๆ สิครับคุณอคิน" กิตติกรหัวesเราะในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นเคมีปะทะกันระหว่างสถาปนิกหนุ่มผู้เคร่งขรึมกับอินทีเรียสาวจอมพยศ "ผมชักจะสนุกแล้วสิ ลองปล่อยให้คุณรินรดาเธอแสดงฝีมือดูหน่อยเป็นไร เผื่อมันจะออกมาน่าตื่นเต้นกว่าแปลนกระดาษน่าเบื่อของคุณ" อคินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะเขากลัวเสียหน้าต่อหน้าผู้มีอิทธิพล แต่เป็นเพราะความดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผลของผู้หญิงคนนี้กำลังทำให้ผลงานชิ้นเอกของเขาป่นปี้ และที่สำคัญ... กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอกำลังทำให้สมาธิอันมั่นคงของเขาพังทลายลงทีละน้อย "ผมให้เวลาคุณถึงพรุ่งนี้เช้า" อคินก้มลงกระซิบชิดริมหูของรินรดา เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความคาดคั้น "ถ้าคุณยังดึงดันจะวางเฟอร์นิเจอร์นอกกรอบอย่างไร้สาระแบบนั้นอีก ผมจะรื้อทิ้งทุกชิ้นด้วยมือของผมเอง" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาดำขลับคู่นั้น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าท้าทาย "เชิญตามสบายเลยค่ะคุณอคิน แต่บอกไว้ก่อนนะว่า... ถ้าคุณมารื้อของฉัน คุณอาจจะต้องเหนื่อยหน่อย เพราะฉันจะติดกาวตราช้างไว้ทุกชิ้นเลยคอยดู!" การปะทะคารมดำเนินต่อไปท่ามกลางความกดดันจากเอกสารลับในมือของกิตติกร อคินจำต้องยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อรักษาภาพรวมของโครงการ ขณะที่รินรดาก็เตรียมแผนการในหัวเพื่อจะ "ป่วน" ประสาทพ่อหนุ่มสถาปนิกเจ้าระเบียบคนนี้ให้ถึงที่สุดในคืนนี้ กระทั่งการประชุมยืดเยื้อผ่านไปจนถึงช่วงพลบค่ำ แสงไฟสีส้มจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด อคินนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แปลนห้องที่รินรดาส่งอีเมลแก้ใขมาใหม่ล่าสุดปรากฏอยู่ตรงหน้า มันบ้าบอและแหกกฎทุกข้อที่เขาเคยเรียนมา แต่น่าแปลก... ที่พอมองนานเข้า เขากลับพบว่ามันมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด *ก๊อกๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดผางเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างบางในชุดสูทเข้ารูปที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ อคินเงยหน้าขึ้นสบตา รินรดายืนยิ้มมุมปากให้เขาอย่างผู้ชนะ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็ก้าวพรวดพราดตามเข้ามาด้านหลัง พร้อมกับแฟ้มลับอีกชุดที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานของอคินอย่างแรง พร้อมเสียงประกาศกร้าวที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุดกึกลงทันที "ผมมาที่นี่เพื่อบอกพวกคุณว่า... โครงการนี้ถูกสั่งระงับการก่อสร้างอย่างเป็นทางการแล้วครับ"