ปากไม่ตรงกับใจ

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อนระอุบนใบหน้าของอคินลงได้เลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและไร้ความรู้สึก กำลังหมุนปากกาในมือวนไปมาด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นกว่าปกติเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก ตรงหน้าของเขาคือกระดาษร่างสถาปัตยกรรมแผ่นหนึ่ง... ไม่ใช่ส สิ่่งที่อยู่บนกระดาษใบนั้นไม่ใช่ลายเส้นแปลนอาคารหรือโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก แต่มันคือภาพร่างพอร์ทเทรตของอินทีเรียดีไซเนอร์สาวตัวแสบอย่างรินรดา ที่กำลังนั่งเท้าคางทำหน้ามุ่ยด้วยความหมั่นไส้เขาเมื่อตอนบ่าย และตอนนี้ ต้นฉบับตัวจริงกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ. เจ้าหล่อนปรายตามองกระดาษบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของเขาด้วยแววตารู้ทัน ชนิดที่ต่อให้เขาพยายามตีสีหน้าตายด้านแค่ไหนก็เอาไม่อยู่ "วาดรูปเก่งเหมือนกันนี่คะ คุณอคิน... ไม่ยักรู้ว่าสถาปนิกสายดาร์ก จะมีมุมสุนทรีย์วาดรูปผู้หญิงแก้เบื่อในยามคับขันด้วย" เสียงใสเอ่ยแซวขึ้นมาพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละนิด รินรดาจงใจลากเสียงยาวอย่างสนุกสนาน ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับยามที่เห็นสันกรามคมชัดของอีกฝ่ายเริ่มตึงเกร็ง อคินรีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นพลิกคว่ำลงทันทีราวกับมันเป็นวัตถุอันตราย สันจักษุคมกริบกวาดมองเธอด้วยความหงุดหงิดที่พยายามสร้างขึ้นมากลบเกลื่อนความพิรุธ "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยคุณรินรดา ผมแค่ทดลองปลายปากกาต่างหาก... ว่าหมึกมันซึมทะลุกระดาษหนาแค่ไหนก็เท่านั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยความราบเรียบ แต่ติดจะห้วนกว่าปกตินิดหน่อย ทว่ามันช่างน่าเอ็นดูเสียเหลือเกินในสายตาของคนฟัง "อ๋อ... ทดลองปลายปากกาเหรอคะ? ถึงได้เก็บรายละเอียดเส้นผมเป็นลอนสลวยกับไฝใต้ตาซ้ายของฉันได้เป๊ะขนาดนั้น หน้ากระดาษเกือบจะกลายเป็นรอยสักอยู่แล้วนะนั่น" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอโน้มตัวลงใช้มือสองข้างเท้าขอบโต๊ะทำงานของเขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว "หรือจริงๆ แล้ว... คุณแอบมองฉันนานจนจำรายละเอียดได้ขึ้นใจกันแน่คะ สถาปนิกปากแข็ง?" ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยมาแตะจมูกทำให้อคินต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับพนักเก้าอี้จนไปไหนไม่ได้ ดวงตาคมเข้มหลบสายตาคู่นั้นวูบหนึ่ง ก่อนจะตวัดกลับมามองด้วยความดื้อรั้นตามนิสัยสายซึนตัวพ่อ "เพ้อเจ้อใหญ่แล้วคุณ ผมจะไปจำรายละเอียดคนน่ารำคาญแบบคุณทำไม เสียเวลาสมองเปล่าๆ" เขาแค่นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความเยือกเย็นกลับมาควบคุมสถานการณ์ แต่ความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาจากต้นคอจนลามเลียไปถึงใบหูทั้งสองข้างนั้น... ทรยศคำพูดของเขาจนหมดสิ้น รินรดากวาดสายตามองใบหูสีแดงจัดที่ลามไปถึงพวงแก้มของคนปากแข็ง เธออมยิ้มกริ่ม นึกสนุกอยากจะแกล้งคนฟอร์มจัดให้ไปไม่เป็นมากกว่านี้อีกสักนิด "ปากแข็งจังเลยนะคะ... แต่ดูท่าทางหูของคุณจะซื่อสัตย์กว่าปากเยอะเลยนะ หูแดงขนาดนี้... อากาศในห้องมันร้อน หรือว่าคุณกำลังเขินฉันกันแน่คะเนี่ย?" "ผมไม่ได้เขิน!" อคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นราวกับจะกลบเกลื่อนความจริง เขายืดตัวขึ้นสบตาเธอนิ่ง พยายามทำเสียงดุใส่ "อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยคุณรินรดา งานออกแบบเฟอร์นิเจอร์บิลท์อินห้องโถงใหญ่ที่คุณรับผิดชอบน่ะ ส่งมาให้ผมตรวจรอบสุดท้ายหรือยัง มัวแต่มาเดินเล่นแซคนอื่นอยู่ได้" มุกเปลี่ยนเรื่องแบบนี้ช่างเชยเสียไม่มี แต่รินรดากลับยิ่งชอบใจ เธอไม่ยอมถอยหลังกลับไปง่ายๆ แถมยังขยับเข้ามาประชิดตัวมากกว่าเดิมจนอคินต้องกลั้นหายใจ "เรื่องงานเสร็จตั้งนานแล้วค่ะ... แต่ที่ยังไม่กลับ เพราะอยากรู้ว่ารูปวาดเมื่อกี้จะกรุณายกให้ฉันเก็บไว้เป็นที่ระลึกในฐานะ 'แบบร่างพิเศษ' หรือเปล่า" ดีไซเนอร์สาวเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มหยอกเย้า แววตาระยิบระยับไปด้วยความท้าทาย อคินกัดกรามแน่น มือใหญ่เอื้อมไปหมายจะหยิบกระดาษแผ่นนั้นขยำทิ้งถังขยะเพื่อตัดปัญหา แต่รินรดารวดเร็วกว่า หล่อนคว้าหมับเข้าที่มุมกระดาษอีกด้านทันที "เฮ้ย! ปล่อยนะคุณรินรดา!" "ไม่ปล่อยค่ะ! ของแบบนี้มันหลักฐานชิ้นสำคัญ ใครจะยอมให้ทำลายหลักฐานความคลั่งรักของคุณกันเล่า!" ทั้งยื้อแย่งกันไปมาด้วยความชุลมุนชั่วครู่ ร่างบางที่โน้มตัวข้ามโต๊ะเสียหลักล้มลงมาตามแรงดึง ทำให้อคินต้องรีบคว้าเอวบางเอาไว้โดยสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้เธอร่วงกระแทกพื้น ผลลัพธ์คือ รินรดาล้มลงมาทับอยู่บนตักของเขาพอดี สองมือของเธอทาบอยู่บนอกแกร่ง ขณะที่มือข้างหนึ่งของอคินยังคงโอบเอวเธอไว้แน่นเพื่อพยุงตัว เวลาในห้องประชุมราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาสีเข้มของสถาปนิกหนุ่มสบเข้ากับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ ปลายนิ้วที่สัมผัสผ่านเนื้อผ้าบริเวณเอวส่งผ่านความร้อนผ่าวจนหัวใจเต้นโครมคราม ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไปทำให้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของรินรดายิ่งเด่นชัดขึ้นในความรู้สึก ขณะที่ความเย็นชาของอคินละลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความไหววุ่นและประกายความหวานที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้ง รินรดาชะงักค้างไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความซุกซนเมื่อครู่วิหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีวนอยู่ในท้อง "เอ่อ..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำลังจะขยับตัวลุกขึ้นจากตักของเขา ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดทำลายความเงียบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งติดกัน ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท "คุณอคินครับ แบบแปลนโครงสร้างตึก B มีปัญหาใหญ่แล้ว... เฮ้ย! ขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะ!" เสียงของลูกน้องหนุ่มทีมวิศวกรที่เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาตะโกนลั่นห้อง ก่อนจะรีบหันหลังขวับแล้วปิดประตูปังใหญ่อย่างรู้ความทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้จอมยุทธ์เสื้อแพรมาโดยตลอดนะครับ