ดินเนอร์ที่ไม่คาดฝัน

"บอกผมมาสิครับคุณรินรดา ว่าสมองอันปราดเปรื่องของคุณกำลังคำนวณความหายนะระดับไหนอยู่ ถึงได้กลกล้าเอาแบบแปลนโครงสร้างหลักไปปรับแก้โดยไม่ปรึกษาหัวหน้าทีมแบบผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยียบเย็นดังขึ้นเหนือศีรษะ ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของห้องประชุมใหญ่ที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการนำเสนอโปรเจกต์ยักษ์ประจำไตรมาส ความกดดันมหาศาลจากเหตุการณ์ที่โครงการใหญ่เกือบหลุดมือไปต่อหน้าต่อตาเมื่อครู่ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศราวกับฝุ่นละอองที่รอวันตกลงมาฝังกลบทุกสิ่ง รินรดาเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ดวงตากลมโตคู่คมไหวระริกด้วยประกายท้าทาย เธอยืดตัวขึ้นตรง ไม่ยอมหลบสายตาคมกริบของอคินที่โน้มตัวลงมาประชิดโต๊ะทำงานจนแทบจะกลืนกินพื้นที่ส่วนตัวของเธอ "ถ้าฉันไม่แก้ตรงนั้น ป่านนี้โครงการที่สถาปนิกมือหนึ่งอย่างคุณภูมิใจนักหนาก็คงกลายเป็นเศษกระดาษไปแล้วล่ะค่ะคุณอคิน" เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "อย่าเอาอีโก้ของคุณมาบดบังความจริงเลยค่ะ ว่าโครงสร้างเดิมมันมีรอยรั่วที่ใหญ่เกินกว่าจะปล่อยผ่าน" อคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ผู้ชายคนนี้ไม่เคยชอบให้ใครมาเถียงฉอดๆ ใส่ โดยเฉพาะอินทีเรียดีไซเนอร์สาวปากเก่งที่ชอบทำตัวเหนือกว่าเขาทุกฝีก้าว ทว่าลึก and ลงไปในอกข้างซ้าย ความกังวลที่อัดอั้นมาตลอดหลายเดือนตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์นี้ร่วมกัน กลับทำให้เขาไม่อาจเอ่ยคำพูดร้ายกาจออกไปได้มากกว่าการทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ "อีโก้เหรอครับ? ผมแค่ทำตามหลักวิชาการ..." "พี่อคิน! พี่ริน!" เสียงตะโกนลั่นห้องของต้นกล้า ทีมงานรุ่นน้องสายลุยดังแทรกขึ้นมา ตัดจังหวะสงครามประสาทระหว่างสองหัวกะทิของบริษัทได้อย่างทันท่วงที "จะเถียงกันเรื่องโครงสร้างเอาไว้เคลียร์กันพรุ่งนี้ครับ! ตอนนี้กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ทีมเราชนะประมูลรอบแรกทั้งที พี่ก้องเกียรติเป็นเจ้ามือเลี้ยงหมูกระทะร้านลับหลังตึกโน่น นำทัพโดยพี่อคิน... ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดครับ!" บรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมมลายหายไปในพริบตา เมื่อพนักงานคนอื่นๆ ส่งเสียงเฮลั่นและเริ่มเก็บข้าวของเตรียมตัวเคลื่อนพล รินรดาถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอา เธอกำลังจะอ้างงานกองโตบนโต๊ะเพื่อขอตัวกลับคอนโด แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ มือไวของต้นกล้าก็คว้าแขนเธอไว้เสียแล้ว "ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดครับคุณรินรดา ไม่งั้นพี่อคินแกจะหาว่าเราไม่ให้เกียรติทีมงาน" ต้นกล้าลากเสียงล้อเลียน ส่งซิกขยิบตาให้คนอื่นๆ ช่วยกันดันหลังสองหนุ่มสาวให้ออกเดินไปพร้อมกัน ร้านหมูกระทะบรรยากาศบ้านๆ ควันโขมงและกลิ่นหอมฟุ้งของเนยย่างบนเตาถ่าน ตัดกับภาพลักษณ์เนี๊ยบกริบของสถาปนิกหนุ่มมาดขรึมอย่างอคินโดยสิ้นเชิง เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีแดง เสื้อเชิ้ตแขนยาวถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนยามที่เขาคีบเนื้อหมูลงเตา และแน่นอนว่า ด้วยความตั้งใจ (หรือแผนสมคบคิด) ของเหล่าลูกน้องตัวแสบ เก้าอี้ตัวสุดท้ายถูกเว้นว่างไว้ข้างกายเขา... และมันถูกจองโดยรินรดาก่อนที่เธอจะมีสิทธิ์เลือกที่นั่งอื่น "ขยับไปหน่อยส ครับ เบียดจะตายอยู่แล้ว" รินรดาบ่นอุบเมื่อหย่อนก้นลงนั่ง ไหล่บางเบียดชนเข้ากับไหล่หนาของชายหนุ่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อคินเหลือบมองคนข้างๆ เล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างเจ้าเล่ห์ แต่น้ำเสียงที่หลุดออกมากลับยังคงความซึนและกวนประสาทตามเคย "ตัวก็แค่นี้ บ่นเป็นยายแก่ไปได้ครับ... ถ้ากลัวอึดอัดนัก ทำไมไม่ไปนั่งตักต้นกล้าโน่นล่ะครับ" "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นแฟนนะครับคุณอคิน" เธอสวนกลับทันควัน พร้อมกับคีบผักกาดขาวโยนลงหม้อซุปเสียงดัง "แล้วก็เลิกขยับตัวมาเบียดสักที ฉันไม่ใช่หมูสามชั้นบนเตานะคะที่จะได้โดนเขี่ยไปมา" "ใครอยากจะเขี่ยคุณกันล่ะครับ..." อคินพึมพำเบาๆ ในลำคอ ทว่ามือหนากลับเอื้อมไปหยิบขวดน้ำอัดลมมาเทใส่แก้วให้เธออย่างเนียนๆ โดยที่ปากยังบ่นงึมงำ "กินเข้าไปเยอะๆ เถอะครับ จะได้มีแรงมาเถียงผมในที่ประชุมอีก" รินรดารับแก้วน้ำมาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาที่ต้องแสงไฟสีส้มจากหลอดไฟนีออนในร้าน แม้ภายนอกเขาจะดูเยชา ปากจัด และชอบหาเรื่องเธอไม่เว้นแต่ละวัน แต่วินาทีที่เขาแอบคีบชิ้นเนื้อที่สุกกำลังดีมาวางไว้บนจานของเธอเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ หัวใจดวงน้อยที่พยายามตั้งกำแพงหนาเตอะไว้ ก็เผลอกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความครึกครื้นของทีมงาน แอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์ทำให้การพูดคุยสนุกสนานยิ่งขึ้น อคินปฏิเสธที่จะดื่มด้วยเหตุผลว่าต้องขับรถ แต่เขากลับคอยดูแลความเรียบร้อยของเตาและคอยเลื่อนจานอาหารมาให้รินรดาเรื่อยๆ แบบเนียนๆ จนเธอเริ่มรู้สึกประหม่ากับความใส่ใจที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีหยิ่งทะนงนั้น "นี่... คุณแอบวางยาอะไรในน้ำจิ้มรึเปล่าคะ ทำไมวันนี้คุณดูแปลกๆ" รินรดาเอียงคอมองกระซิบถามเมื่อคนอื่นๆ กำลังเมามันกับการคุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่ อคินชะงักมือที่กำลังคีบกุ้ง หันมาสบตาเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้มันใกล้จนเกินไป ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ และใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายควันไฟจางๆ จากตัวเขา "แปลกตรงไหนครับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังหนີ "หรือว่า... คุณเริ่มชินกับการมีผมคอยดูแลแล้วล่ะครับคุณรินรดา" "หลงตัวเอง..." เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยินเสียงมัน ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้หาคำคมคายมาโต้กลับ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของอคินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ นั้นลงเสียก่อน อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาที่กำลังผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและเย็นชาขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที รินรดาเหลือบไปเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอเรืองแสงแวบหนึ่ง... ชื่อนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค้างเติ่ง และทำให้อคินนิ่งงันไปสนิท มันคือชื่อของคนที่ควรจะหายไปจากชีวิตของเขาตั้งแต่วันที่โปรเจกต์นี้เริ่มต้นขึ้น... คนที่ถือไพ่เหนือกว่าและกำลังจะกลับมาพลิกกระดานทุกอย่างในคืนนี้ อคินสูดหายใจเข้าลึก ศาสน์ตากลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา ก่อนที่ปลายนิ้วเรียจะกดรับสายและกรอกเสียงราบเรียบลงไป "ว่าไงครับ... คุณหญิงแม่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของสถาปนิกหนุ่มกับอินทีเรียสาวคนเก่งในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความฟินที่ทวีคูณยิ่งกว่าเดิมนะครับ!