คำถามที่ไม่มีคำตอบ

เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งดังแทรกความเงียบงันในห้องทำงานสถาปัตยกรรมของอคิน มันไม่ใช่เสียงของเลขาหน้าห้องหรือทีมงานโปรเจกต์ใหญ่ แต่เป็นจังหวะเคาะที่รินรดาใช้มาร่วมสัปดาห์—สั้น ห้วน และไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ก่อนที่ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตพับแขนจะทันได้เอ่ยอนุญาต ประตูบานนั้นก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับแฟ้มแบบแปลนโครงสร้างภายในที่ถูกวางกระแทลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองอย่างจงใจ แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้ปากกาหมึกซึมด้ามโปรดของอคินกลิ้งหลุดจากแท่น "คุณอคินคะ..." เสียงหวานใสแต่เจือด้วยความท้าทายดังขึ้น รินรดายืนกอดอกพิงขอบประตู ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองสภาพห้องที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษร่างแบบและแก้วกาแฟดำที่วางกองไว้ "ถ้าคุณยังตรวจงานด้วยมาตรฐานความเนี๊ยบระดับนี้ ทีมอินทีเรียของฉันคงต้องกางเต็นท์นอนใต้โต๊ะเขียนแบบของคุณไปอีกสามเดือน" อคินเงยหน้าขึ้นช้าๆ เขายังคงรักษาท่าทีเย็นชา สุขุม และเต็มไปด้วยรัศมีของสถาปนิกผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาพิจารณาร่างบางที่วันนี้อยู่ในชุดสูทลำลองเข้ารูป ขับเน้นบุคลิกความมั่นใจเกินร้อยของเธอให้โดดเด่นยิ่งขึ้น "ถ้าคุณคิดว่างานของทีมคุณมันสมบูรณ์แบบพอจะผ่านมือผมแล้วล่ะก็..." อคินหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมือ น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่บาดลึก "ลองเปิดหน้าสามดูสิครับ คุณดีไซเนอร์มือหนึ่ง... ว่าเสาโครงสร้างรับน้ำหนักที่คุณสั่งย้ายตำแหน่งเนี่ย มันทำให้พื้นที่ใช้สอยมันกว้างขึ้น หรือมันกำลังจะทำให้เพดานตึกถล่มลงมาทับหัวลูกค้าของคุณกันแน่" รินรดาชะงักไปนิด เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาดึงแฟ้มตรงหน้าพลิกดูหน้าดังกล่าวด้วยความเร็ว แต่พอเห็นจุดที่อคินวงด้วยปากกาแดง ดวงตาคู่สวยก็วาวโรจน์ขึ้นทันที "นี่มัน... แค่ความคลาดเคลื่อนของมาตราส่วนในการเรนเดอร์สามมิติสิบเซนติเมตรเท่านั้นแหละค่ะ! คุณอคินตั้งใจจับผิดชัดๆ" เธอยันมือลงกับโต๊ะโน้มตัวเข้าหาเขา ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ "หรือว่า... ช่วงนี้คุณว่างมากจนไม่มีใครเอาใจ เลยต้องมาลงกับงานของฉันคะ" อคินไม่หลบตา เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอบดบังบรรยากาศตึงเครียดในห้องไปชั่วขณะ ปากหนาหยักยิ้มหยันนิดๆ ตามนิสัยซึนเดเระที่ชอบกลบเกลื่อนความหวั่นไหวด้วยคำพูดเชือดเฉือน "หลงตัวเองเกินไปแล้วครับ คุณรินรดา" อคินตอบเสียงเรียบ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ผมมีงานโปรเจกต์พันล้านต้องคิด ไม่ได้มีเวลาว่างมาใส่ใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก" "เหรอคะ..." รินรดายืดตัวขึ้น มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ เธอยังไม่ยอมถอยออกไปไหน เธอกลับลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่งลง ท่าทางจริงจังขึ้นมาเสียดื้อๆ จนอคินแอบขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ "ถ้าอย่างนั้น... ฉันถามอะไรหน่อยสิคะ ในฐานะที่...”เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองกรอบรูปบนโต๊ะที่คว่ำไว้ครึ่งๆ กลางๆ “ในฐานะที่เรารู้จักกันมานานพอสมควร" อคินนิ่งไป มือที่หมุนปากกาหยุดชะงัก หัวใจในอกกระตุกวูบโดยไม่ทราบสาเหตุ "ว่ามาสิครับ" เขารับคำ เสียงทุ้มเริ่มแหบพร่าลงเล็กน้อย "แฟนเก่าของคุณ..." รินรดาเอ่ยชื่อหัวข้อที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องมานานนับปี น้ำเสียงของเธอเบาลง แต่กลับชัดเจนในความรู้สึกของคนฟัง "คนที่ออกแบบโครงสร้างชีวิตของคุณพังไม่เป็นท่า... จนคุณกลายเป็นไอ้บ้างาน เย็นชา และไร้หัวใจแบบทุกวันนี้... เธอเป็นใครเหรอคะ?" ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขีดสุด เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของอคิน อคินไม่ได้ตอบทันที ดวงตาคมกริบที่เคยเฉียบคมและมั่นคงในทุกสถานการณ์กลับไหววูบอย่างเห็นได้ชัด เปลือกตากระตุกเกร็งเล็กน้อย ภาพอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองแบบแปลนและโปรเจกต์ก่อสร้างนับร้อยนับพันผุดขึ้นมาในหัว สมองสั่งให้เขาปฏิเสธ สั่งให้เขาไล่เธอกลับออกไปจากห้อง แต่วินาทีที่สบเข้ากับดวงตากลมโตที่รอคอยคำตอบด้วยความอยากรู้แกมเห็นใจลึกๆ คำพูดทั้งหมดก็จุกติดอยู่ที่ลำคอ "มัน... ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ครับ" อคินหลบสายตา เสแสร้งก้มลงมองกองกระดาษบนโต๊ะ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแข็งกระด้างและไร้เยื่อใยกว่าเดิมหลายเท่า "งานของคุณยังแก้ไม่เสร็จ อย่ามาเสียเวลาเรื่องไร้สาระแบบนี้เลยครับ" รินรดาจ้องมองท่าทีหลบเลี่ยงนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังล้ำเส้น แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับทนเห็นผู้ชายที่ปากร้ายแต่คอยแอบใส่ใจเธอในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ คนนี้แบกรับอดีตไว้คนเดียวไม่ได้ "ฉันไม่ได้อยากเผือกเรื่องชาวบ้านหรอกนะคะ..." รินรดาเอ่ยเสียงนุ่มขึ้น มือเรียวยื่นออกไปแตะลงบนหลังมือหนาที่กำลังกำปากกาแน่นโดยไม่รู้ตัว "แต่คนที่ปิดตายตัวเองไว้ในตึกคอนกรีตที่ไม่มีวันเปิดรับใคร... มันน่าสงสารมากกว่าน่ารำคาญนะคะ คุณอคิน" สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของเธอทำให้อุปกรณ์ไฟฟ้าในตัวอคินแทบช็อต เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พร้อมจะเงยหน้าขึ้นไปตอกกลับเธอด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์ เพื่อกลบเกลื่อนหัวใจที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง แต่ทว่า— ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมา เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้น พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น "คุณอคินคะ! แย่แล้วค่ะ..." เลขาหน้าห้องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาสีหน้าตื่นตระหนก "คุณกรณ์... หุ้นส่วนใหญ่โครงการรุกเข้ามาในตึกแล้วค่ะ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนที่สุดที่ต้องเคลียร์กับคุณตอนนี้เลย!" อคินชะงัก รินรดารีบดึงมือกลับทันที ทั้งคู่หันไปมองทางประตูพร้อมกันด้วยความรู้สึกที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาโดยตลอดนะครับ