แผนธุรกิจร้านอาหารในฝัน

ก้อนแป้งสีขาวนวลถูกนวดด้วยสองมือเรียวบางที่ออกแรงอย่างสม่ำเสมอ เสียงเนื้อแป้งกระทบกับเขียงไม้เนื้อหนาดัง *ทึบๆ* เป็นจังหวะ ราวกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความมุ่งมั่น หลินว่านเฉียวกวาดสายตามองกระดาษไขแผ่นบางในมือ บนนั้นคือร่างแบบแปลนร้านอาหารขนาดกะทัดรัดที่นางร่างขึ้นด้วยหมึกสีดำ ตัวอักษรจีนตัวบรรจงถูกเขียนกำกับไว้อย่างเป็นระเบียบ ทั้งส่วนของห้องครัวเปิดโล่ง โต๊ะไม้สนขัดเงาสำหรับต้อนรับลูกค้าแปดโต๊ะ และมุมลับสำหรับเก็บวัตถุดิบจากมิติฟาร์ม เงินสดก้อนโตที่ได้จากการค้าขายในตลาดมืดตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ถูกซ่อนไว้อย่างปลอดภัยในกล่องไม้ไผ่ก้นลึก มันมากพอที่จะเนรมิตรความฝันให้กลายเป็นความจริงในยุคเจ็ดสิบที่เต็มไปด้วยข้อจำกัดนี้ได้แล้วค่ะ "คิดอะไรอยู่จนคิ้วขมวดเป็นปมขนาดนั้นกันคะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับไออุ่นจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดด้านหลัง ลู่ถิงเฟิงในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการเพิ่งกลับมาจากฝึกซ้อม เขาวางอ่างน้ำอุ่นลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูผืนสะอาดซับเหงื่อตามกรอบหน้าคมคาย ว่านเฉียวหลุบตามองรอยยิ้มมุมปากของสามีที่มักจะอ่อนโยนเป็นพิเศษเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอนายทหารผู้เย็นชาต่อคนทั้งโลก แต่กลับกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ เวลาอยู่กับภรรยาคนนี้ "ฉันกำลังคิดเรื่องทำเลที่ตั้งค่ะ พี่ก็รู้ว่าพวกตระกูลหลินและป้าสะใภ้จอมตอดเล็กตอดน้อยพวกนั้นคอยจ้องจะมาสูบเลือดสูบเนื้อเราอยู่ตลอด หากเราเปิดร้านในเขตชุมชนหลัก เกรงว่าพวกเขาย่อมตามมารังควานไม่เว้นแต่ละวันแน่ๆ" ว่านเฉียวเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์เฉียบคม นางตักน้ำจากมิติฟาร์มผสมลงในอ่างล้างหน้าให้สามีอย่างใส่ใจ ลู่ถิงเฟิงรับผ้าขนหนูมาถือไว้ สายตาคมกราบมองแผนผังบนโต๊ะด้วยความชื่นชมระคนเอ็นดู นิ้วแกร่งเคาะลงบนจุดหนึ่งของแผนที่เมืองที่ภรร่าวางไว้ "เรื่องสวะพวกนั้น เธอไม่ต้องกังวลหريكหรอ หากใครกล้ามาสร้างความวุ่นวายหน้าร้านของเธอ ฉันจะจัดการให้พวกมันไม่มีแม้แต่แรงจะเดินกลับบ้านเอง" น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารของนายทหารหนุ่ม ทำให้ว่านเฉียวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ออกมา นางเอื้อมมือไปหยิกแขนล่ำสันเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "พูดจาอะไรน่ากลัวแบบนั้นคะ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว จะใช้กำลังแก้ปัญหาทุกเรื่องไม่ได้หรอกค่ะ เราต้องใช้กฎหมายและ... รสชาติอาหารที่อร่อยจนพวกมันไม่มีหน้ามาเหยียบต่างหาก" ว่าแล้ว สองสามีภรรยาก็ช่วยกันเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็น กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจีนโบราณที่ผสมผสานกับความสดใหม่จากมิติฟาร์มเริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ว่านเฉียวบรรจงเคี่ยวเนื้อหมูสามชั้นกับน้ำตาลเคี่ยวจนได้สีแดงฉ่ำวาว เมนู "หมูตุ๋นตงพัว" ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจลอยทะลุผ่านหน้าต่างบ้านพักข้าราชการทหารออกไป ทำให้เพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นและหอมหวาน เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างไร้มารยาท *ปัง! ปัง! ปัง!* "หลินว่านเฉียว! นังเด็กอกตัญญู! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีไว้ข้างใน เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงที่แสบแก้วหูจนน่ารำคาญดังทะลุเข้ามา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเสียงของ "ป้าสะใภ้ใหญ่" จอมโลภแห่งตระกูลหลิน ผู้ที่ไม่เคยสร้างสรรค์อะไรนอกจากคอยมาเกาะแกะสูบผลประโยชน์จากคนอื่น รอยยิ้มบนใบของว่านเฉียวเลือนหายไปทันที ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย นางหันไปสบตากับลู่ถิงเฟิงที่ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงทันตา ทว่าก่อนที่ผู้เป็นสามีจะทันขยับตัวออกไปเปิดประตู ว่านเฉียวกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ "ปล่อยให้ฉันจัดการเองค่ะ..." นางเอ่ยกระซิบเสียงเบา พร้อมกับหยิบค1มลับบางอย่างจากในมิติฟาร์มขึ้นมาเตรียมไว้ในกระเป๋าเสื้อ "ในเมื่อพวกมันอยากมาหาเรื่องถึงที่ เราก็มาเปิดฉากต้อนรับ 'ว่าที่ลูกค้าวีไอพี' กลุ่มแรกกันดีกว่าค่ะ" ว่านเฉียวเดินไปปลดกลอนประตูอย่างไม่รีบร้อน บานประตูไม้เก่าแก่เปิดออกเผยให้เห็นร่างอ้วนท้วนของป้าสะใภ้ใหญ่ที่ยืนเท้าสะเอวทำหน้าถมึงทึง พร้อมด้วยเหล่าญาติฝ่ายหญิงที่ถือตะกร้าเปล่ามารอโกงของกลับบ้านราวกับฝูงแร้งที่ได้กลิ่นเลือด แต่ทว่า... สิ่งที่ยืนรอพวกนางอยู่หลังบานประตูกลับไม่ใช่ความอ่อนแอของหลacaนเฉียวคนเดิม แต่เป็นรอยยิ้มพิฆาตและไอความร้อนจากหม้อตุ๋นหมูสามชั้นที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลจนคนตัวสั่นด้วยความอยากอาหาร และในวินาทีที่ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังจะอ้าปากแผדเสียงด่าทอนั้นเอง... ร่างสูงโปรดของใครบางคนในชุดสูทจีนสีเทาเข้มแบบโบราณที่ดูแปลกแยกจากยุคสมัย ก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของบันไดตึก พร้อมกับรอยยิ้มอันตรายและเอกสารสิทธิ์การเช่าตึกแถวทำ 3 ชั้นใจกลางตลาดเมืองที่ถูกโยนลงแทบเท้าของว่านเฉียวเสียงดัง *ตุบ!* "คุณนายหลิน... อาหารหอมขนาดนี้ สนใจรับหุ้นส่วนเพิ่มสักคนไหมครับ?" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมมานะคะ!