กลิ่นหอมดึงดูดลูกค้าตลาดมืด

“ใครอยู่ที่นั่น!” เสียงของหลินว่านเฉียวเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่ทาบทับผ่านรอยแยกของประตูไม้เก่าคร่ำคร่า หัวใจของนางเต้นรัวด้วยจังหวะที่ไม่ปกติ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่ถาโถมเข้ามาในห้วงคำนึง คนผู้นี้... ในโลกเดิมที่นางจากมา เขาคือตัวแปรที่ทำให้นางต้องจบชีวิตลงอย่างอยุติธรรม แล้วเหตุใดภาพเงาที่เห็นในระบบมิติฟาร์มถึงได้ปรากฏชัดขึ้นมาในยุค 70 แห่งนี้ได้! ทว่า ก่อนที่นางจะได้กระชากประตูออกไปเผชิญหน้า มือหนาแกร่งของลู่ถิงที่เพิ่งก้าวเข้ามาจากโถงทางเดินกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือนางไว้เบาๆ ทว่ามั่นคง เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบในกายภรรยา แววตาคมดุของนายทหารหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปทางหน้าประตูด้วยสัญชาตญาณนักล่า “ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นหรอกว่านเฉียว... มีเพียงลมพัดผ่านช่องระเบียงเท่านั้น” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความหมายที่ว่า *‘ข้าปกป้องเจ้าเอง ไม่ต้องกังวล’* ว่านเฉียวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ นางรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งหวาดระแวงกับอดีต สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือการกอบโกยทรัพยากรเพื่อสร้างฐานะ หากจะเอาชนะชะตากรรมที่บิดเบี้ยวได้ นางต้องแข็งแกร่งและร่ำรวยเสียก่อน “ข้าอาจจะตาฝาดไปเองค่ะ” นางคลี่ยิ้มจางๆ ให้สามี ก่อนจะเบนความสนใจไปยังตะกร้าไม้ไผ่ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ภายในนั้นคือผลผลิตจากมิติฟาร์มที่ถูกปรุงแต่งด้วยกรรมวิธีลับฉบับเชฟระดับภัตตาคาร—เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรเข้มข้นที่กลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นดีพุ่งทะลุทะลวงออกมาจนชวนให้น้ำลายสอ ลู่ถิงจ้องมองตะกร้านั้น แววตาของเขาอ่อนแสงลงจนแทบจะละลาย “เจ้าตั้งใจจะไปที่นั่นจริงๆ หรือ? ตลาดมืดอันตรายเกินไปสำหรับเจ้า” “อันตรายหรือคะ? สำหรับคนที่ไม่มีกิน ความหิวคือภัยที่อันตรายยิ่งกว่าโจรเสียอีกค่ะ” ว่านเฉียวหยิบผ้าคลุมสีตุ่นขึ้นมาคลุมศีรษะพลางจัดแจงห่อตะกร้าอย่างมิดชิด “รอข้ากลับมานะคะ คืนนี้เราจะมีเงินมากพอที่จะซ่อมหลังคาบ้านและซื้อวัตถุดิบดีๆ มาบำรุงสุขภาพของคุณค่ะ” หญิงสาวก้าวออกจากบ้านในเงามืดของค่ำคืน ลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ สู่ตรอกลับที่เหล่าพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนใช้เป็นแหล่งแลกเปลี่ยนสินค้า ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้สวยหรูเหมือนชื่อ แต่มันคือนรกที่เปี่ยมไปด้วยโอกาสสำหรับคนตาถึง กลิ่นอับชื้นของโคลนและกลิ่นสาบของคนปะปนกันจนน่าสะอิดสะเอียน ทว่าทันทีที่ว่านเฉียวเปิดผ้าคลุมตะกร้าเพียงนิด กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศที่ผ่านการเคี่ยวจนงวดได้ที่ก็โชยฟุ้งกลบกลิ่นเหม็นเน่ารอบข้างจนหมดสิ้น “นั่นกลิ่นอะไร? หอมจนข้าแทบขาดใจ!” ชายวัยกลางคนท่าทางหิวโซหันมามองนางด้วยสายตาเหมือนหมาป่า ว่านเฉียวไม่รอช้า นางหยิบช้อนไม้เล็กๆ ตักเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นที่นุ่มละลายในปากขึ้นมาเพียงคำเดียวแล้วยื่นให้เขา “ชิมดูสิคะ ถ้าไม่พอใจ ไม่ต้องซื้อ” ชายผู้นั้นรับไปลิ้มลองเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง รสชาติที่เข้มข้น หวานเค็มกลมกล่อมที่ละลายบนลิ้นคือสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตที่กินเพียงแป้งดิบๆ และผักต้ม “นี่... นี่มันสมบัติชัดๆ! ข้าเอาหมดนี่! เจ้ามีเท่าไหร่ข้าเหมาหมด!” เพียงชั่วพริบตา รอบตัวของว่านเฉียวก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่ถูกกลิ่นหอมดึงดูดเข้ามาเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ เงินหยวนจำนวนมากถูกยัดใส่มือนางแลกกับอาหารในตะกร้าที่ถูกแย่งกันราวกับของล้ำค่า ว่านเฉียวเก็บเงินเข้ากระเป๋าด้วยหัวใจที่พองโต นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างอาณาจักรของนาง แต่ในขณะที่กำลังจะเก็บตะกร้าเปล่าเพื่อเดินทางกลับ สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่มุมมืดของซอยตัน ร่างนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด ยิ่งนางก้าวเดินผ่าน เขาผู้นั้นก็ยิ่งขยับเข้ามาใกล้ ทันใดนั้น มือหยาบกร้านข้างหนึ่งก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของว่านเฉียวไว้ แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนนางชะงักกึก พร้อมกับเสียงกระซิบที่ฟังดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้นที่ไม่ควรจะอยู่ในสถานที่แห่งนี้ “หลินว่านเฉียว... คิดจะหนีข้าไปง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ?” ว่านเฉียวตัวแข็งทื่อ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่จมูก มันเป็นกลิ่นเดียวกับคนที่นางเห็นในหน้าจอระบบเมื่อตอนหัวค่ำไม่ผิดเพี้ยน! ไป๋เป่าเปาของแม่ขอเป็นกำลังใจให้ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินว่านเฉียวในเส้นทางสายธุรกิจที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบนะคะ!