มื้ออาหารสะท้านบ้านตระกูลลู่

"ถ้าฝีมือทำอาหารของสะใภ้รองบ้านลู่มันห่วยแตกจนหมายังเมินขนาดนั้น เกรงว่าเงินเดือนทหารของพี่ถิงเซิงคงต้องเอามาละลายซื้อยาคุมท้องเสียให้คนทั้งบ้านเป็นแน่ค่ะ!" เสียงหัวเราะเยาะหยันของป้าสะใภ้ใหญ่ดังแว่วมาจากลานบ้าน ทว่าหลินว่านเฉียวหาได้สะเทือนใจไม่ หญิงสาวยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าเตาถ่านเก่าๆ ดวงตาคู่สวยประกายแวววาวราวกับซ่อนประกายดาวไว้ภายใน สองมือเรียวบางกำลังตวัดตะหลิวผัดหมูสามชั้นในกระทะเหล็กหล่อ เสียงฉ่าดังสนั่นพร้อมกับกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลจนคนกลืนน้ำลายแทบไม่ทัน นี่คือบทลงโทษสถานเบาสำหรับพวกเหลือบไรที่ชอบมาเกาะแกะบ้านตระกูลลู่ยามที่สามีของเธอไม่อยู่! ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน หลินว่านเฉียวใช้สิทธิ์จาก "มิติฟาร์ม" แอบหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศข้ามภพมา ไม่ว่าจะเป็นเห็ดหอมป่าอายุร้อยปี พริกแห้งชั้นดี และหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับจากภัตตาคารระดับเหลา ทุกอณูของเครื่องปรุงถูกคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน เมื่อความร้อนผสานเข้ากับไขมันหมูชั้นดี กลิ่นหอมจึงพวยพุ่งทะลุกำแพงดินอัดแน่นออกไปเตะจมูกชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาจนต้องหยุดฝีเท้า ลู่ถิงเซิง นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มที่เพิ่งเดินกลับมาจากกองร้อย ก้าวเข้าประตูมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมตามวิสัย แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นหอมเย้ายวนใจนี้กลับทำให้ฝีเท้าของเขาชะงักงัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ร่างระหงของภรรยาที่กำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตา หัวใจที่เคยด้านชาและเย็นชามาตลอดชีวิตทหารหาญกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง นี่... คือกลิ่นอายของบ้านที่เขาโหยหามาตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ? "ว่านเฉียว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกเบาๆ ลู่ถิงเซิงก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว สายตาเต็มไปด้วยความลึกล้ำและประกายความคลั่งรักที่ถูกเก็บงดไว้อย่างมิดชิดต่อหน้าคนนอก แต่กลับเอ่อล้นทะลักออกมาเมื่ออยู่เบื้องหน้าเธอคนนี้ "กลับมาพอดีเลยค่ะพี่ถิงเซิง ล้างมือให้เรียบร้อยแล้วเตรียมตัวทานข้าวได้เลย วันนี้ฉันจะแสดงฝีมือให้คนที่เคยสบประมาทต้องกลืนคำพูดตัวเองลงท้องไปให้หมด" หลินว่านเฉียวหันมายิ้มหวานให้สามี ดวงตาคู่นั้นพราวระยับไปด้วยความมั่นใจ เคมีระหว่างคนทั้งสองอบอวลจนแทบจะหลอมละลายบรรยากาศอึมครึมของยุค 70 ให้กลายเป็นสีชมพู ทว่า ความเงียบสงบมิได้อยู่กับพวกเขานานนัก "กลิ่นอะไรหวะ? หอมชะมัด หรือว่าบ้านรองลู่แอบทำอะไรกินกันตามลำพัง?" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับร่างอ้วนท้วนที่ผลักประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาท ตามด้วยแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ที่ทำหน้าบึ้งตึงเดินตามติดๆ พวกนางตั้งใจจะมาหาเรื่องรีดไถแป้งสาลีและไข่ไก่ตามเคย แต่ทว่า... เมื่อก้าวเข้ามาในครัว สายตาทั้งคู่ก็ต้องเบิกกว้างจนแทบถล่น บนโต๊ะไม้เก่าๆ มีจานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามวางอยู่สามจาน จานแรกคือ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง" สีน้ำตาลเข้มมันเงา ชิ้นเนื้อนุ่มละมุนจนแทบละลายในปาก จานที่สองคือ "ผัดเห็ดป่าใส่ไข่" ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้อง และจานสุดท้ายคือ "ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัว" น้ำซุปใสแจ๋วแต่เข้มข้นถึงใจ นี่มันอาหารของคนรวยในเมืองหลวงชัดๆ! สะใภ้ตระกูลลู่ผู้ยากจนข้นแค้นไปเอาวัตถุดิบพวกนี้มาจากไหนกัน?! "นะ... นี่พวกแกแอบเอาเงินเก็บไปซื้อเนื้อมาฉลองกันเองหรือไงวะนังตัวดี! เงินนั่นมันเป็นของส่วนรวมนะ!" แม่สามีตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความโลภ ปรี่เข้ามาหมายจะใช้มือหยิบชิ้นหมูสามชั้นเข้าปาก ทว่า... *เพียะ!* เสียงฟาดตะหลิวลงบนขอบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว หลินว่านเฉียวไม่ได้ตีโดนมืออีกฝ่าย แต่สายตากลมโตที่จ้องมองกลับคมกริบราวกับใบมีดโกน รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างอรชรทำให้แม่สามีถึงกับผงะถอยหลังด้วยความตกใจ "เงินนี่คือเงินที่สามีฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อในกองทัพค่ะคุณแม่ และวัตถุดิบพวกนี้... ก็เป็นของที่ฉันหามาได้ด้วยความสามารถส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับกองกลางของบ้านใหญ่แม้แต่เหรียญเดียว ถ้าใครหน้าไหนกล้าแตะต้องอาหารบนโต๊ะนี้แม้แต่คำเดียว..." หลินว่านเฉียวเว้นจังหวะ น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกันนะคะว่าจุดจบของโจรปล้นอาหารจะเป็นอย่างไร!" ลู่ถิงเซิงก้าวขึ้นมาบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาดุดันทรงอำนาจของนายทหารยศสูงกวาดมองญาติผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความกดดันระดับที่ทำให้คนขนหัวลุก "บ้านของผม เชิญกลับไปเสียเถอะครับ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" บรรยากาศในห้องครัวตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนต่างอึ้งจนพูดไม่ออก สะใภ้ใหญ่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมของอาหารยังคงยั่วยวนจนกระเพาะส่งเสียงร้องโครกคราก แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่ปลายนิ้ว หลินว่านเฉียวหันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้สามี พร้อมกับตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่ชามส่งให้เขาด้วยความใส่ใจ มือเรียวตักซุปรากบัวส่งให้ชิมเป็นคนแรก "ลองชิมดูสิคะ ว่าถูกปากไหม" ลู่ถิงเซิงรับชามมาด้วยหัวใจที่พองโต รสชาติกลมกล่อมล้ำเลิศกระจายไปทั่วปาก แต่มันยังไม่เท่าความอบอุ่นที่เอ่อล้นเข้ามาในทรวงอก ภรรยาตัวน้อยของเขาช่างเก่งกาจและน่าหลงใหลเสียจนเขาไม่อาจละสายตาได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและชัยชนะกำลังตกเป็นของสะใภ้รอง... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างเร่งร้อน ตามด้วยเสียงตะโกนแหบพร่าของหัวหน้าหมู่บ้านที่ทำให้ทุกคนในบ้านต้องหน้าถอดสี "ลู่ถิงเซิง! ออกมาข้างนอกเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่ที่แปลงนาคอมมูนแล้ว มีคนพบ... ศพปริศนา พร้อมกับพืชผลประหลาดที่ไม่อาจระบุชนิดได้ถูกปลูกไว้ในเขตหวงห้าม!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาตบเกรียนตัวร้ายไปพร้อมกับพี่ว่านเฉียวคนสวยนะคะ!