เปิดใช้งานระบบฟาร์มมิติวิเศษ

“ถ้าคิดจะให้ฉันตายเพื่อสังเวยความโลภของพวกท่าน ก็จงเก็บศพเอาไว้ดูต่างหน้าเถอะ เพราะต่อให้ต้องลากพวกท่านลงนรกไปด้วย ฉันก็จะไม่ยอมอดตายอยู่ในบ้านหลังนี้เด็ดขาด!” เสียงของหลินว่านเฉียวเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องมองแม่สามีจอมปลอมที่ยืนหน้าสั่นอยู่ตรงหน้าประตูห้องครัว นี่ไม่ใช่การขู่ แต่มันคือการประกาศศักดาว่าคนอย่างหลินว่านเฉียวที่เพิ่งฟื้นจากความตายคนนี้ ไม่ใช่กระสอบทรายให้ใครมาเหยียบย่ำอีกต่อไป ร่างบางหมุนตัวกลับเข้าห้องนอน ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา แรงปะทะจากการกระแทกประตูทำให้แผ่นหลังปวดร้าวไปถึงกระดูก แต่ทว่าในความเจ็บปวดนั้น กลับมีประกายแสงสีทองจางๆ วูบไหวขึ้นในดวงตา *‘มิติฟาร์มสวรรค์ชั้นที่เก้า... เจ้าตามข้ามาจริงๆ ด้วย’* หลินว่านเฉียวทรุดตัวลงนั่งบนเตียงเก่าๆ กลิ่นอับชื้นของบ้านดินยุคเจ็ดสิบไม่ได้ทำให้เธอเสียสมาธิ เธอหลับตาลงดึงจิตเข้าสู่ห้วงมิติ ทันทีที่จดจ่อ ภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ที่แห่งนี้คือฟาร์มวิเศษที่เธอเคยเป็นเจ้าของในภพก่อน สมุนไพรล้ำค่าที่หายสาบสูญไปแล้วในยุคปัจจุบันกำลังชูช่อล้อลมอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ เธอตรงดิ่งไปยังบ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ กวักน้ำใสสะอาดขึ้นมาลูบใบหน้าและดื่มกิน รสสัมผัสหวานล้ำเย็นฉ่ำไหลซ่านไปทั่วร่าง บาดแผลภายในที่เกิดจากการทำงานหนักและการขาดสารอาหารเรื้อรังของเจ้าของร่างเดิมได้รับการเยียวยาอย่างรวดเร็ว ผิวพรรณที่เคยแห้งกร้านเริ่มกลับมาเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด “ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป ต้องบำรุงด้วยรากโสมพันปีกับเม็ดบัวหิมะสักหน่อย” เธอจัดการคัดเลือกวัตถุดิบชั้นเลิศออกจากมิติมาวางไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ แสงสีทองจากมิติยังคงเรืองรองอยู่ในใจ มือเรียวสวยเริ่มลงมือปรุงยาบำรุงด้วยวิธีแบบโบราณที่สืบทอดกันมา กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรลอยฟุ้งไปทั่วห้อง แต่ในขณะที่เธอกำลังจะจดจ่ออยู่กับการฟื้นฟูร่างกายนั้น เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* จังหวะการเคาะที่ไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดเหมือนแม่สามี แต่เป็นจังหวะที่มั่นคงราวกับจะบอกว่า ‘ฉันอยู่ตรงนี้’ “ว่านเฉียว... พี่เอง” เสียงทุ้มต่ำของ ‘ลู่ถิง’ ดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา หัวใจของว่านเฉียวเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครา เขาคือสามีที่เธอแทบไม่ได้ปฏิสัมพันธ์ด้วย เพราะความเย็นชาและภารกิจที่รัดตัวของเขา แต่ในความทรงจำของร่างเดิม ชายคนนี้แหละคือคนที่แอบส่งเงินและเสบียงมาให้เธอเสมอโดยไม่ให้ใครรู้ เธอรีบเก็บสมุนไพรเข้ามิติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ภาพชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวขี้ม้าปรากฏตรงหน้า ไหล่กว้างของเขาสกัดกั้นแสงแดดที่สาดส่องเข้ามา ลู่ถิงไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่มองสำรวจใบหน้าของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย “กินนี่ซะ” เขายื่นห่อกระดาษไขที่ข้างในมีซาลาเปาแป้งสาลีเนื้อแน่นอยู่สองลูก สายตาของเขาเหลือบไปเห็นรอยช้ำบนต้นคอของเธอ แววตาของชายหนุ่มพลันเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที “ใครทำ?” ว่านเฉียวไม่ได้ตอบทันที เธอรับซาลาเปานั้นมาไว้ในมือ กลิ่นหอมของแป้งนึ่งช่างยั่วน้ำลาย แต่เมื่อเปรียบเทียบกับซุปโสมในมิติแล้ว สิ่งนี้คือเครื่องพิสูจน์ความรักที่เขามีให้เธออย่างเงียบเชียบ เธอขยับยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะกระซิบตอบเสียงแผ่วแต่ทว่าคมกริบ “ก็คนที่หวังจะสูบเลือดฉันจนแห้งอย่างไรล่ะคะ... แต่พี่ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อจากนี้ไป คนที่จะเสียน้ำตาจะไม่ใช่ฉัน แต่จะเป็นคนเหล่านั้นต่างหาก” ลู่ถิงชะงักไปเล็กน้อย เขามองภรรยาตัวน้อยที่วันนี้ดู ‘ต่างออกไป’ ดวงตาของเธอไม่ได้หม่นแสงเหมือนวันวาน กลับเต็มไปด้วยความมั่นใจและรัศมีที่เขาก็อธิบายไม่ถูก เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างแผ่วเบา เป็นการปลอบประโลมที่ทำให้ใจของว่านเฉียวสั่นไหว “อยากทำอะไรก็ทำ พี่จะอยู่ข้างหลังเธอเอง” เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ว่านเฉียวยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า เธอหันกลับมาที่โต๊ะ มองซาลาเปาในมือสลับกับมิติที่ยังเปิดค้างอยู่ พลันความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามา... *ถ้าเธอใช้ผักจากมิติฟาร์มมาทำอาหารขายในตลาดมืด ยุคสมัยที่อดอยากเช่นนี้ จะมีอะไรที่ทำกำไรได้ดีไปกว่าความอร่อยที่หาที่ไหนไม่ได้อีกเล่า?* ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่การวางแผนธุรกิจใหม่นั้นเอง กลิ่นหอมฉุนกึกของอาหารรสเลิศก็ลอยฟุ้งออกมาจากมิติ กระจายไปทั่วบ้านดินจนแม่สามีที่ซุ่มอยู่หน้าห้องต้องหยุดชะงัก ทันใดนั้นเอง เสียงถีบประตูดังโครม! ร่างของแม่สามีพังประตูเข้ามาด้วยใบหน้าดุร้าย แต่สิ่งที่นางเห็นไม่ใช่สะใภ้ที่กำลังนั่งร้องไห้ หากแต่เป็นภาพหลินว่านเฉียวที่นั่งอยู่บนเตียง มือหนึ่งถือซาลาเปา อีกมือหนึ่งกำลังถือขวดแก้วบรรจุของเหลวสีทองส่องประกาย... และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเงาร่างของชายอีกคนหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังเธอ! “พี่ถิง! นี่มันหมายความว่าอย่างไร!” แม่สามีร้องเสียงหลง เมื่อเห็นลู่ถิงเดินย้อนกลับมาด้วยแววตาดุจพยัคฆ์ร้าย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาตบเกรียนตัวร้ายไปพร้อมกับพี่ว่านเฉียวคนสวยนะคะ!