วิญญาณเชฟใหญ่ในร่างสะใภ้ตกอับ

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาข้าวต้มน้ำใสแจ๋ววิญญาณข้าวสารชามนี้มายัดเยียดให้ฉันอีก วันนี้บ้านลู่คงได้มีงานขาวดำเร็วกว่ากำหนดแน่!" เสียงกระแทกชามกระเบื้องบิ่นดังสนั่นจนน้ำแกงใสแจ๋ว กระเด็นเปื้อนขอบโต๊ะไม้เก่าๆ ฝุ่นเขรอะ หลินว่านเฉียวกวาดตามองหน้าสมาชิกตระกูลลู่สายรองที่นั่งล้อมวงด้วยสายตานคมกริบดุจใบมีดโกน ความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยจากการถูกผลักชนขอบเตียงเมื่อครู่ยังหลงเหลืออยู่ แต่จิตวิญญาณและแววตาของเชฟใหญ่มือหนึ่งแห่งภัตตาคารระดับมิชลินสามดาว กลับตื่นเต็มตาพร้อมรบเสียยิ่งกว่าสิ่งใด นี่ไม่ใช่ห้องครัวสเตนเลสเงาวับที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นบ้านดินเหนียวทรุดโทรมในชนบทมณฑลเฮยหลงเจียง ปี ค.ศ. 1976 กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลโชยเข้าจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน ร่างกายนี้เป็นของ 'หลินว่านเฉียว' สะสะใภ้รองตระกูลลู่ที่แต่งเข้ามาได้เพียงครึ่งปี ถูกโขกสับสารพัดเพราะสามีอย่าง 'ลู่ถิงเฟิง' ถูกส่งตัวไปประจำการชายแดนไกลแสนไกล ปล่อยให้เธอตกเป็นเบี้ยล่างของแม่สามีจอมปลอมและบรรดาพี่สะใภ้ที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่แม่!" ป้าสะใภ้ใหญ่—จางซิ่วiying ตบโต๊ะฉาดใหญ่ ใบหน้าอ้วนท้วนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นิ้วอวบอัดชี้หน้าเธอ "ทำไร่ทำนองก็อู้ งานบ้านก็ทำไม่สะอาด ข้าวต้มชามนี้ยังถือว่ามากเกินไปสำหรับคนขี้เกียจสันหลังยาวอย่างแก! ถ้าไม่อยากกินก็ไสหัวไปหาหญ้ากินหลังบ้านโน่น!" หลินว่านเฉียวยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเยียบเย็นจนจางซิ่วอิงเผลอชะงักไปวูบหนึ่ง หญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะผอมแห้งแรงน้อยจากการอดอยาก แต่รัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "ขี้เกียจสันหลังยาว?" ว่านเฉียวทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านนี้มา พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้นฉันก็ต้องแบกจอบไปแปลงนา พรวนดินจนหลังขดหลังแข็ง พอกลับมาถึงบ้าน ข้าวในหม้อก้นครัวก็เหลือแต่ก้นหมัวที่พวกท่านซดกันจนเกลี้ยง เหลือไว้ให้ฉันแค่น้ำล้างหม้อเนี่ยนะ? พูดออกมาได้ไม่อายปากว่าฉันกินแรงพวกท่าน!" "แก...!" "ระวังลิ้นจะพันกันตายเสียก่อนนะคะ ป้าใหญ่" ว่านเฉียวขัดขึ้นเสียงเรียบ ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยัน "จำใส่สมองอันทึบตันของพวกท่านเอาไว้ให้ดี ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาโขกสับฉันอีก!" พูดจบเธอก็ปัดชามข้าวต้มวิญญาณข้าวสารตกลงพื้นแตกกระจายเสียงดังเพล้ง! เศษกระเบื้องและน้ำแกงเหลวเปรอะเปื้อนเท้าของจางซิ่วอิงจนเจ้าตัวกรีดร้องลั่นบ้านด้วยความตกใจและโกรธจัด หลินว่านเฉียวไม่สนใจเสียงโวยวายแสบแก้วหู เธอหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนคับแคบ ปิดประตูลงกลอนเสียงดังปัง ตัดขาดจากเสียงด่าทอสาปแช่งที่ดังระงมอยู่ด้านนอก ทว่าทันทีที่แผ่นหลังพิงบานประตูไม้ผุๆ ลมหายใจของเธอก็ผ่อนคลายลง พร้อมกับเสียงกริ๊งใสๆ ที่ดังขึ้นในห้วงความคิด *[ติ๊ง! ต้อนรับสู่ระบบ 'มิติฟาร์มสวรรค์' ระดับ 1]* *[เงื่อนไขการปลุกพลังสำเร็จ: ขับไล่ความอยุติธรรมและประกาศอิสรภาพ]* *[ของขวัญต้อนรับสะใภ้สายสตรอง: แปลงเกษตรมิติ 10 ไร่, น้ำพุวิญญาณทิพย์ 1 บ่อ, และคลังแสงวัตถุดิบพรีเมียมจากโลกยุคปัจจุบัน]* ดวงตาของเชฟสาวทอประกายระยิบระยับ ความอัดอั้นตันใจมลายหายไปสิ้น ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอย้อนเวลากลับมาในยุคที่ข้าวยากหมากแพง แถมยังพ่วงระบบฟาร์มโกงความตายมาด้วย เช่นนั้นก็อย่าได้หวังเลยว่าใครจะมาเอาเปรียบเธอได้อีก! ตระกูลลู่สายรองที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อ เตรียมตัวรับมือกับการเอาคืนแบบตาต่อตาฟันต่อฟันจากเธอได้เลย ว่านเฉียวสะบัดมือเบาๆ ส่งจิตเข้าไปในมิติ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศชั้นดีและเนื้อตุ๋นยาจีนลอยอบอวลเตะจมูกทันที ในเมื่ออาหารข้างนอกมันห่วยแตกนัก เธอก็จะทำกินเองในมิติเสียเลย! ว่าแล้วเธอก็จัดการเนรมิตหม้อตุ๋นยาจีนตุ๋นซี่โครงหมูตุ๋นเห็ดหอม กลิ่นหอมเย้ายวนใจของซอสถั่วเหลืองเคี่ยวกับน้ำตาลกรวดและสมุนไพรจีนโชยฟุ้งทะลุกำแพงมิติออกมาเบาๆ กลิ่นหอมอันล้ำเลิศนี้ช่างตัดกับกลิ่นอับของบ้านดินในยุค 70 อย่างสิ้นเชิง ท้องของเธอส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ ว่านเฉียวตักซี่โครงหมูตุ๋นเปื่อยนุ่มสีอำพันราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากเมล็ดข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียมในระบบ เมคำแรกเข้าปาก... ความอร่อยระดับภัตตาคารห้าดาวแผ่ซ่านไปทั่วต่อmรับรส น้ำตาเกือบจะไหลออกมาด้วยความฟิน ด้านนอกห้อง เสียงด่าทอของจางซิ่วอิงเงียบลงกะทันหัน จมูกอ้วนกลมของยายแก่สูดฟุดฟิดด้วยความงุนงง กลิ่นอะไรน่ะ? ทำไมมันหอมเย้ายวนจนน้ำลายสอขนาดนี้? กลิ่นเนื้อตุ๋นเข้มข้นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านจนเพื่อนบ้านเริ่มชะเง้อคอมองรั้ว แต่ก่อนที่ความวุ่นวายเรื่องกลิ่นอาหารจะปะทุขึ้นอีกรอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ปัง! ปัง! ปัง! เสียงเคาะประตูดุดันทรงพลังจนบานไม้แทบพัง หลินว่านเฉียวชะงักตะเกียบในมือ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ใครกันที่มาเคาะประตูเสียงดังราวกับจะมาพังบ้านในเวลาวิกาลเช่นนี้? ทว่าเมื่อเสียงทุ้มต่ำตึงEนทรงอำนาจดังลอดเข้ามาจากนอกประตูกลับทำให้หัวใจของเจ้าของร่างเดิมกระตุกวูบ "เปิดประตู... ฉันเอง สามีของเธอ... ลู่ถิงเฟิง กลับมาแล้ว" หลินว่านเฉียวเบิกตากว้าง สามีคลั่งรักสายซัพพอร์ตที่ควรจะอยู่ชายแดนอีกสามปี... เหตุใดถึงโผล่มาที่นี่ในตอนนี้ได้เล่า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาตบเกรียนตัวร้ายไปพร้อมกับพี่ว่านเฉียวคนสวยนะคะ!