การตัดสินใจของอัคคี

“หมอ... ถ้าเข็มนาฬิกาเรือนนี้หมุนกลับหลังได้ ผมเชื่อว่าคุณคงเลือกที่จะไม่ก้าวเท้าเข้ามาในป่านี้ตั้งแต่แรก จริงไหมครับ?” อัคคีไม่ได้หันไปมองคนข้างกาย น้ำเสียงของเขาแหบพร่าทว่ามั่นคง ราวกับเสียงกิ่งไม้แห้งหักท่ามกลางความเงียบงันของโถงถ้ำร้างลึกใต้แนวเทือกเขาบรรทัด แสงไฟฉายคาดหัวของเขาสั่นไหวตามจังหวะการหอบหายใจของธันวา ชายหนุ่มผู้ที่เคยเชื่อมั่นในหลักการและตรรกะ บัดนี้สภาพของเขาดูไม่ต่างจากซากศพที่เดินได้ ผิวหนังซีดเผือดจากการเสียเลือด และดวงตาที่เคยฉายแววแห่งเหตุผล บัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจอธิบายได้ตามหลักการแพทย์ ธันวานั่งพิงผนังถ้ำที่ชื้นแฉะ ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับมีก้อนเลือดก้อนใหญ่ค้างอยู่ในลำคอ “ความจริง... มันไม่ใช่เรื่องของทางเลือกหรอกอัคคี” เขาเค้นเสียงตอบ มือที่สั่นเทาพยายามกดทับบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้อง ซึ่งถูกอาคมทิ้งรอยไหม้เกรียมเป็นรูปอักขระโบราณที่ยังคงส่งควันจางๆ ออกมา “มันเป็นเรื่องของ... ผลกระทบที่คุณก่อ... คุณรู้อยู่เต็มอกว่าไอ้พิธีกรรมเนี่ย... มันไม่ได้ต้องการแค่ร่างเนื้อ... แต่มันต้องการจิตวิญญาณของผู้ที่เชื่อมั่นในความจริง” “ใช่ครับ” อัคคีตอบสั้นๆ เขาหยิบมีดหมออาคมประจำตัวออกมา ใบมีดเหล็กน้ำพี้ขึ้นสนิมเขรอะทว่าแฝงประกายเย็นเยียบสะท้อนแสงไฟ อัคคีถลกแขนเสื้อเผยให้เห็นรอยสักยันต์เกราะเพชรที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ “คุณกำลังทำอะไร...” ธันวาถาม พลางขยับถอยหลังด้วยความลำบาก “ถ้าคุณจะใช้เลือดอาคมนั่นปิดผนึกร่างผม คุณจะทำลายระบบประสาทของผมทิ้งทั้งหมด ผมจะกลายเป็นไอ้โง่ที่ไม่รู้แม้กระทั่งวิธีหายใจ...” “ผมไม่ได้จะปิดผนึกคุณ” อัคคีเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาคมกริบราวกับพยัคฆ์ร้ายในยามค่ำคืน “ผมจะเปลี่ยน ‘ถ่าย’ มันครับ” เขารู้ดีว่ากฎของไสยเวทสายดำที่กำลังไล่ล่าพวกเขาในขณะนี้มีเพียงกฎข้อเดียวคือ *‘ชีวิตแลกด้วยชีวิต ความเชื่อแลกด้วยความทรงจำ’* ธันวาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ถูกดึงเข้ามาในเกมของผู้มีอาคม หากปล่อยให้ตราประทับบนร่างของธันวาทำงานจนจบ ร่างกายของหมอหนุ่มจะถูกวิญญาณที่สิงสู่อยู่ในบันทึกศพเข้ายึดครองจนไร้ทางแก้ไข แต่อัคคีมีทางเลือกเดียวที่เขาหลีกเลี่ยงมาตลอดชีวิต “คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนผม!” ธันวาตะโกนสุดเสียง เสียงของเขาดังก้องในโถงถ้ำ “ถ้าคุณคิดจะเอาอาคมพวกนั้นมาลงที่ตัวคุณเอง คุณนั่นแหละที่จะเป็นคนบ้า! คุณเคยเห็นเพื่อนคุณตายต่อหน้ามาแล้วไม่ใช่หรือไง อัคคี!” อัคคีชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพอดีตที่เขาฝังไว้ลึกสุดใจผุดขึ้นมา... เสียงร้องของคนรักที่ดังขึ้นท่ามกลางป่าต้องห้าม เสียงที่เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยนอกจากยืนมองดวงวิญญาณแตกสลาย “ครั้งนี้ผมไม่ได้มาเพื่อยืนดูใครตายครับหมอ” อัคคีเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างประหลาด ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ธันวา เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า มือหนาคว้าข้อมือของธันวาไว้แน่น “ความเชื่อของคุณคือสิ่งสวยงามที่สุดที่ผมเคยพบมา แม้คุณจะปฏิเสธมัน แต่มันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมยังเป็นมนุษย์อยู่ได้ในป่าที่โหดร้ายแห่งนี้” อัคคีใช้ปลายมีดหมอสะกิดที่ปลายนิ้วของตนเอง เลือดสีเข้มหยดลงบนพื้นหิน เกิดเสียงซ่าดังสนั่นราวกับน้ำมันหยดลงบนกระทะร้อนๆ ทันใดนั้น เงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นจากมุมมืดของถ้ำ มันส่งเสียงหวีดหวิวที่บาดลึกถึงโสตประสาท มันคือไอ้พรายบันทึกศพที่หิวโหย “จงรับเอาความทรงจำนี้ไป... แล้วจงรักษาชีวิตนี้ไว้เพื่อไปพิสูจน์ว่าโลกนี้มันไม่มีผี... ด้วยตัวของคุณเอง” อัคคีตัดสินใจกดมีดลงบนฝ่ามือของตนเอง แล้วคว้ามือของธันวามาประทับรอยแผลต่อรอยแผล กระแสอาคมที่รุนแรงพุ่งผ่านเข้าสู่ร่างของธันวาอย่างรวดเร็ว หมอหนุ่มเบิกตากว้าง ร่างกายกระตุกเกร็ง ความเจ็บปวดที่เกิดจากการถูกถอนรากถอนโคนของอาคมซึมลึกเข้าไปในกระดูก เขาเห็นอดีต เห็นความตาย เห็นใบหน้าของผู้คนนับร้อยที่ตายไปเพราะบันทึกเล่มนั้น... และเขาเห็นใบหน้าของอัคคีในวัยหนุ่มที่ร้องไห้กอดร่างที่ไร้วิญญาณกลางป่าลึก ท่ามกลางมวลพลังที่ปั่นป่วน อัคคีเริ่มเปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว เส้นผมสีดำสนิทเริ่มแซมสีขาวราวกับคนแก่ตัวลงไปหลายทศวรรษในเวลาไม่กี่นาที “อัคคี... หยุด... พอได้แล้ว...” ธันวาพยายามตะเกียกตะกายห้าม แต่ร่างกายของเขากลับเต็มไปด้วยพลังที่ไหลเวียนมาจากอัคคี พลังที่กำลังขับไล่อาคมร้ายออกจากตัวเขาอย่างเด็ดขาด เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังมาจากปากถ้ำ ไม่ใช่ฝีเท้าคน... แต่เป็นเสียงลากของโซ่ตรวนที่ดึงเอาไอเย็นแห่งความตายมาด้วย เงาดำที่เคยคุกคามหยุดนิ่ง แล้วค่อยๆ ก้มหัวลงราวกับยอมสยบต่อผู้ที่มีตราประทับแห่งอาคมที่เพิ่งย้ายตำแหน่งไป อัคคีปล่อยมือจากธันวา ร่างของเขาล้มพับลงไปกองกับพื้น ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก แต่ดวงตาของเขายังคงจ้องมองไปที่ความมืดที่ปากถ้ำอย่างเด็ดเดี่ยว เขารู้ว่าสิ่งที่เขาสละไปนั้นไม่ใช่แค่พลัง แต่มันคือ ‘ความเป็นไปได้ที่จะรอดชีวิต’ ของเขาเอง ธันวาพยุงตัวเองขึ้นอย่างยากลำบาก เขามองมือของตัวเองที่ยังสั่นเทา ก่อนจะหันไปมองอัคคีที่นอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนพื้นหินข้างตัวอัคคี มันคือ ‘บันทึกศพซ่อนวิญญาณ’ เล่มเดิมที่เคยหายไป แต่วันนี้... ปกของมันเปลี่ยนไป และมีชื่อใหม่ปรากฏอยู่บนหน้าปกด้วยลายมือที่คุ้นตาที่สุด *‘หมอธันวา’* เขาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงกระซิบจากความมืดข้างหลังดังขึ้นที่ข้างหู “หมอครับ... ในเมื่อเขาให้ชีวิตคุณมาแล้ว... คุณจะยอมรับงานนี้ไว้ไหมครับ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบททดสอบครั้งสำคัญของหมอธันวาและอัคคีนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ เพชรตาเสือโบราณ