ความทรงจำที่หายไป

“หมอ... หมอแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าสิ่งที่หมอเห็นในบันทึกนั่น คือความจริงที่หมอต้องการ?” เสียงของอัคคีทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในเพิงพักชั่วคราวกลางป่าลึก กองไฟที่มอดลงเหลือเพียงถ่านแดงฉานสะท้อนใบหน้าซีกหนึ่งของพรานหนุ่มให้ดูราวกับรูปสลักหินที่ไร้ความปราณี นัยน์ตาของเขาไม่ได้จ้องมองไปที่ใบหน้าของธันวา แต่มองทะลุผ่านร่างของจิตแพทย์หนุ่มไปราวกับเขากำลังมองเห็น ‘ร่องรอย’ บางอย่างที่ติดตามตัวอีกฝ่ายมา ธันวานั่งนิ่ง มือที่สั่นเทาเล็กน้อยในตอนแรกค่อยๆ วางสมุดบันทึกหนังเก่าคร่ำที่เขาพบในซากศพปริศนาลงบนตัก นิ้วเรียวยาวของเขายังคงลูบไล้ไปตามรอยเย็บที่หลุดลุ่ยของปกสมุด ดวงตาคู่คมหลังเลนส์แว่นสายตาบัดนี้มีเพียงความสับสนและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่สิ่งที่ปรากฏในบันทึกเล่มนี้คือลายมือของพ่อ—พ่อที่เขาเชื่อว่าตายไปในอุบัติเหตุเมื่อยี่สิบปีก่อน “ผมไม่ได้ต้องการความจริงที่สวยหรูครับคุณอัคคี” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ผมต้องการความจริงที่อธิบายได้ว่า ทำไมชื่อของคนในครอบครัวผม ถึงไปปรากฏอยู่ในบัญชีรายชื่อ ‘ผู้สังเวย’ ของกลุ่มคนลึกลับที่หมกมุ่นอยู่กับการกักขังวิญญาณในป่าแห่งนี้” อัคคีลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาก้าวเดินไปรอบกองไฟ รอยเท้าที่เหยียบลงบนพื้นดินแห้งกรอบแทบไม่มีเสียง แผ่นหลังกว้างของเขาสื่อถึงอำนาจและความกดดันที่ชวนให้อึดอัด “ตรรกะของหมอมันใช้ไม่ได้กับที่นี่หรอกนะ ในป่านี้... สิ่งที่คนเรากลัวที่สุด มักไม่ใช่ผีสางที่ไหน แต่เป็น ‘ความลับ’ ที่เราฝังไว้ใต้จิตสำนึกจนลืมไปเองต่างหาก” จิตแพทย์หนุ่มเงยหน้าขึ้น สายตาประสานกับพรานอาคมอย่างไม่ลดละ “คุณกำลังจะบอกว่า... ผมลืมเรื่องพ่อไปงั้นหรือครับ? ความทรงจำของผมเป็นวิทยาศาสตร์นะครับ ไม่ใช่เรื่องของไสยเวทที่จะมาบิดเบือนกันได้ง่ายๆ” “วิทยาศาสตร์หรือครับ?” อัคคีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความรื่นเริง “ลองเปิดหน้านั้นดูสิ หน้าที่หมอพยายามจะข้ามไปเมื่อกี้... หน้าที่มีรอยคราบเลือดแห้งกรังนั่นน่ะ” ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาเปิดสมุดบันทึกไปที่หน้าดังกล่าว มือของเขาหยุดชะงักลงทันที ภาพวาดลายเส้นยุ่งเหยิงปรากฏอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่บันทึกการเดินทางทั่วไป แต่มันคือแผนผังของ ‘พิธีกรรมแบ่งจิต’ สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชื่อที่เขียนกำกับไว้ใต้แผนผังนั้น—ชื่อของ ‘ธันวา’ ในวัยเด็ก พร้อมกับตัวเลขปีที่ระบุชัดเจนว่าเขามีอายุเพียงแปดขวบ โลกทั้งใบของจิตแพทย์หนุ่มดูเหมือนจะหมุนคว้าง ความคิดทางตรรกะที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ เขาจำไม่ได้... เขาจำไม่ได้จริงๆ ว่าในวัยเด็กเคยมาที่ป่านี้ และที่ร้ายแรงกว่านั้น คือทำไมเขาถึงรู้สึกว่าแผนผังนี้มัน ‘คุ้นเคย’ อย่างประหลาดราวกับว่าเขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของมัน “ผม... ผมไม่เคยมาที่นี่” ธันวาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “นี่เป็นเรื่องโกหก ใครสักคนต้องการลวงผม” “ความทรงจำที่หายไป ไม่ได้หายไปไหนหรอกครับหมอ” อัคคีขยับเข้ามาใกล้จนธันวารู้สึกถึงกลิ่นไอเย็นยะเยือกของป่าที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย “มันถูกขังไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... นั่นคือภายในตัวหมอเอง” ในจังหวะนั้นเอง เสียงกรีดร้องโหยหวนของนกกลางคืนดังสนั่นป่า ตามมาด้วยเสียงกิ่งไม้หักดังสนั่นจากความมืดมิดเบื้องหลังเพิงพัก อัคคีชักมีดหมออาคมออกมาจากฝักในเสี้ยววินาที สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบทิศทางอย่างระแวดระวัง “อย่าขยับ” อัคคีสั่งเสียงเข้ม “มีบางอย่างที่กำลังตามหา ‘บันทึก’ เล่มนั้นอยู่ และมันไม่ใช่สิ่งที่หมอจะรับมือด้วยเหตุผลได้” ธันวาเก็บสมุดบันทึกเข้าในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความสับสนในตัวตนเริ่มถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด ทว่าในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นตามอัคคีไปนั้น สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่ยืนอยู่นิ่งๆ หลังต้นไม้ใหญ่ในระยะที่ไม่ไกลนัก ร่างนั้นไม่ได้มีท่าทีคุกคาม แต่สิ่งที่ทำให้ธันวาต้องหยุดหายใจ คือใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ในเงานั้น... มันคือใบหน้าของพ่อเขา—คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสองทศวรรษก่อน แต่ทว่ากลับมาอยู่ในวัยเดิมเป๊ะๆ พร้อมกับดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง พ่อของเขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงห้ามปราม ก่อนจะชี้มาที่ธันวา แล้วเอ่ยคำพูดเบาหวิวที่ทำให้ธันวาต้องตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป *“อย่าเชื่อ... ในสิ่งที่เจ้าเห็น... เพราะวิญญาณที่กักขังอยู่ในบันทึกนั้น... คือตัวเจ้าเอง”* รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของร่างนั้น ก่อนที่ร่างจะสลายกลายเป็นละอองสีดำท่ามกลางความมืดมิด ทิ้งให้ธันวายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางป่า โดยมีอัคคีที่หันกลับมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและร่องรอยของความตระหนักรู้บางอย่างที่เขาเก็บซ่อนไว้มานาน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มกัดกินความเป็นเหตุผลของหมอธันวานะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ เพชรตาเสือโบราณ