ศัตรูในคราบมิตร

ปลายมีดสั้นเล่มนั้นมิได้ถูกชักออกมาเพื่อขู่ขวัญศัตรูภายนอก หากแต่คมเหล็กกล้าเคลือบน้ำยาอาคมกำลังสะท้อนแสงไฟฉายวับแวม อยู่ห่างจากลำคอของนายตำรวจหนุ่มผู้ร่วมทางไม่ถึงคืบ "เก็บมันลงเสียเถอะสารวัตร ความหวาดระแวงไม่เคยช่วยให้ใครรอดพ้นจากอาถรรพ์ป่าลึกได้ รังแต่จะทำให้เราตายเร็วขึ้นด้วยน้ำมือของพวกเดียวกันเอง" น้ำเสียงของอัคคีราบเรียบและเย็นเยียบราวน้ำค้างกลางดงดิบ ดวงตาคมกริบภายใต้ปีกหมวกปีกกว้างจ้องมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาของสารวัตรภูมิชัย ผู้ซึ่งเวลานี้เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มขมับ มือที่กำด้ามปืนพกในซองข้างลำตัวสั่นระริกอย่างปิดไม่มิด ในความเงียบสงัดของซากโบราณสถานกลางป่าลึก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดด้วยแรงดันมหาศาล กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและซากใบไม้ผุผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากซอกหิน หมอธันวายืนอยู่ห่างออกไปราวสามก้าว สายตาสีเทาเข้มของจิตแพทย์หนุ่มกวาดมองปฏิกิริยาของคนทั้งสองอย่างพินิจพิเคราะห์ สมองอันปราดเปรื่องกำลังคำนวณอัตราการเต้นของหัวใจและการหดตัวของม่านตาของสารวัตรภูมิชัย นี่ไม่ใช่ความกลัวผีสางหรือวิญญาณร้ายตามความเชื่อของชาวพราน... แต่มันคือความกลัวที่เกิดจากความลับที่กำลังจะถูกเปิดโปง "คุณหมายความว่าอย่างไร อัคคี?" สารวัตรภูมิชัยเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาฟอร์มของนายตำรวจผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ทว่าเสียงที่สั่นพร่ากลับทรยศความมั่น The นั้นเสียสิ้น "ผมเป็นคนพาพวกคุณบุกป่าฝ่าดงมาถึงที่นี่ ทำไมคุณถึงหันปลายมีดมาทางผม?" "เพราะในบันทึกศพซ่อนวิญญาณของหมอธันวา หน้าสุดท้ายที่เพิ่งถูกฉีกขาดหายไปเมื่อคืน มีลายมือเขียนด้วยหมึกกันน้ำชนิดเดียวกับปากกาที่เหน็บอยู่กระเป๋าเสื้อของคุณ" อัคคีตอบกลับทันควันโดยไม่มีจังหวะให้ลังเล สายตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย "และรอยรองเท้าบู๊ตทหารยี่ห้อเดียวกับที่คุณสวมอยู่ ก็คือรอยเท้าที่ย่ำรอบเต็นท์ของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายก่อนที่เขาจะกลายเป็นศพไร้วิญญาณเมื่อสองคืนก่อน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงหรีดหริ่งเรไรในพงไพรราวกับเงียบเสียงลงเพื่อให้เกียรติแก่การพิพากษาตรงหน้า หมอธันวาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด น้ำเสียงนุ่มทุ้มตามแบบฉบับจิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการอ่านจิตมนุษย์เอ่ยขึ้นทำลายความตึงเครียด "สารวัตรภูมิชัย... กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยาที่เรียกว่า *Projection* หรือการโยนความผิดให้ผู้อื่น มักเกิดขึ้นเมื่อมนุษย์เผชิญหน้ากับความจริงที่ตนเองยอมรับไม่ได้ คุณไม่ได้กลัวอาถรรพ์ป่าหรอกครับ... คุณกำลังกลัวว่าพวกเราจะค้นพบว่า 'ใคร' กันแน่ที่เป็นคนฆ่าพยานปากสำคัญคนนั้นก่อนที่เราจะมาถึง" สารวัตรภูมิชัยแค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ที่พุ่งถึงขีดสุด เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากด้ามปืน ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับบิดเบี้ยวจนน่ากลัว "พวกคุณฉลาดนักนะ... คิดว่ารู้ทันเกมทั้งหมดแล้วสินะ?" ภูมิชัยกวาดสายตามองหน้าพรานอาคมและจิตแพทย์หนุ่มสลับกันอย่างเหยียดหยัน "บันทึกเล่มนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อซ่อนวิญญาณบ้าบออะไรหรอก แต่มันคือบัญชีรายชื่อของพวกนายทุนและข้าราชการระดับสูงที่พัวพันกับการลักลอบค้าวัตถุโบราณและศพมนต์ดำ! และคนที่สั่งเก็บพยาน... ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคำสั่งเบื้องบนที่ส่งตรงลงมาต่างหาก!" อัคคีหรี่ตาลง ประสบการณ์โชกโชนในป่าลึกสอนให้เขารู้ว่า มนุษย์น่ากลัวกว่าภูตผีปีศาจหลายเท่านัก คมมีดในมือยังคงมั่นคง ไม่มีทีท่าว่าจะลดราวาศอก "แล้วศพที่ถูกควักหัวใจเมื่อคืนล่ะ?" อัคคีถามย้ำ "นั่นก็เป็นคำสั่งเบื้องบนด้วยกระนั้นหรือ?" สารวัตรภูมิชัยชะงักไปชั่วครู่ สีหน้าเปลี่ยนเป็นความงุนงงและหวาดผวาอย่างแท้จริง "ศพ... ศพไหน? เมื่อคืนผมนอนเฝ้ากองไฟอยู่กับพวกคุณนะ! ผมไม่ได้ออกไปไหนทั้งสิ้น!" คำปฏิเสธนั้นจริงใจเกินกว่าจะเสแสร้ง หมอธันวาขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ประสบการณ์ทางการแพทย์และจิตวิทยาบอกเขาว่า นายตำรวจผู้นี้ไม่ได้โกหกในจุดนี้... หากแต่ถ้าไม่ใช่ฝีมือของภูมิชัย แล้วใครล่ะที่เป็นคนลงมือฆาตกรรมสยองขวัญท่ามกลางสายฝนเมื่อคืนนี้? ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าฝ่าน้ำค้างและใบไม้แห้งก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังซากโบราณสถาน เป็นจังหวะก้าวที่หนักแน่น มั่นคง และคุ้นเคยอย่างประหลาด อัคคีหันขวับไปมองพร้อมกับตวัดมีดอาคมเตรียมตั้งรับ สารวัตรภูมิชัยชักปืนออกมาเล็งตรงไปยังเงาดำที่กำลังก้าวพ้นแนวต้นไม้ใหญ่ หมอธันวาถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาจากม่านหมอกยามดึก แสงจากไฟฉายสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่เปื้อนคราบดินและรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "พวกท่านกำลังสงสัยผิดคนแล้วล่ะครับ... ตัวจริงของฆาตกร ยืนอยู่ตรงนี้ต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบททดสอบครั้งสำคัญของหมอธันวาและอัคคีนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ เพชรตาเสือโบราณ