ความร่วมมือที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

กลิ่นไอน้ำมันจันทน์ผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษสมุดบันทึกโบราณคละคลุ้งไปทั่วห้องสอบสวนชั่วคราว แสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุสาดส่องเงาทอดยาวของชายสองคนให้ทาบทับลงบนผนังปูนเปลือยอย่างน่าอึดอัด บนโต๊ะไม้สักตัวเก่ามีสมุดบันทึกหนังมนุษย์ที่ผ่านกาลเวลามานานนับทศวรรษกางออกอยู่ หน้ากระดาษสีเหลืองกรอบปรากฏตัวอักษรหวัดๆ ที่บันทึกเรื่องราวการทำพิธีกรรมฝังวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัว "คุณกำลังบอกผมว่า รอยกรีดรูปดวงตาที่ศพรายล่าสุดไม่ได้เกิดจากคมมีดผ่าศพของแพทย์นิติเวช แต่เกิดจาก 'คาถาสักยันต์ตาข่ายเพชร' ที่ถูกถอนออกไปพร้อมกับวิญญาณอย่างนั้นหรือครับ หมอธันวา" อัคคีเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของพรานอาคมดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่กดดัน เขานั่งไขว่ห้าง ใบหน้าคมเข้มภายใต้แสงไฟสลัวแสดงออกถึงความระแวดระวัง ดวงตาคมกริบราวกับเสือพรานจ้องมองคู่สนทนาอย่างไม่ยอมให้หลบสายตา หมอธันวาไม่ได้ตอบทันที จิตแพทย์หนุ่มยกถ้วยกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ เพื่อซ่อนรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เขาววางถ้วยลงบนโต๊ะด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะประสานมือทั้งสองข้างไว้บนตัก ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูผ่อนคลายขัดกับสถานการณ์รอบตัวอย่างสิ้นเชิง "ในฐานะจิตแพทย์ ผมเรียกมันว่า 'ภาวะการสร้างภาพหลอนร่วมกันของกลุ่มคนที่มีความเชื่อฝังหัว' หรือ Shared Psychotic Disorder ครับ คุณอัคคี" หมอธันกวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น้ำคำเชือดเฉือน "ชาวบ้านในเขตป่าอาถรรพ์พากันหวาดกลัวจนจิตใต้สำนึกสร้างภาพจำเรื่องภูตผีปีศาจขึ้นมา และคุณ... พรานผู้ยึดติดกับอดีต ก็ใช้ไสยเวทมาอธิบายความกลัวเหล่านั้นเพื่อหาความหมายให้กับการสูญเสียคนรักของคุณเอง" อัคคีชะงักไปชั่วพริบตา กล้ามเนื้อกรามบนใบหน้าคมสันกระตุกเกร็งเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม บาดแผลในใจที่ถูกจี้อย่างแม่นยำทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา "คุณฉลาดมาก หมอธันวา การใช้หลักจิตวิทยามาหักล้างสิ่งที่มองไม่เห็นมันทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยในโลกที่มีเหตุผลสินะครับ" อัคคีโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงกระแสความตึงเครียด "แต่ความปลอดภัยปลอมๆ ของคุณนั่นแหละ ที่กำลังจะทำให้คุณกลายเป็นศพรายต่อไปในป่าดิบชื้นนั่น... เพราะสิ่งที่คุณเรียกว่าอาการทางจิต มันกำลังหัวเราะเยาะทฤษฎีของคุณอยู่ ณ ตอนนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทั้งสองจ้องตากันราวกับเสือสองตัวที่ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าอีกฝ่ายมีเขี้ยวเล็บที่แหลมคม อัคคีมีวิชาอาคมและประสบการณ์เอาชีวิตรอดในป่าลึกที่วิทยาศาสตร์เข้าไม่ถึง ขณะที่หมอธันวามีมันสมองอันปราดเปรื่องที่สามารถอ่านทะลุปรุโปร่งถึงกลไกจิตใจของมนุษย์ ไม่เว้นแม้แต่ฆาตกรที่ใช้ไสยเวทเป็นเครื่องมือ เสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านหน้าต่างเก่าๆ ด้านนอก กลิ่นอายของความตายจากคดีที่ยังปิดไม่ลงลอยวนเวียนเข้ามาในโสตประสาท หมอธันวาถอนหายใจยาวเบาๆ เขายอมรับกับตัวเองลึกๆ ว่าต่อให้เขาเก่งกาจเรื่องจิตวิเคราะห์เพียงใด แต่เขาก็ไม่สามารถไขคดีนี้ได้ด้วยสมุดบันทึกและการตั้งสมมติฐานบนโต๊ะทำงาน ในขณะเดียวกัน อัคคีก็ตระหนักดีว่าต่อให้ตนเองมีอาคมแก่กล้าแค่ไหน แต่การตามล่าฆาตกรที่ซ่อนตัวอยู่หลังคราบนักวิชาการและใช้จิตวิทยาบงการเหยื่อ เขาก็ไม่อาจทำสำเร็จได้โดยปราศจากความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญด้านจิตใจมนุษย์ นี่คือจุดตัดที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ ความขัดแย้งทางอุดมการณ์ระหว่างวิทยาศาสตร์และไสยเวทถูกบีบให้ต้องหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างจำยอม หมอธันวาเป็นฝ่ายยอมลดทิฐิลงก่อน เขายื่นมือออกไปแตะหน้าสมุดบันทึกหนังมนุษย์เบาๆ "ตกลงครับ... ผมจะร่วมมือกับคุณ" จิตแพทย์หนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางเบาที่แฝงความท้าทาย "เรามาพิสูจน์กันว่า อาคมโบราณของคุณ หรือหลักเหตุผลของผม ใครกันแน่ที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรตัวจริงออกมาได้ก่อน" อัคคีมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือหนาหยาบกร้านจากการผ่านการจับด้ามมีดอาคมมานับไม่ถ้วนเข้าจับมือตอบรับสัมผัสนั้น ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของหมอธันวาปะทะเข้ากับความอุ่นร้อนจากมือของพรานอาคม เกิดกระแสพลังงานประหลาดที่เชื่อมโยงคนทั้งคู่เข้าด้วยกันอย่างไม่น่าเชื่อ "ยินดีต้อนรับสู่นรกบนดินครับ หมอธันวา" อัคคีเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น ทว่า ในวินาทีที่มือทั้งสองผละออกจากกันนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันที่ระเบียงทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ทั่วไป แต่เป็นเสียงลากยาวคล้ายกับมีสิ่งของหนักๆ ถูกลากไปกับพื้นปูน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังลอดช่องประตูกระทบเข้าโสตประสาทของทั้งคู่โดยตรง *“...พวกแก... เลือกทางผิดแล้ว...”* อัคคีพุ่งตัวคว้าด้ามมีดอาคมที่เหน็บอยู่ข้างเอวในเสี้ยววินาที ขณะที่หมอธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มรูปร่างบิดเบี้ยวทาบทับอยู่บนกระจกหน้าต่าง... มันไม่ใช่เงาของคนเดินผ่านไปมา แต่เป็นเงาของศพไร้วิญญาณที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่ในห้องเก็บศพ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ