กับดักมนตรา

"ถ้าคุณก้าวเท้าซ้ายนำในจังหวะที่รากไม้ดีดตัวเมื่อครู่ สมองส่วนอะมิกดาล่าของคุณคงสั่งการให้ตื่นตระหนกจนกระโดดเข้าหากล่องอาคมนั่นไปแล้ว... หมอธันวา" น้ำเสียงของอัคคีต่ำทุบและราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่เคลือบยาพิษ เขาไม่ได้หันกลับมามองนายแพทย์หนุ่มที่ยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่เบื้องหลัง สายตาของพรานอาคมยังคงจดจ้องอยู่กับแผ่นศิลาจารึกโบราณที่ครึ่งหนึ่งจมอยู่ใต้โคลนตมเบื้องหน้า ไอหมอกสีเทาจัดลอยอ้อยอิ่งอยู่ระหว่างซากต้นไม้ใหญ่ราวกับค่ายกลที่ถูกจัดวางไว้อย่างประณีตบรรจง หมอธันวาใช้มือข้างหนึ่งดันแว่นตากรอบทองที่เลื่อนหลุดจากสันจมูกขึ้นด้วยความเคยชิน ลมหายใจของเขาหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมไหว เสื้อกราวน์สีขาวที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและยางไม้ไม่ได้ลดทอนความเย่อหยิ่งในแววตาคู่นั้นลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รังสีความท้าทายยังคงฉายชัดผ่านม่านตาที่จับจ้องแผ่นหลังของพรานอาคม "นั่นเป็นปฏิกิริยาตอบสนองทางชีววิทยาตามธรรมชาติของมนุษย์ครับคุณอัคคี... ระบบประสาทอัตโนมัติสั่งการให้หลีกหนีอันตราย ไม่ใช่เพราะความงมงายเรื่องอาคมมนตราอะไรที่คุณพยายามจะยัดเยียดให้ผมเชื่อหรอก" ธันวาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือดด้วยตรรกะทางการแพทย์ อัคคีหยุดชะงักฝีเท้า เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับจิตแพทย์หนุ่ม ดวงตาคมกริบใต้ปีกหมวกปีกกว้างวับวามด้วยประกายประหลาดที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "วิทยาศาสตร์อธิบายได้ทุกอย่างจริงหรือครับ หมอ... รวมถึงรอยแผลเป็นที่ไขสันหลังของเหยื่อรายล่าสุดในบันทึกศพซ่อนวิญญาณเล่มนั้นด้วยหรือเปล่า? รอยกรีดที่ถูกคำนวณองศามาอย่างแม่นยำราวกับจիยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ แต่กลับใช้มีดหมออาคมลงอักขระโบราณที่แม้แต่แพทย์นิติเวชระดับประเทศอย่างคุณก็ยังหาคำอธิบายทางกายวิภาคไม่ได้" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยคำพูดประโยคนั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ป่าดิบชื้นแห่งนี้ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่เกาะตามใบไม้ใหญ่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นดินดัง *ติ๊ด... ติ๊ด...* คล้ายเสียงเข็มนาฬิกานับถอยหลัง ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกพ่ายแพ้ชั่วขณะตีรวนขึ้นมาในอก เขาเกลียดการถูกต้อนด้วยข้อเท็จจริงที่วิทยาศาสตร์ยังเอื้อมไม่ถึง แต่เขาก็เกลียดตัวเองยิ่งกว่าที่ลึกๆ แล้ว... เริ่มรู้สึกว่ากำแพงแห่งเหตุผลที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตกำลังถูกสั่นคลอนด้วยพลังงานลี้ลับที่สัมผัสได้จริงในสถานที่แห่งนี้ "เราเสียเวลามามากพอแล้วครับ" ธันวาเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ พยายามดึงบทสนทนากลับสู่จุดประสงค์หลักของการเดินทาง "เป้าหมายของเราคือการค้นหาห้องใต้ดินของสำนักวิจัยร้างนั่น เพื่อหาต้นตอของสารเคมีหรือตัวยาที่ใช้สะกดจิตเหยื่อ ไม่ใช่มาถกเถียงกันเรื่องไสยศาสตร์ปรัมปรา" "ระวัง!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของอัคคีดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวจิตแพทย์หนุ่มในเสี้ยววินาที แรงกระแทกอันมหาศาลทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปบนพื้นดินโคลนอย่างไม่เป็นท่า เสียงหวีดหวิวแหลมสูงราวกระจกแตกดังกรีดแทรกเข้ามาในโสตประสาท ตามมาด้วยประกายไฟสีเขียวมรกตที่วาบขึ้นกลางอากาศ ณ จุดที่ธันวาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่ *ฉับ!* กิ่งไม้ขนาดเท่าลำแขนที่อยู่เหนือศีรษะเมื่อครู่ขาดสะบั้นลงครึ่งท่อนราวกับถูกคมดาบที่มองไม่เห็นฟันฉับ รอยตัดเรียบเนียนสนิทไร้รอยรุ่ย กลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งปะปนมากับกลิ่นอับชื้นของดินป่า ธันวานอนหายใจรดต้นคอของพรานอาคม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกัน ร่างกายของเขาสั่นเทาโดยไม่เชื่อฟังคำสั่ง สมองส่วนเหตุผลถูกปิดตายด้วยภาพตรงหน้า—ใบมีดพลังงานลี้ลับที่เฉียดผ่านหัวไปเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพหลอน และมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยกลไกทางวิทยาศาสตร์ใดๆ ทั้งสิ้น "ยังคิดว่านี่เป็นแค่ภาพหลอนจากความเครียดอีกไหมครับ... หมอ?" เสียงกระซิบกระชากชิดใบหูของอัคคีดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของนายแพทย์หนุ่ม อัคคีไม่รอให้คำตอบ เขาพลิกตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วพร้อมกับชักมีดหมอโบราณออกจากฝัก สายตากราดมองไปรอบทิศทางอย่างระแวดระวัง ไอหมอกสีขาวที่เคยลอยตัวต่ำ บัดนี้กลับพวยพุ่งสูงขึ้นราวกับมีชีวิต และมันกำลังโอบล้อมรอบตัวพวกเขาทั้งสองคนไว้ตรงกลาง "อาณาเขตถูกปิดตายแล้ว" อัคคีพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "มีคนใช้ 'ยันต์ข่ายเพชรสะท้อนวิญญาณ' ดักรอเราอยู่... พวกมันไม่ได้ต้องการแค่ขัดขวาง แต่ต้องการให้เราติดอยู่ในนี้จนกว่าวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง" ธันวาลุกขึ้นยืนตามอย่างทุลักทุเล เขาดึงแว่นตาที่เบี้ยวขึ้นมาจัดให้เข้าที่ แม้ความกลัวจะเกาะกินขั้วหัวใจ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและความเป็นนักวิชาการก็ยังคงผลักดันให้เขาพยายามวิเคราะห์สถานการณ์ "เป็นไปไม่ได้... อากาศ ความดัน หรือสนามแม่เหล็กในป่านี้ผิดปกติจนทำให้เกิดภาพลวงตาหรือกระแสไฟฟ้าสถิตขนาดใหญ่หรือเปล่า?" ธันวาเอ่ยแย้งเสียงสั่น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกได้ว่าคำอธิบายของตนเองช่างดูเปราะบางเหลือเกินในสถานการณ์เช่นนี้ "เลิกใช้เหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาปลอบใจตัวเองเสียที หมอธันวา!" อัคคีหันมาตวาดเสียงกร้าว นัยน์ตาคู่นั้นลุกโชนด้วยโทสะและความวิตกกังวล "สิ่งที่อยู่รอบตัวเราตอนนี้ไม่ใช่ฟิสิกส์ แต่มันคือ 'เจตนาฆ่า' ของคนที่รู้ทุกฝีก้าวที่เรากำลังจะเดิน!" สิ้นคำพูดของพรานอาคม พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงคำรามต่ำคล้ายเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังสะท้อนมาจากใต้พื้นพิภพ รากไม้โบราณที่เคยสงบนิ่ง กลับพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินราวกับหนวดปลาหมึกยักษ์ มันเลื้อยรัดข้อเท้าของทั้งคู่ไว้อย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน "อัคคี!" ธันวาอุทานลั่นเมื่อร่างของเขาถูกแรงดึงปริศนากระชากล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง ข้อเท้าขวาถูกรากไม้หนาบีบรัดแน่นจนกระดูกแทบแหลกสลาย ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาถึงสมอง อัคคีพยายามใช้มีดหมอฟันรากไม้ที่กำลังเลื้อยรัดขาของตนเองขาดสะบั้น แต่ยิ่งฟัน มันก็ยิ่งงอกเงยและพุ่งเข้ามาหนาแน่นขึ้นราวกับไม่มีวันหมดสิ้น เหงื่อเม็ดโตไหลโทรมใบหน้าคมคายที่บัดนี้เคร่งเครียดจนเป็นสันนูน "ทางออกอยู่ตรงนั้น!" อัคคีตะโกนแข่งกับเสียงคำรามรอบทิศทาง พร้อมกับคว้าแขนของธันวาแล้วใช้แรงเฮือกสุดท้ายดึงรั้งร่างของจิตแพทย์หนุ่มให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของรากไม้อาถรรพ์ พวกเขาวิ่งฝ่าดงหมอกหนาทึบและรากไม้ที่พยายามตะמתตะบิดข้อเท้าอย่างไม่คิดชีวิต อัคคีทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังหน้า คอยปัดป้องเงาดำประหลาดที่พุ่งเข้ามาโจมตีเป็นระยะด้วยคาถาอาคมที่พึมพำออกมาจากริมฝีปากอย่างรวดเร็ว ส่วนธันวาแม้จะเจ็บข้อเท้าจนเดินกะโผลกกะเผลก แต่ความมุ่งมั่นที่จะรอดชีวิตก็ทำให้เขาต้องกัดฟันวิ่งตามแรงฉุดลากของพรานอาคมไปอย่างสุดกำลัง เบื้องหน้าของพวกเขาคือหน้าผาหินสูงชันที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาทึบ ไม่มีทางไปต่อ... นี่คือทางตัน! อัคคีผลักร่างของธันวาให้เข้าไปหลบอยู่หลังโขดหินใหญ่ ก่อนจะหันกลับมาตั้งท่าเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาประชิด ลมพายุหมุนขนาดย่อมพัดโหมกระหน่ำจนฝุ่นตลบอบولอบอวล "เราจนมุมแล้ว..." ธันวาหอบหายใจรุนแรง มองหน้าอัคคีด้วยแววตาที่ยอมจำนนเป็นครั้งแรก "คุณมีแผนสำรองอะไรอีกไหมครับ พรานอัคคี?" อัคคีไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายกมือขึ้นปาดคราบเลือดที่ซึมออกจากมุมปาก ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังเงาร่างมหึมาที่ก้าวออกมาจากม่านหมอก—เงาร่างของชายสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากไม้โบราณที่สลักลวดลายบิดเบี้ยวชวนขนหัวลุก ในมือของมันถือวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงสีเงินวาววับ... อัคคีเบิกตากว้างเมื่อเห็นวัตถุในมือของมันชัดเจน ร่างกายของพรานอาคมแข็งค้างไปชั่วขณะ "นั่นมัน..." อัคคีพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเป็นครั้งแรกในชีวิต "สร้อยคอประจำตระกูล... ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับน้องสาวของฉันเมื่อสิบปีก่อน!" ชายสวมหน้ากากหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเย็นเยียบราวดังมาจากก้นบึ้งของขุมนรก มันค่อยๆ ยกวัตถุปริศนาชิ้นนั้นขึ้นสูง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของอัคคีและธันวาเย็นเฉียบลงพร้อมๆ กัน "ยินดีต้อนรับสู่กับดักสุดท้าย... ผู้สืบทอดวิชาไสยเวทคนสุดท้ายแห่งตระกูล" — เพชรตาเสือโบราณ