ตำนานขุมทรัพย์เลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากพืชซากสัตว์ในถ้ำลึก ไม่ได้น่าสะพรึงกลัวเท่ากับกลิ่นอายของ "ความโลภ" ที่อบอวลอยู่เบื้องหน้า กองสมบัติโบราณที่สะท้อนแสงไฟฉายวับๆ แวมๆ ไม่ได้มีค่าคู่ควรแก่การเอาชีวิตมาทิ้ง หากแต่มันคือเครื่องประจักษ์พยานชั้นดีว่า จิตใจของมนุษย์นั้นลึกซึ้งและมืดดำยิ่งกว่าถ้ำแห่งนี้เสียอีก "คุณกำลังมองหาอะไรอยู่หรือครับ หมอธันวา... สมบัติล้ำค่า หรือว่าข้อแก้ตัวสำหรับทฤษฎีจิตวิทยาของคุณ?" เสียงทุ้มต่ำของอัคคีเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มือหยาบกร้านของพรานอาคมยังคงกำด้ามมีดอาคมแน่น สายตคมกริบกวาดมองไปรอบคอบ ระแวดระวังทั้งภัยจากอาถรรพ์ป่าและสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ด้วยกันเอง หมอธันวาค่อยๆ ลดไฟฉายลง แสงสีนวลสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมคายที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก ดวงตาหลังกรอบแว่นกวาดมองโครงกระดูกมนุษย์หลายร่างที่นอนทับถมกันอยู่รายรอบกองสมบัติทองคำและอัญมณีโบราณ ภาพเบื้องหน้าคือหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์และจิตวิทยาที่ชัดเจนที่สุด ไม่ใช่ภูตผีปีศาจที่ไหน แต่มันคือความโลภที่กัดกินพวกเขากuntilตายตกไปตามกัน "ผมกำลังมองหาจุดแตกหักของจิตใจมนุษย์ครับ... คุณอัคคี" หมอธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีความโลภปะปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นในเชิงวิเคราะห์ "คนเหล่านี้ไม่ได้ถูกอาถรรพ์ของป่าคร่าชีวิตหรอกครับ พวกเขาฆ่ากันเอง... เพียงเพราะทองคำไม่กี่แท่งและอัญมณีที่กินเป็นอาหารไม่ได้" อัคคีแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยประสบการณ์อันยาวนานในการเผชิญหน้ากับความมืดมิดในจิตใจคน "คุณเป็นหมอรักษาจิตใจคนไข้ในเมืองหลวง รักษากลุ่มอาการทางประสาทและความเครียด แต่คุณไม่มีทางเข้าใจหรอกครับว่า เมื่อมนุษย์ถูกต้อนจนมุมและความโลภเข้าครอบงำ สัญชาตญาณดิบมันน่ากลัวกว่าเสือสมิงในป่าลึกเสียอีก สมบัติเหล่านี้ไม่ได้มีอาถรรพ์ในตัวมันเองหรอกครับ แต่มันเป็นตัวล่อให้ความชั่วร้ายที่หลับใหลอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของมนุษย์ตื่นขึ้นต่างหาก" พรานหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้โครงกระดูกโครงหนึ่ง นิ้วชี้รอยแผลที่กะโหลกศีรษะ "รอยกระแทกนี้เกิดจากของแข็ง... ไม่ใช่กรงเล็บสัตว์ และรอยแทงด้านหลังนั่นก็มาจากเพื่อนร่วมทางที่เดินทางร่วมกันมาแรมเดือน ความโลภทำให้คนเราพร้อมจะแทงข้างหลังคนที่ไว้ใจได้เสมอ" หมอธันวาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้าง ชายหนุ่มก้มลงพิจารณาร่องรอยเหล่านั้นอย่างเงียบๆ ความตึงเครียดระหว่างสองผู้เชี่ยวชาญจากต่างโลกทัศน์ไม่ได้ผลักไสออกจากกัน หากแต่กลับดึงดูดให้พวกเขาต้องค้นหาความจริงที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น "ในมุมมองทางจิตวิทยา... เราเรียกมันว่าการเสื่อมถอยทางศีลธรรมภายใต้ความกดดันขั้นสุด (Moral Regression under Extreme Pressure)" หมอธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงวิเคราะห์ "เมื่อทรัพยากรมีจำกัดและความตายหายใจรดต้นคอ กลไกการเอาตัวรอดขั้นพื้นฐานจะทำลายกฎเกณฑ์ทางสังคมทั้งหมด มนุษย์จะกลับคืนสู่ความเป็นสัตว์ป่า... น่าเศร้าที่คุณกับผมต่างก็เห็นพ้องกันในจุดนี้ แม้เราจะมองมันผ่านเลนส์คนละตัวก็ตาม" อัคคีหันมามองจิตแพทย์หนุ่ม แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงชั่วขณะ มีความยอมรับนับถือซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบขรึมนั้น หมอธันวาผู้นี้ไม่ใช่คนอ่อนต่อโลกอย่างที่เขาเคยปรามาសในใจ "บางที... เราอาจจะไม่ได้แตกต่างกันมากนักหรอกครับ หมอ" อัคคีเอ่ยเสียงเบา "ผมใช้คาถาอาคมและมีดหมอเพื่อตัดวงจรอุบาทว์ของความแค้นและความโลภ ส่วนคุณใช้การเยียวยาและเหตุผล... แต่สุดท้าย เราต่างก็กำลังพยายามควบคุมความมืดที่อยู่ในตัวมนุษย์" ก่อนที่บทสนทนาอันลุ่มลึกจะดำเนินไปไกว่านั้น เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบอันหนักหน่วงก็ดังขึ้นแว่วๆ จากอุโมงค์มืดเบื้องหลังกองสมบัติ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่าสี่เท้า แต่มันคือเสียงรองเท้าคอมแบตที่ย่ำลงบนพื้นหินอย่างจงใจและมั่นคง อัคคีชักมีดอาคมขึ้นมาทันที ร่างกายตื่นตัวเต็มพิกัด ดวงตาคมกวาดมองไปในความมืดมิด "เราไม่ได้มากันแค่สองคน..." อัคคีกระซิบเสียงต่ำ เตือนสติคู่หูชั่วคราว หมอธันวาขยับแว่นตาเล็กน้อย หยิบไฟฉายส่องกราดไปยังทิศทางของเสียง หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตื่นตัวแต่มั่นคงในสติสัมปชัญญะ และท่ามกลางเงาร่างที่ทอดยาวตามแสงไฟ วัตถุโลหะสีดำสนิทของกระบอกปืนยาวก็สะท้อนแสงไฟฉายวับขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะแหבריดที่คุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัวดังแทรกความเงียบขึ้นมา... "เก่งมาก... ทั้งหมอสมองใสและพรานมือฉมัง พวกเธออุตส่าห์ดั้นด้นหาทางมาเปิดสุสานแห่งนี้ให้ฉันได้ง่ายดายเสียจริง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นนะครับ เพชรตาเสือโบราณ