ความขัดแย้งที่ก่อตัว

คราบเลือดบนบันทึกศพซ่อนวิญญาณไม่ได้แห้งกรังไปตามกาลเวลา แต่มันส่งกลิ่นคาวคลุ้งประหลาด ราวกับมีชีวิตอยู่ใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดที่วับแวมอยู่ในศาลาพักศพเก่าแก่กลางป่าลึก "คุณกำลังจะฆ่าเขาซ้ำสองด้วยความงมงาย หมอธันวา" เสียงของอัคคีทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดหมอที่กรีดลงบนเนื้อเยื่อสดๆ ชายหนุ่มในชุดพรานป่าสีเข้มขยับตัวเล็กน้อย แสงไฟจากเปลวเพลิงสะท้อนในดวงตาสีดำสนิทที่นิ่งสงบดั่งผืนน้ำในห้วงลึก แต่กลับแฝงประกายความดุดันของนักล่าที่พร้อมปกป้องเขตแดนของตน หมอธันวาเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกหนังมนุษย์ แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟวับวาว นายแพทย์หนุ่มไม่ได้แสดงอาการหวั่นเกรงต่อท่าทีคุกคามนั้น เขากลับคลี่ยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่มักทำให้คู่สนทคารู้สึกราวกับกำลังถูกชำแหละความคิดในห้องทดลอง "ความงมงายหรือครับ คุณอัคคี... สิ่งที่คุณเรียกว่า 'วิญญาณอาฆาต' ในมุมมองทางจิตวิทยา มันคือกลุ่มก้อนของความทรงจำและปมปัญหาทางจิตที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลาย การที่คุณเอาสายสิญจน์มามัดร่างนี้ไว้ หรือเตรียมมีดอาคมลงยันต์เพื่อ 'สะกด' มัน นั่นไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่มันคือการขังนักโทษประหารไว้ในห้องมืดตลอดกาลโดยไม่ยอมให้เขาได้พูดความจริงต่างหาก" ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ทุกถ้อยคำถูกร้อยเรียงอย่างมีตรรกะตามวิชาชีพแพทย์ที่เขาถือ อัคคีแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหברי้วและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อทฤษฎีอันสวยหรู "ตรรกะของหมอใช้ได้ผลกับคนไข้ในโรงพยาบาลของคุณ แต่ใช้ไม่ได้กับศพที่กำลังจะลุกขึ้นมาหักคอพวกเราในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้หรอกนะครับ" อัคคีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแฝงพละกำลังของคนที่ผ่านการเอาชีวิตรอดในป่าอาถรรพ์มาโชกโชน เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ที่วางร่างไร้ลมหายใจนั้นช้าๆ กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวพรานหนุ่มจนบรรยากาศรอบข้างลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณคิดว่ารอยกรีดบนหน้าอกศพนี่เกิดจากความผิดปกติทางจิตหรือครับ? หมอธันวา... นั่นคือสัญลักษณ์ 'ตรึงวิญญาณ' ของสำนักไสยดำที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสามสิบปีก่อน ถ้าเราไม่ทำพิธีถอนอาคมเสียแต่ตอนนี้ แรงอาฆาตนี้จะแผ่ขยาย และคนแรกที่จะสูญเสียสติจนคว้ามีดมาแทงพวกเราเอง ก็คือตัวคุณนั่นแหละ" ธันวานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาหลังเลนส์แว่นจ้องมองอัคคีนิ่ง ภายในใจของจิตแพทย์หนุ่มไม่ได้หวาดกลัวต่อคำขู่เรื่องไสยเวท แต่เขากำลังประเมิน 'สภาพจิตใจ' ของพรานหนุ่มต่างหาก อัคคีไม่ได้กำลังพูดด้วยความงมงาย เขากำลังพูดด้วยความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ท่าทีสุขุมเยือกเย็น บาดแผลจากการสูญเสียคนรักในป่าแห่งนี้เมื่ออดีตกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของพรานอาคมผู้นี้ทีละน้อย "คุณกำลังฉายภาพซ้อนนะครับ คุณอัคคี" ธันวาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นโดยไม่รู้ตัว "คุณกำลังใช้ความกลัวจากอดีตมาวินิจฉัยคดีในปัจจุบัน ศพนี้ไม่ใช่คนรักของคุณ และอาคมที่คุณเชื่อนักหนาก็เป็นเพียงอุบายทางจิตวิทยาที่คนโบราณใช้ควบคุมสังคมผ่านความกลัว... ให้ผมได้ลองคุยกับเขาในแบบของผมเถอะครับ" "คุยกับศพเนี่ยนะ?" อัคคีหันขวับมามอง สายตาคมกริบราวกับจะแผดเผาอีกฝ่ายให้เป็นจุล "คุณจะเอาทฤษฎีจิตบำบัดอะไรไปคุยกับซากศพที่ถูกควบคุมด้วยพลังงานด้านลบ หมอ... เวลาของเราเหลือน้อยเต็มทีแล้ว พระจันทร์กำลังจะตรงหัว อาคมในตัวศพกำลังจะตื่น ถ้าคุณยังดื้อดึงจะใช้หลักวิทยาศาสตร์งี่เง่ามาพิสูจน์เรื่องเหนือธรรมชาติ ผมจะมัดคุณไว้กับเสานี่แล้วจัดการทุกอย่างด้วยวิธีของผมเอง!" ความกดดันในห้องพุ่งสูงถึงขีดสุด ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน ระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว อุดมการณ์ที่แตกต่างกันสุดขั้วระหว่าง 'ไสยเวทโบราณ' กับ 'จิตวิทยาแผนใหม่' ปะทะกันอย่างรุนแรงในอากาศธาตุ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงหอบสะท้อนของเปลวไฟที่เต้นระบำ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่งนั้นเอง... *แกร๊ก...* เสียงบางอย่างดังขึ้นแผ่วเบามาจากมุมมืดของศาลา รอยต่อของไม้กระดานเก่าแก่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับมีน้ำหนักมหาศาลกดทับลงไป ทั้งอัคคีและธันวาชะงักกึก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดดึงพวกเขากลับสู่สถานการณ์จริงในเสี้ยววินาที อัคคีชักมีดหมอออกจากฝักข้างเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มืออีกข้างผลักร่างของธันวาให้หลบไปอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง แม้ทั้งคู่จะเถียงกันคอเป็นเอ็น แต่ในยามวิกฤต ความเป็นมืออาชีพทำให้พวกเขาประสานสอดคล้องได้อย่างน่าประหลาด "เงียบ..." อัคคีกระซิบเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันกวาดมองไปในความมืดมิดนอกรัศมีแสงเทียน บนโต๊ะไม้กลางศาลา ร่างที่ควรจะไร้ลมหายใจและแน่นิ่งมาตลอดสามชั่วโมง กลับขยับปลายนิ้วขึ้นอย่างช้าๆ... พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผากของศพ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นนะครับ เพชรตาเสือโบราณ