เสียงเรียกจากคนตาย

"ทฤษฎีทางจิตวิทยาของคุณมันช่วยอธิบายเสียงกระดูกลั่นตอนตีสองไม่ได้หรอกครับ หมอธันวา" เสียงทุ้มต่ำของอัคคีดังแทรกความเงียบงันขึ้นภายในห้องพักแรมชั่วคราว กลิ่นอายของธูปหอมโบราณผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของผืนป่าดิบชื้นลอยอบอวล พรานอาคมวัยกลางคนไม่ได้หันมามองคู่สนทนา สายตาของเขายังคงจ้องมองเปลวเพลิงสีส้มที่กำลังเผาไหม้ท่อนฟืนในเตาผิงเหล็ก ปลายกระบอกปืนยาวสลักอักขระคาถาถูกวางพิงไว้ใกล้มืออย่างระแวดระวัง ราวกับสัญชาตญาณของนักล่าไม่เคยหลับใหล ธันวาขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาหลังเลนส์ใสสะท้อนประกายไฟวับวาม เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ มือเรียวยาวกำลังจดบันทึกข้อความลงในสมุดปกหนังสีดำ สมุดเล่มเดียวกันนี้ที่เต็มไปด้วยสมมติฐานทางวิทยาศาสตร์และจิตวิทยา เพื่อพยายามหักล้างความเชื่อเรื่องไสยเวทของชายตรงหน้า "จิตใต้สำعุดของมนุษย์เราซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ครับคุณอัคคี" จิตแพทย์หนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคง แฝงไว้ด้วยความท้าทายที่ถูกกลั่นกรองมาอย่างดี "เสียงกระดูกลั่น ความรู้สึกเหมือนมีคนมอง หรือแม้แต่ภาพหลอนที่คุณอ้างว่าเห็นในป่าอาถรรพ์... ทั้งหมดล้วนเป็นกลไกการป้องกันตัวของสมอง เมื่อเผชิญกับความกดดัน ความโดดเดี่ยว และความรู้สึกผิดบาปที่ฝังรากลึกในจิตใจ" อัคคีแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ ชายหนุ่มผู้ผ่านการสูญเสียคนรักในป่าลึกหันกลับมาสบตา นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่าแต่ทรงพลังราวกับหลุมดำ "ความรู้สึกผิดงั้นหรือ..." อัคคีทวนคำ พลางหยิบมีดหมอเล่มเก่าขึ้นมาลูบคมมีดอย่างเชื่องช้า "คุณคิดว่าผมสร้างภาพหลอนขึ้นมาเองเพื่อหลอกตัวเองว่าเธอยังไม่ตายอย่างนั้นสินะครับ หมอ... คนที่มองโลกด้วยกรอบเหตุผลอย่างคุณ คงไม่มีวันเข้าใจหรอกว่า บางครั้งความตายไม่ได้พรากวิญญาณไปจากโลกนี้ แต่มันปล่อยให้วิญญาณดวงนั้นติดค้างอยู่ในความทรงจำที่ไม่มีวันจางหาย" บรรยากาศภายในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นทีละน้อย ช่องว่างระหว่างความเชื่อกับวิทยาศาสตร์กว้างขึ้นทุกขณะ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ดังแว่วมาจากระเบียงด้านนอกทำลายความเงียบนั้นลง ทั้งสองคนเงียบเสียงลงโดยไม่ต้องนัดหมาย อัคคีส่งสัญญาณมือเตือนให้อีกฝ่ายระวังตัว พรานอาคมลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายกำยำตึงเกร็งเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งไม่คาดฝัน ทว่าธันวากลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาคมกริบของจิตแพทย์หนุ่มจับจ้องไปที่ประตูไม้เก่าที่ปิดสนิท เขากำลังวิเคราะห์สถานการณ์ตามหลักตรรกะ แม้ในใจลึกๆ จะเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ไม่อาจหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์มารองรับได้ แต่แล้ว ความเงียบงันก็ถูกกระชากด้วยความมืดมิด พริบตานั้น เปลวไฟในเตาผิงก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดสนิทเข้าโอบล้อมห้องทั้งห้อง กลิ่นอายความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาทางรอยแตกของบานหน้าต่าง อัคคีขยับตัวเข้าประชิดตัวธันวาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซิบที่แนบชิดข้างหู "เงียบ... และอย่าหลับตาเด็ดขาดครับ" ในความมืดมิดนั้นเอง ประสาทสัมผัสของธันวาไม่ได้ถูกครอบงำด้วยความกลัว แต่กลับถูกดึงเข้าสู่ห้วงนิมิตอันแปลกประหลาด ภาพเบื้องหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยว ผนังไม้เก่าแก่ของห้องพักแรมเลือนหายไป กลายเป็นม่านหมอกสีเทาทึบที่ปกคลุมผืนป่าโบราณอันเวิ้งว้าง ธันวากำลังยืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวนแห่งกาลเวลา นี่ไม่ใช่ความฝันธรรมดา แต่เป็นห้วงเวลาในอดีต—อดีตที่อัคคีพยายามปิดตายมาตลอดหลายปี ในนิมิตนั้น ภาพเบื้องหน้าปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินลึกเข้าไปในดงพงไพร ร่างเพรียวระหงสวมชุดพื้นเมืองที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้าง เส้นผมยาวสยายคลอเคลียแผ่นหลัง แผ่นหลังนั้นดูโดดเดี่ยวและเต็มไปด้วยความโศกเศร้า และที่สำคัญที่สุด... ใบหน้าด้านข้างที่หันกลับมามองชั่วพริบตานั้น ทำให้หัวใจของธันวาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เพราะใบหน้านั้น... ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับรูปถ่ายในบันทึกศพซ่อนวิญญาณที่พวกเขาตามหาไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณ... เป็นใครกันแน่" ธันวาพึมพำกับความว่างเปล่าในห้วงนิมิต ขณะที่เสียงกระซิบแหบพร่าของหญิงสาวคนเดิมลอยมาตามสายลมหนาว ราวกับกำลังเรียกชื่อเขาจากความตาย อัคคีที่ยืนอยู่เบื้องหลังในโลกแห่งความเป็นจริง สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดของจิตแพทย์หนุ่ม พรานอาคมรู้ดีว่าตอนนี้ธันวากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งใด เพราะมันคือฝันร้ายเดียวกันกับที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอดหลายค่ำคืน "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่วิทยาศาสตร์ไม่มีวันอธิบายได้ครับ หมอธันวา" อัคคีเอ่ยเสียงกระซิบในความมืด ทว่า ก่อนที่ธันวาจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... และเสียงที่ดังตามมาหลังจากนั้น ทำให้เลือดในกายของทั้งสองคนเย็นเฉียบ เมื่อเสียงหวานใสของหญิงสาวผู้ล่วงลับเอ่ยเรียกชื่อของอัคคีจากด้านนอกประตูที่ควรจะว่างเปล่า "พี่อัคคี... เปิดประตูให้ฉันทีค่ะ ฉันหนาวเหลือเกิน..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นนะครับ เพชรตาเสือโบราณ