สัญญาเช่าที่น่าปวดหัว

"บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะทิวา ว่านายแอบไปคัดลอกสำเนาบัตรประชาชนของฉันมาจากไหน!" เสียงแหลมสูงของเอยดังทะลุบานประตูไม้สีขาวออกไปจนแทบจะสะเทือนถึงผนังห้องฝั่งตรงข้าม มือเรียวบางที่เพิ่งกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ถูกยกขึ้นกอดอกทันทีเมื่อเจ้าของห้องข้างๆ กวนประสาทคนเดิมกำลังยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ แถมยังทำหน้าลอยชายราวกับว่าเรื่องที่กำลังถกเถียงกันอยู่นี้เป็นแค่เรื่องดินฟ้าอากาศ ทิวายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยความขบขัน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มสบายๆ ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนอิริยาบถ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้คนฟังอยากจะกระโดดเข้าไปหยิกแขนสักทีสองที "โธ่... คุณบัญชีขา จะไปยากอะไรล่ะครับ ก็วันนั้นที่คุณทำแฟ้มเอกสารหล่นกระจายตรงหน้าลิฟต์ แล้วฉันช่วยก้มเก็บให้ไง... บังเอิญว่าสายตาฉันมันดันกว้างไกลระดับอินฟินิตี้ เลยแอบเห็นชื่อกับเลขห้องในสัญญาเช่าฉบับนั้นเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจต่างหากล่ะ" "ไม่ได้ตั้งใจกับผีนะสิ!" เอยแทบจะกรี๊ดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด "นั่นมันข้อมูลส่วนบุคคลนะนายนะ! แล้วที่สำคัญที่สุดคือ... ทำไมห้องพักราคาถูก ทำเลดี แล้วแถมยังตรงสเปกฉันทุกอย่าง ถึงกลายมาเป็นห้องฝั่งตรงข้ามกับนายได้เล่า!" "อ้าว ก็วาสนามันพาไปไงครับ" ทิวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นช่างน่าหมั่นไส้ในความรู้สึกของเอยเสียเหลือเกิน "อีกอย่างนะเอย ถ้าฉันรู้ล่วงหน้าสักนิดว่าคนที่จะมาเช่าห้อง 408 ต่อจากป้าข้างห้องคนเก่าจะเป็นยายยักษ์ขี้โวยวาย... ฉันอาจจะยอมจ่ายเงินซื้อห้องนี้ไว้ทั้งชั้น เพื่อจะได้ไม่ต้องมานั่งฟังเสียงบ่นงึมงำตอนตีสองเวลาที่คุณทำบัญชีไม่ลงตัวก็ได้นะ" "นี่นาย!" เอยชี้หน้าคาดโทษ ดวงตากลมโตถลึงใส่จนแทบจะถอดออกมานอกเบ้า "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ เดี๋ยวพ่อก็ส่งบิลค่าซ่อมประตูห้องที่นายขยันมาเคาะรบกวนฉันทุกวันไปให้หักจากค่าจ้างวิศวกรฝึกหัดของนายซะนี่!" "โอ๊ะ กลัวจังเลยครับ" ทิวายักไหล่ท่าทางไม่ยี่หราแม้แต่น้อย แถมยังก้าวเท้าเข้ามาประชิดกรอบประตูอีกนิดจนเอยต้องเผลอถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ "แต่เกรงว่าเงินเดือนวิศวกรของฉัน คงไม่พอจ่ายค่าเสียหายทางใจที่คุณทำให้ฉันต้องนอนฝันร้ายทุกคืนหรอกนะ... ว่าแต่ เย็นนี้สนใจไปกินหมูกระทะเยียวยาจิตใจคนข้างห้องไหมล่ะ ฉันเลี้ยงเอง ในฐานะที่ทำตัวน่ารักจนคุณต้องมาโวยวายหน้าห้องตั้งแต่หัวค่ำแบบนี้" "ใครจะไปกินกับนายยะ! เชิญไปกินคนเดียวเถอะ!" ปัง! ประตูห้องถูกกระแทกปิดใส่หน้าคนกวนประสาทเสียงดังสนั่น เพื่อเป็นการตัดบทสนทนาที่เอยรู้ตัวดีว่า... ถ้าขืนยืนเถียงต่อนานกว่านี้อีกแค่สามวินาที หัวใจเจ้ากรรมที่เต้นผิดจังหวะเพราะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่น อาจจะทรยศเธอออกมาให้เขาเห็นอีกรอบแน่ๆ เอยยกมือขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองที่กำลังกระหน่ำเต้นโครมคราม ร่างบางพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูเย็นเฉียบ พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา *ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร ทั้งปากร้าย กวนประสาท ขี้หยอด แล้วก็ยัง... อันตรายต่อหัวใจเป็นบ้าเลย!* ในขณะเดียวกัน ทางด้านของทิวาที่ยืนอยู่หน้าห้องฝั่งตรงข้าม เขากลับไม่ได้เดินกลับเข้าห้องตัวเองทันที มือหนาลูบท้ายทอยเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดูที่ระบายอยู่เต็มดวงหน้าคมคาย เสียงบ่นงึมงำเมื่อครู่ของเอยยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ชวนให้รู้สึกว่าการย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิดไว้แต่แรกเลยสักนิด ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋า กดยุบยิบลงบนหน้าจอแชทสีเขียวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดส่งข้อความหาเป้าหมายที่เพิ่งปิดประตูกระแทกใส่หน้าเขาไปหมาดๆ *[Tiva]: เปิดประตูหน่อยสิ* *[Tiva]: ลืมบอกไปอย่าง...* *[Tiva]: พรุ่งนี้สัญญาเช่าของคุณต้องมาเซ็นต่อหน้าฉันอีกรอบนะ เพราะฉันเพิ่งรู้ว่าเจ้าของหอตัวจริงมอบอำนาจให้ฉันเป็นคนดูแลชั้น 4 ทั้งชั้นแล้วด้วย* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นพร้อมกันกับที่เอยเพิ่งทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม เธอกดเปิดอ่านด้วยความหงุดหงิดปนสงสัย แต่พออ่านจบประโยคเท่านั้นแหละ... สมองของสาวบัญชีเจ้าระเบียบก็แทบจะระเบิดเป็นจุล *อะไรนะ! เป็นคนดูแลชั้น 4 งั้นเหรอ!* เอยลุกพรวดขึ้นจากโซฟาเตรียมจะพุ่งไปเปิดประตูต่อว่าให้รู้เรื่อง แต่ทว่า... เสียงกริ่งหน้าห้องกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ติ๊งต่อง! เธอชะงักฝีเท้า กัดริมฝีปากล่างด้วยความลังเล หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อนึกถึงใบหน้าเจ้าเล่ห์ของคนหลังบานประตูนั้น มือเรียวยื่นออกไปจับลูกบิดประตูช้าๆ ขณะที่ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อรู้ดีว่า... เกมนี้เอยกำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม สมุดบันทึกสีน้ำตาลขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ