แชทกลุ่มป่วนประสาท

"บอกแล้วไงคะว่าถ้ายังกล้าส่งสติกเกอร์หน้ากวนบาทามาอีกห้องนี้ เตรียมตัวได้ลงไปนอนค้างเติ่งที่ศาลพระภูมิข้างล่างตึกได้เลย!" นิ้วเรียวตวัดพิมพ์ข้อความส่งไปในหน้าจอแชทด้วยความเร็วระดับแสง ปลายนิ้วสั่นระริกด้วยความโกรธปนหมั่นไส้จนอยากจะทะลุจอไปเขย่าคอคนพิมพ์เสียให้เข็ด หลุมพรางที่เธอพลาดท่าก้าวลงไปเมื่อครู่ยังคงสร้างความหงุดหงิดให้ไม่หาย ก็ใครใช้ให้พ่อคุณเล่นมุกส่งไอดีไลน์มาอ้างเรื่องพัสดุผิดห้องกันล่ะคะ พัสดุบ้าบออะไรจะส่งมาถูกห้องเธอติดต่อกันสามวันติดแถมยังเป็นของใช้ผู้ชายไซส์มหึมาที่เอยอยากจะเอาไปปาทิ้งถังขยะให้รู้แล้วรู้รอด แต่ประเด็นคือ... เธอ ดัน เผลอ แอด ไลน์ เขา ไป จริง ๆ ! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นทันที ราวกับจงใจท้าทายอำนาจมืดในใจของสาวเจ้าของห้อง [ทิวาเองครับ]: *สติกเกอร์หมาโกลเด้นทำหน้าอ้อนวอนกระพริบตาปริบๆ พร้อมข้อความซับไตเติล: "เค้าเปล่ากวนนะ แค่คิดถึงเฉยๆ"* "คิดถึงบ้านป้าสิคะคุณวิศวะหน้ามึน!" เอยสบถออกมาเบาๆ กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนปะรำปะเปรฮะฮือใส่จอแผ่นบางเฉียบอย่างคาดโทษ ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางมองเห็นแต่ความหมั่นไส้มันล้นทะลักจนต้องหาที่ระบาย มือเรียวกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่น เบื้องหน้ามีกองเอกสารบัญชีที่ยังตรวจไม่เสร็จวางสุมกันเป็นตั้ง แต่สมองเจ้ากรรมกลับไม่ได้โฟกัสกับตัวเลขกำไรขาดทุนเลยสักนิด ภาพรอยยิ้มมุมปากที่เจือแววเจ้าเล่ห์ของคนห้องตรงข้ามเมื่อตอนที่เธอยอมเปิดประตูรับพัสดุลอยวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ชายอะไร... หน้าตาดีเป็นอาวุธแต่นิสัยน่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริง! ครืน... เสียงสั่นเบาๆ จากเครื่องมือสื่อสารเรียกสติให้กลับมายังโลกความเป็นจริงอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แชทส่วนตัวจากนายทิวา แต่เป็นกลุ่มไลน์ลับเฉพาะกิจที่ตั้งขึ้นมาเพื่อการเผือกโดยเฉพาะ... *แก๊งชงเข้มยิ่งกว่าโอเลี้ยง* [กิ๊ฟตัวแม่]: อุ๊ยๆๆๆ เสียงแจ้งเตือนไลน์ใครดังถี่จังเลยน้าาา แถวนี้มีคนแถวๆ นี้แอบไปสวีทกับหนุ่มหล่อห้องตรงข้ามหรือเปล่าน้าาา @เอยคนสวยรวยเสน่ห์ [กิ๊ฟตัวแม่]: ส่งสติกเกอร์ป๊อปคอร์นเคี้ยวกรุบกรับ.gif [น้ำหวานเพื่อนรัก]: จริงแก ชั้นเห็นผู้ชายคนนั้นยืนมองระเบียงห้องยัยเอยด้วยนะเมื่อกี้ งานดีพรีเมียมระดับเกรดเอ ตัวตึงคณะวิศวะฯ ที่สาวๆ กรี๊ดครึ่งตึก ไม่ธรรมดาเลยนะเพื่อนเรา [เอยคนสวยรวยเสน่ห์]: เลิกแซวชั้นสักทีค่ะพวกแก! ชั้นไม่ได้พิศวาสอะไรนายบ้านั่นสักนิด แค่แอดไปเคลียร์เรื่องพัสดุผิดห้องย่ะ หูตาดิฉันสะอาดพอนะคะไม่ชอบคนกวนประสาท! เอยรีบพิมพ์ตอบกลับเพื่อนสนิททั้งสองคนด้วยความไวแสง กลัวว่าพวกหล่อนจะจินตนาการไปไกลถึงไหนต่อไหน ทั้งที่ความจริงในใจมันก็แอบเต้นผิดจังหวะไปนิดตอนที่เห็นชื่อไลน์ของเขาปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ [กิ๊ฟตัวแม่]: อุ๊ย ปากแข็งจังเลยค่ะคุณน้าาา เคลียร์เรื่องพัสดุหรือเคลียร์ใจจ๊ะแม่ ถึงขั้นแอดไลน์ส่วนตัวกันได้นี่ไม่ธรรมดาแล้วนะยะ ปกติผู้ชายคนนี้ไม่เคยสนใจใครเลยนะ แกเป็นคนแรกในรอบปีเลยมั้งที่เดินเข้าหาเขาก่อน [เอยคนสวยรวยเสน่ห์]: ชั้นไม่ได้เดินเข้าหา! เขาต่างหากที่ตลบหลังชั้น! ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่จะบล็อกให้เข็ดเลยคอยดู! [ทิวาเองครับ]: บล็อกไม่ได้นะครับ... [ทิวาเองครับ]: *สติกเกอร์หมาโกลเด้นทำหน้าจ๋อย* [ทิวาเองครับ]: พัสดุชิ้นต่อไปของผมกำลังจะไปส่งห้องคุณอีกแล้วนะคุณบัญชีขี้โวยวาย เหวอ! เอยสะดุ้งสุดตัว มือเกือบทำโทรศัพท์มือถือหลุดร่วงจากมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนฉุนเฉียว เขา... เขาเข้ามาอยู่ในแชทกลุ่มนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะเนี่ย! หรือว่า... ยัยกิ๊ฟตัวดีแอบดึงเข้าห้องลับโดยไม่ปรึกษา! [เอยคนสวยรวยเสน่ห์]: ยัยกิ๊ฟ! แกดึงเขาเข้ากลุ่มทำไมเนี่ย! 😡 [กิ๊ฟตัวแม่]: อุ๊ย มือลั่นค่ะซิส พอดีมือมันไปโดนปุ่มเชิญเพื่อนพอดี๊พอดี ขอโทษทีนะจ๊ะ พอดีคุณทิวาเขาทักมาขอเข้ากลุ่มพอดี ชั้นก็คนใจอ่อนซะด้วยสิ คิกคิก [น้ำหวานเพื่อนรัก]: ชั้นไม่ได้ทำอะไรเลยนะ นั่งดูเฉยๆ แต่เชียร์เต็มที่ค่ะ เอาเลยค่ะคุณทิวา จีบเพื่อนชั้นให้เข็ดเลยค่ะ มันปากแข็งมากกก เอยอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ให้ห้องแตก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกทั้งเขินทั้งอายปะปนกันมั่วซั่วจนแยกไม่ออกว่าตอนนี้เธอกำลังโกรธเพื่อนหรือโกรธคนหน้ามึนกันแน่ [ทิวาเองครับ]: ขอบคุณคุณกิ๊ฟกับคุณน้ำหวานมากนะครับสำหรับแนวร่วมที่ดีแบบนี้ เดี๋ยวว่างๆ ผมเลี้ยงชานมไข่มุกนะ [กิ๊ฟตัวแม่]: โอ๊ยยย น่ารักที่สุด! ผ่านค่ะ! ไฟเขียวตลอดสายแล้วนะคุณทิวา เชิญจีบเพื่อนชั้นได้ตามสบายเลยค่ะ นางขี้โวยวายแบบนี้แต่จริงๆ ขี้เหงานะคะบอกให้ [เอยคนสวยรวยเสน่ห์]: ยัยกิ๊ฟ! แกตายยยยย! เอยพิมพ์ข้อความตัวอักษรตัวใหญ่พิมพ์ใหญ่ทั้งหมดเพื่อแสดงถึงความเกรี้ยวกราดขั้นสุด หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก บรรยากาศรอบตัวเหมือนอุณหภูมิจะสูงขึ้นกะทันหัน ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องก็เปิดไว้ตั้งยี่สิบหองศา ติ๊ง! เสียงข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นแชทเดี่ยวจากทิวาโดยตรง บรรยากาศในแชทมีความเงียบสงบขึ้นมาทันทีเมื่อเทียบกับความวุ่นวายในกลุ่มเพื่อน [ทิวาเองครับ]: เลิกเขินแล้วเปิดประตูห้องหน่อยสิครับ [ทิวาเองครับ]: ของที่สั่งมาส่ง... อยู่หน้าห้องคุณแล้วนะ เอยชะงัก ชะโงกหน้ามองไปทางประตูห้องชุดของตัวเองอย่างระแวง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟา เดินย่องด้วยปลายเท้าไปยังบานประตูไม้สีขาว ชะביกมองผ่านตาแมวออกไปด้านนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น ภาพที่สะท้อนผ่านเลนส์ตาแมวทำเอาลมหายใจของเอยสะดุดกึก ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงวอร์มสบายๆ กำลังยืนพิงกำแพงผนังห้องฝั่งตรงข้าม มือข้างหนึ่งถือกล่องพัสดุกรรมสิทธิ์ปริศนา ส่วนมืออีกข้างยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ส่งตรงมาทางบานประตูห้องเธอราวกับเขารู้ว่าเธอกำลังแอบมองอยู่ และก่อนที่สมองจะทันได้สั่งการอะไร... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูสามครั้งเบาๆ ดังขึ้นที่หน้าห้อง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลที่ลอดผ่านบานประตูเข้ามาในความเงียบ "เปิดประตูหน่อยครับ... คุณบัญชี... ถ้าไม่เปิด ผมจะนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องนี้จนถึงเช้าจริงๆ ด้วยนะ" เอยยืนนิ่งสนิท มือเรียวจับลูกบิดประตูค้างไว้ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะกระกระสนออกมาข้างนอก ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนนี้ เธอกลับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงอะไรทั้งหมด... และเกมนี้... เธอก็รู้ตัวดีอีกครั้งแล้วว่า... เธอกำลังจะแพ้ราบคาบให้กับความกวนประสาทของพี่ข้างห้องคนนี้เข้าให้แล้วจริงๆ สมุดบันทึกสีน้ำตาล