คืนดีด้วยขนมหวาน

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูลึกลับยามเกือบเที่ยงคืนไม่ใช่สิ่งที่สาวบัญชีเจ้าระเบียบอย่างเอยจะคาดหวังว่าจะได้ยิน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... หลังจากที่สมองของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับประโยคบอกเล่ากึ่งคำสั่งผ่านหน้าจอแชตเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน—*"อยู่เป็นเพื่อนผมก่อนนะ... เอย"*—ประโยคที่ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะจนเผลอทำแฟ้มเอกสารงบดุลหล่นกระจายเต็มพื้นห้องมาแล้ว เอยถอนหายใจยาวเหยียดขณะก้าวเท้าเดินไปที่ประตู มือเรียวบิดกลอนด้วยความหงุดหงิดที่ผสมปนเปกับความตื่นตระหนกในอก เธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะเปิดไปแหวะใส่ไอ้ตาตี๋ข้างห้องสักชุดใหญ่โทษฐานที่ชอบทำให้รวนเรอยู่เรื่อย แต่ทันทีที่บานประตูเปิดออก คำด่าทอทั้งหมดก็กลืนกลับลงคอไปดื้อๆ ร่างสูงโปร่งของทิวายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ เสื้อยืดสีดำยับย่อยเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าตัวเพิ่งลุกขึ้นมาจากเตียง แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือกล่องเค้กช็อกโกแลตหน่วงหนักในมือข้างหนึ่ง กับรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเป็นเอกลักษณ์จนน่าหยิกให้เนื้อเขียว "มองหน้าแบบนี้... คิดถึงผมจนทนไม่ไหว เปิดประตูมารับเร็วกว่าที่คิดอีกนะครับเนี่ย" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซوทันทีที่เห็นหน้าเธอ "ใครคิดถึงนายฟะ! แล้วนี่ดึกดื่นป่านนี้มาเคาะห้องคนอื่นทำไมยะ รู้ไหมว่าคนกำลังจะนอน!" เอยแหวกลับเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก พยายามดันประตูให้แคบลงเพื่อปิดบังใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเอง แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะยอม ทิวาใช้เท้าสะกิดขอบประตูไว้ได้อย่างรู้ทัน พร้อมกับยื่นกล่องเค้กเข้ามาใกล้จมูกเธอมากขึ้น "โหน... ใจร้ายจัง ผมอุตส่าห์เดินไปร้านสะดวกซื้อปากซอยตอนเที่ยงคืนเพื่อสิ่งนี้เลยนะ เอยบอกว่าเครียดเรื่องบัญชีปิดงบไม่ลงตัวไม่ใช่เหรอ ของหวานมันช่วยเยียวยากรณีแบบนี้ได้นะ... รู้ยัง" เอยกะพริบตาปริบๆ มองกล่องเค้กสลับกับใบดื้อด้านของคนตรงหน้า หัวใจที่เคยพองโตด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับถูกความนุ่มฟูเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว เธอเม้มปากแน่น พยายามทำฟอร์มดุต่อ "ใครบอกว่าฉันอยากกินของหวานเลี่ยนๆ ดึกดื่นแบบนี้เล่า! เอาคืนไปเลยนะ แล้วก็เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของพื้นที่หน้าห้องฉันสักที!" "ไม่ได้เป็นเจ้าของพื้นที่... แต่ขอเป็นเจ้าของหัวใจคนแถวนี้แทนได้ป่ะล่ะ" ทิวายิ้มกริ่ม ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ทิวา!" เอยแว้ดลั่นหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู มือบางยกขึ้นตีแขนเขาเต็มแรงหนึ่งทีข้อหาหยอดคำพูดเลี่ยนๆ ใส่กันหน้าตาเฉย "พูดจาอะไรเนี่ย! ทุเรศที่สุด!" "โอ๊ย! เจ็บนะเอย มือหนักเป็นช้างเลย ยัยเตี้ยนี่..." ทิวาย่นจมูกทำท่าทางเจ็บปวดเกินจริง แต่รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้ากลับกว้างขึ้นกว่าเดิม "ก็คนมันพูดจริงนี่นา... เมื่อกี้ตอนอยู่ในแชทบอกว่าเหงาไม่ใช่เหรอ ผมก็เลยรีบเดินมาหาไง กลัวคุณหนูเอยจะเหงาตายคาห้องซะก่อน" "ใครเหงา! นายตาฝาดไปแล้วไอ้คุณวิศวะประสาทกลับ!" เอยเถียงเสียงแข็งทั้งที่หูแดงแจ๋ ปฏิเสธเสียงแข็งกลบเกลื่อนพิรุธสุดฤทธิ์ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นรอยแผลเล็กๆ ที่มุมปากของเขา "แล้วนี่... ปากไปโดนอะไรมาเนี่ย" ทิวาชะงักไปนิดเมื่อเห็นความห่วงใยที่ฉายชัดขึ้นมาในดวงตากลมโตคู่นั้น แม้เจ้าตัวจะพยายามซ่อนมันไว้ใต้มาดดุๆ ก็ตาม เขายกมือขึ้นแตะมุมปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "อ๋อ... อันนี้เหรอ ตอนวิ่งหลบแมวตัดหน้าร้านเค้กเมื่อกี้ สะดุดฟุตปาธหน้าคะมำมานิดหน่อย เท่ป่ะล่ะ" "สมน้ำหน้า! ซุ่มซ่ามสมเป็นวิศวกรตกกระป๋องจริงๆ" เอยเบะปากใส่ทันที แต่ในใจกลับนึกค่อนขอดว่า *'ซุ่มซ่ามบ้าอะไร จนต้องวิ่งไปซื้อเค้กให้ดึกดื่นป่านนี้เนี่ยนะ... นายมันบ้าชะมัด'* บรรยากาศระหว่างบานประตูห้องเริ่มเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความเงียบงบที่เจือด้วยความอบอุ่น ทิวาเลิกแกล้งทำเป็นทะเล้น เขามองหน้าเอยนิ่งๆ สายตาที่ส่งมามีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยเป็นคำพูด มือที่ถือกล่องเค้กขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดราวกับจะส่งมอบความห่วงใยผ่านความหวานนั้น "รับไว้เถอะนะ... ผมตั้งใจเดินไปซื้อให้จริงๆ นะเอย" เสียงของทิวานุ่มนวลขึ้นจนคนฟังถึงกับใจกระตุกวูบ เอยหลบสายตาคู่นั้น พยายามตั้งสติแล้วยื่นมือไปรับกล่องเค้กมาถือไว้โดยไม่ยอมสบตา "อะ... ขอบใจก็1ได้! เห็นแก่ความพยายามเดินไปซื้อหรอกนะ ถึงได้ยอมรับไว้เนี่ย" "ปากแข็งชะมัด..." ทิวาพึมพำยิ้มๆ ก่อนจะขยับตัวถอยหลังกลับไปทางห้องของตัวเอง "งั้นผมไปนอนล่ะ ฝันดีนะเอย... อย่ามัวแต่กินเค้กจนฟันผุแล้วมาโวยวายตอนเช้าล่ะ" "ยุ่งน่า! กลับห้องนายไปเลยไป!" เอยไล่หลังก่อนจะรีบปิดประตูดัง *ปัง*! เธอพิงหลังติดบานประตู ถือกล่องเค้กแน่นในมือ ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นซ่านไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกห่อหุ้มด้วยไออุ่นของขนมหวานในมือ เอยก้มมองกล่องเค้กพลнтอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ยังไม่ทันที่ความฟินจะจางหายไป เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* เอยเดินกลับไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความสงสัย ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบถลน เมื่อเห็นว่าข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ... ไม่ใช่ข้อความจากทิวา แต่เป็นข้อความจากบุคคลปริศนาที่เธอไม่ได้ติดต่อมานานแรมปี พร้อมกับรูปถ่ายใบลับที่ถูกส่งเข้ามาแนบท้าย... รูปที่ทำให้ความรู้สึกอบอุ่นในใจเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตาเดียว! *รี้ดเดอร์คะ... ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางเคียงข้างความฟินมาจนถึงตอนที่ 17 นี้นะคะ*