ไปออกทริปด้วยกันนะ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเอยสั่นครึ่งวินาทีพร้อมกับแสงสีฟ้าที่วาบขึ้นในความมืดของห้องนอน ข้อความจากบุคคลที่เธอไม่ได้ติดต่อมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยปีสาม ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมกับภาพถ่ายที่ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก ความรู้สึกอุ่นวาบจากบทสนทนาก่อนหน้ากับทิวาถูกแทนที่ด้วยความเย็นเฉียบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว *“จำฉันได้ไหม... เอย”* ตามมาด้วยภาพถ่ายใบเสร็จร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง และเงาตะคุ่มของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าคอนโดของเธอเมื่อสิบนาทีที่แล้ว หัวใจของเอยเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนก ความระแวงที่ฝังลึกอยู่ในใจถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง เธอรีบกดล็อกหน้าจอ ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อคลุมด้วยมือที่สั่นเทา พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ไม่ทันที่จะได้คิดหาทางออก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน—ก๊อก ก๊อก ก๊อก "เอย! ยัยเอย เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ แกหลบหน้าฉันทางแชทไม่ได้หรอก!" เสียงแหลมสูงและทรงพลังของกิ๊ฟดังทะลุกรอบประตูเข้ามา ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ดังแกรกกราก เพราะเพื่อนตัวดีมีคีย์การ์ดห้องเธอสำรองไว้อยู่แล้ว แกร็ก! ประตูกลถูกเปิดผางเข้ามา กิ๊ฟในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเอาเรื่อง มือข้างหนึ่งถือแก้วชานมไข่มุก ส่วนอีกข้างชี้หน้าเธอทันทีโดยไม่ต้องกล่าวคำทักทาย "แกเป็นอะไรเนี่ย อ่านไม่ตอบ โทรไม่รับ ตั้งแต่ทริปหัวหินที่พวกเราวางแผนกันไว้ แกทำตัวแปลกๆ นะ ยัยเอย หรือว่าแกกลัวไปเที่ยวกับพี่ทิวาเขาสองต่อสองจนสติหลุดไปแล้ว ฮึ?" เอยกลืนก้อนความกลัวลงคอ พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้เพื่อนสนิทผิดสังเกตเรื่องข้อความปริศนา เธอไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนกับอดีตที่เธอพยายามจะลืมมัน "เปล่าสักหน่อย... ใครกลัวใคร ทริปทะเลอะไรของแก ฉันยังไม่ได้ตกลงสักคำว่าจะไป" เอยเสียงสูงใส่กลบเกลื่อน เดินเลี่ยงไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะทำงาน "แหม ปากแข็งเบอร์นี้ เอาโล่ทองคำไปเลยค่ะคุณเพื่อน!" กิ๊ฟหัวเราะคิกคัก เดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหรี่ตามองเธอด้วยรอยยับยู่ยี่เจ้าเล่ห์ "ก็นายทิวาเล่นส่งพิกัดรีสอร์ทส่วนตัวที่ปราณบุรีมาในกลุ่มไลน์แก๊งเราเมื่อกี้ พร้อมข้อความบอกว่า *'ทริปนี้เหมาจ่ายเองหมด ขอแค่พาน้องบัญชีปากเก่งไปนั่งมองทะเลด้วยก็พอ'*... อุ๊ยตาย! ได้ยินแล้วคันหัวใจแทน ใครเขากล E-Service หยอดเบอร์นี้วะแก" เอยรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความหมั่นไส้ระคนประหม่าที่ผู้ชายคนนั้นชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในพื้นที่ส่วนรวม "อีตาทิวานี่มัน... เหลือเกินจริงๆ!" เอยกระแทกแก้วน้ำลงบนโต๊ะจนน้ำกระฉอกเล็กน้อย "ใครไปขอให้เขาจ่ายเหมาเล่า! แล้วใครอยากไปมองทะเลกับเขาฟะ งานที่ออฟฟิศกองเป็นภูเขาเลากา ฉันไม่ว่างเว้ย!" "อ้าวๆๆ โวยวายใหญ่เลยนะ" กิ๊ฟยิ้มกริ่ม ใช้ศอกสะกิดแขนเธอเบาๆ "ปฏิเสธเสียงดังแบบนี้ แปลว่าเขินจนสมองช็อตล่ะสิแก บอกไว้ก่อนนะว่าทริปนี้ทิวาเขาลงทุนเคลียร์งานทั้งโปรเจกต์ใหญ่เพื่อสัปดาห์นี้โดยเฉพาะ เพื่อนนายคนนี้ไม่ได้แค่หยอดเล่นๆ นะเว้ย แกก็รู้ว่าผู้ชายสายวิศวะปากร้ายแบบนั้น ถ้าไม่แคร์จริง เขาไม่ยอมลงทุนทำอะไรน่ารักๆ แบบนี้หรอก" เอยนิ่งไป คำพูดของกิ๊ฟสะกิดใจเธอเข้าอย่างจัง ภาพรอยยิ้มกวนๆ แววตาแพรวพราวเวลาที่เขายืนพิงกรอบประตูห้องแล้วส่งขนมมาให้วนเวียนเข้ามาในหัว มันปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา แต่พอนึกถึงข้อความปริศนาเมื่อครู่ ความกังวลก็กลับมาเกาะกุมจิตใจอีกครั้ง... เธอยังพร้อมจะเปิดใจรับใครเข้ามาในชีวิตจริงๆ หรือ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้งจากโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่บนโต๊ะ เอยสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณบอกให้เมินเฉย แต่วินาทีต่อมา เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นที่ *หน้าห้องของเธอ* อีกรอบ... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงเคาะจากกิ๊ฟ เพราะกิ๊ฟยังนั่งกินชานมไข่มุกอยู่ตรงโซฟาหน้าตาเฉย ก๊อก ก๊อก... จังหวะเคาะที่สม่ำเสมอแต่หนักแน่น ชวนให้ขนลุกซู่ เอยหันไปสบตากับกิ๊ฟที่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย "เอ๊ะ... ใครมาเคาะห้องดึกดื่นป่านนี้ หรือว่าจะเป็นพี่ทิวามาตามไปเคลียร์เรื่องทริปทะเลวะ" กิ๊ฟทำท่าจะลุกขึ้นไปเปิดประตู "อย่านะกิ๊ฟ!" เอยร้องห้ามเสียงหลง พุ่งตัวไปคว้าแขนเพื่อนไว้แน่น ความกลัวจากข้อความลึกลับเมื่อครู่แล่นพล่านจนมือเย็นเฉียบ แต่ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังลอดมาจากนอกประตูกลับทำให้หัวใจที่กำลังหวาดผวาหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง "เปิดประตูให้หน่อยครับ... คุณข้างห้อง" เสียงของทิวา... เอยถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาด้วยความโล่งอกที่เจือความหงุดหงิด เธอสะบัดหน้าใส่กิ๊ฟที่ทำหน้าล้อเลียนก่อนจะเดินไปบิดกลอนเปิดประตูด้วยความเร็ว ประตูห้องเปิดออก เฝ้ารอรับคำบ่นกระżอนกระżายจากเธอ แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้คำพูดทุกคำติดอยู่ที่ลำคอ ทิวาไม่ได้ยืนกวนประสาทถือกระป๋องเบียร์เหมือนทุกที เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ในมือไม่ได้ถือขนม แต่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาซองหนึ่ง ใบหน้าคมคายที่มักจะมีรอยยิ้มขี้เล่นกลับเรียบตึง แววตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยความเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "มีอะไรของนาย ดึกดื่นป่านนี้ไม่ยอมหลับยอมนอน..." เอยเริ่มโวยวายกลบเกลื่อนความประหม่า ทิวาไม่ตอบ เขาขยับเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกปะปนกับกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ก่อนที่เขาจะยื่นซองเอกสารในมือมาตรงหน้าเธอ พร้อมกับประโยคที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ก่อนจะปฏิเสธเรื่องทริปทะเล... ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมไอ้สารเลวคนนี้ ถึงส่งรูปนี้มาขู่คุณ... และมันรู้เบอร์โทรศัพท์ผมได้ยังไง" สมุดบันทึกสีน้ำตาล ❤️