ความรู้สึกที่ปิดไม่มิด

"ไอ้บ้าทิวา! จะประกาศทำไมคะ! คนเขามองกันทั้งโถงลิฟต์แล้วเนี่ย... คุณนี่มันเหลืออดจริงๆ!" เอยรีบก้าวเท้าฉับๆ หนีจากรัศมีสายตาของเพื่อนร่วมคอนโดที่ยืนทำหน้าเหมือนเห็นดาราฮอลลีวูดเดินควงกัน ทั้งที่จริงๆ ก็แค่เธอที่กำลังหน้าแดงจัดจนแทบจะระเบิด กับไอ้คุณวิศวะข้างห้องที่เดินยิ้มร่าตามหลังมาเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยสักนิด "ก็ผมอยากให้รู้ทั่วๆ ไงครับ เผื่อไอ้หนุ่มห้อง 402 หรือใครก็ตามที่แอบมองคุณอยู่ จะได้รู้ตัวเสียทีว่า 'เจ้าของ' เขาหวงมาก" ทิวายังคงเดินกวนประสาทด้วยท่าทางสบายๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือถุงขนมที่เพิ่งไปเหมามาจากร้านสะดวกซื้อข้างล่าง เขาแกล้งทำเป็นมองซ้ายมองขวาแล้วเอ่ยต่อเสียงดังพอให้ได้ยินกันสองคน "หรือว่าเอยอยากให้ผมประกาศดังกว่านี้? เอาแบบติดป้ายไวนิลที่ล็อบบี้เลยดีไหมครับ?" "คุณทิวา! ถ้าคุณไม่หยุดพูดเรื่องไร้สาระ ฉันจะปิดประตูใส่หน้าคุณเดี๋ยวนี้แหละ!" เอยคว้าคีย์การ์ดแตะประตูห้องตัวเองด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะโกรธจนสั่น แต่เป็นเพราะหัวใจเจ้ากรรมมันเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่กำลังโซโล่เพลงร็อกอยู่ข้างในต่างหาก เธอก้าวเข้าห้องแล้วพยายามจะปิด แต่ทิวาก็อาศัยจังหวะนรกเอาเท้ามาแทรกไว้ได้ทันตามสไตล์คนหน้าหนา "ใจร้ายจังครับ... อุตส่าห์ซื้อขนมมาฝาก" เขาเบียดตัวเข้ามาในห้องก่อนจะวางถุงขนมลงบนโต๊ะกินข้าว แล้วหันมาส่งสายตาเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาเอยต้องถอยกรูดไปติดกำแพง สายตาคมคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินราคาสินค้าล้ำค่าที่เขาเป็นคนจองไว้คนเดียว "ขยับไปเลยนะ" เอยว่าพลางยกมือขึ้นกอดอก ป้องกันตัวเองแบบไม่ค่อยจะได้ผลนัก "ถามจริงเหอะ วันๆ ไม่ทำงานทำการหรือไงคะ ถึงได้ว่างมาตามกวนประสาทฉันอยู่ได้" "งานน่ะทำครับ แต่คนมันคิดถึง... ยิ่งเห็นหน้าเวลาเขินแบบนี้ ยิ่งอยากแกล้ง" ทิวาขยับเข้ามาใกล้จนเอยได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนจากเสื้อยืดของเขา "เอย... ถามจริงๆ นะ ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าตัวเองน่ะแพ้ผมตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามาแล้ว" คำพูดนั้นเหมือนลูกธนูที่พุ่งปักกลางใจ เอยเม้มปากแน่น เธออยากจะเถียง อยากจะด่าให้ไฟแลบเหมือนทุกครั้ง แต่ในวินาทีนี้ ลิ้นเธอกลับแข็งทื่อ สมองที่เคยประมวลผลตัวเลขบัญชีอย่างแม่นยำกลับขาวโพลนไปหมด เธอแพ้... แพ้ให้กับการกระทำที่แสนจะธรรมดาแต่รุกหนักของคนตรงหน้าอย่างราบคาบ "ฉันไม่ได้แพ้... แค่รำคาญ" เสียงของเอยแผ่วลงจนแทบจะหายไปในลำคอ "รำคาญแต่ไม่เคยล็อกประตูห้องตอนผมมาเคาะ... รำคาญแต่ยอมให้ผมกินข้าวด้วยทุกเย็น... รำคาญแต่สายตาเอยน่ะ มันฟ้องหมดแล้วนะว่ากำลังหวั่นไหว" ทิวาเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาลากผ่านพวงแก้มร้อนผ่าวทำเอาเอยตัวแข็งทื่อ เธอเงยหน้าสบตาเขา สายตาคู่นี้ที่เคยกวนประสาท บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจังจนน่าประหม่า "ถ้ารำคาญจริง... ลองไล่ผมออกไปจากห้องตอนนี้ดูไหมครับ?" เขาถามท้าทาย พลางก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ แต่ก็ยังไม่ยอมเดินออกไปจากห้อง เอยกำมือแน่น เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสที่เธอจะผลักเขาออกไปจากชีวิตที่แสนสงบสุข (แต่เหงาหงอย) ของเธอ แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ เสียงแชทในมือถือเธอก็ดังขึ้นรัวๆ จนเอยต้องหยิบขึ้นมาดู *กิ๊ฟ:* "แก! ทิวาลงรูปคู่แกในไอจีสตอรี่แล้วนะ! แถมแคปชั่นว่า 'ในที่สุดก็ได้เป็นแฟนกับคุณบัญชีคนสวยซะที' คนคอมเมนต์ถล่มทลายแล้วเนี่ย!" เอยตาโตทันที เธอรีบกดเข้าแอปพลิเคชันอย่างไว เห็นรูปที่ทิวาแอบถ่ายเธอตอนเผลอในลิฟต์เมื่อครู่ พร้อมแคปชั่นที่กิ๊ฟบอกจริงๆ เธอกำลังจะพิมพ์คอมเมนต์ด่า แต่ทิวาก็โผล่หน้าเข้ามาดูหน้าจอเธอพร้อมกับยิ้มกริ่ม "เร็วไปนิด... แต่ผมรอมานานแล้วนี่ครับ" "ลบเลยนะ! ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงสักหน่อย!" เอยโวยวายพร้อมจะกดลบเอง แต่ทิวากลับคว้ามือเธอไว้แล้วกุมไว้อย่างแน่นหนา "งั้นก็ตอบตกลงตอนนี้เลยสิครับ... ถ้าเอยไม่พูด ผมจะถือว่าตกลงนะ... แล้วเดี๋ยวผมจะโพสต์รูปที่สองตามไป เป็นรูปตอนเราจูบกันไงครับ" เอยชะงัก สายตาประสานกันนิ่ง ทิวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกันอยู่แล้ว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงหน้าจนเอยใจสั่นรัว "ว่าไงครับ... จะให้ผมจูบเพื่อเป็นการยืนยันคำตอบ หรือจะยอมพูดออกมาดีๆ ดีครับ?" ทิวากดดันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง ในขณะที่เอยกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ เสียงโทรศัพท์เครื่องเดิมของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายเรียกเข้าจาก 'แม่' ที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอ... แม่ที่เพิ่งส่งข้อความมาเมื่อเช้าว่า "ลูกเอย... วันนี้แม่จะขึ้นไปเซอร์ไพรส์ที่คอนโดนะ เตรียมตัวต้อนรับแม่ด้วย!" เอยหน้าซีดเผือดทันที ก่อนที่เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งทางเดินจะดังขึ้นแบบไม่รอคำตอบ! "เอย! เปิดประตูให้แม่หน่อยสิลูก ทำไมเงียบไปล่ะ?" สมุดบันทึกสีน้ำตาลขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้เตรียมรับมือกับความวุ่นวายในตอนหน้ากันให้ดีนะคะ!