อุบัติเหตุที่ทำให้ใจสั่น

"บอกแล้วไงคะว่าอย่าสาดน้ำใส่หน้า!เสื้อฉันเปียกหมดแล้วเนี่ย เห็นไหม!" เสียงโวยวายแหลมสูงของเอยดังแข่งกับเสียงน้ำกระเด็นเซเซนในสระส่วนตัวของรีสอร์ท ท่ามกลางบรรยากาศยามบ่ายที่ควรจะสงบสุข แต่กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมระหว่างบัญชีสาวเจ้าสำอางกับหนุ่มวิศวะตัวแสบที่ตั้งอกตั้งใจแกล้งเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่หย่อนขาลงน้ำ ทิวาหัวเราะร่วน นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน หยดน้ำเกาะพราวอยู่ตามกรอบหน้าคมและลาดไหล่กว้างจนเอยเผลอกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่... ให้ตายสิ ผู้ชายอะไร เปียกน้ำแล้วทำไมถึงดูอันตรายต่อหัวใจขนาดนี้วะเนี่ย "ก็ใครใช้ให้เอยยืนทำหน้าเหมือนหุ่นยนต์ตรวจบัญชีในสระน้ำล่ะคะ หน้าบึ้งเป็นตูดหม้อทอดไร้น้ำมันขนาดนั้น เดี๋ยวตีนกาขึ้นไม่รู้ด้วยนะ" ทิวาลอยตัวเข้ามาใกล้ชิดขึ้นอีกนิด แกล้งเสยผมลวกๆ จนน้ำกระเซ็นใส่หน้าเอยอีกรอบอย่างจงใจ "ไอ้ทิวา! นายนี่มัน..." เอยกัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ มือเรียวเงื้อมขึ้นเตรียมจะตบน้ำใส่หน้ากวนๆ นั้นคืนบ้าง แต่เพราะความรีบร้อนบวกกับพื้นสระที่ลื่นกว่าปกติ ทำให้ส้นเท้าของเอยไถลวูบไปข้างหน้าอย่างแรง ร่างบางเสียการทรงตัวในเสี้ยววินาที *พรึ่บ!* ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เอยหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้นกระเบื้องสระ แต่ความเจ็บนั้นกลับไม่เกิดขึ้น... รอบเอวบางถูกคว้าหมับไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ก่อนที่แรงดึงกระชากอย่างรวดเร็วจะดึงร่างเธอให้ปลิวไปปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับไอแดดและกลิ่นคลอรีนจางๆ ลอยเข้าจมูก เอยลืมตาขึ้นช้าๆ และพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเอกจากทิวานั้น... แทบจะไม่มีเหลือเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจอุ่นร้อนของทิวาเป่ารดอยู่บริเวณแก้มเนียนอย่างชัดเจน หัวใจดวงน้อยในอกข้างซ้ายเต้นระรัวราวกับกลองเพล มันดังจนเอยกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงความวุ่นวายข้างในนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งของทิวายังคงโอบกระชับรอบเอวเธอแน่น ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยเธอไว้อย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ศีรษะกระแทกกับขอบสระ "ซุ่มซ่ามจริงนะคะ ยัยเตี้ย" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับแหบพร่าและเจือไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เอยร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า "ปล่อย... ปล่อยฉันเลยนะ นายฉวยโอกาสนี่!" เอยพยายามดึงสติแล้วผลักอกแกร่งเบาๆ แต่ทว่าทิวากลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยแถมยังกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นไปอีก จนแผ่นอกของเอยแนบชิดติดกับอกของเขาอย่างไร้ช่องว่าง "ถ้าปล่อย... เธอก็ล้มสิคะ หวังดีแท้ๆ ยังจะมาว่าฉวยโอกาสอีก" ทิวาก้มหน้าลงมามองสบตา นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับและเต็มไปด้วยความลึกซึ้งที่เอยไม่กล้าแม้แต่จะสบตานานเกินสามวินาที "ตัวก็แค่นี้... ทำไมดื้อจังวะเอย" คำพูดประโยคสุดท้ายหลุดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว แต่มันกลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของเอย บรรยากาศรอบตัวคล้ายถูกดูดกลืนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบที่โรยตัวลงมาท่ามกลางละอองน้ำทำให้แก้มใสของเอยขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู สมองที่เคยประมวลผลตัวเลขได้อย่างรวดเร็วตอนนี้กลับขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง แพ้... เธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้ราบคาบ ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและหัวใจของเอยกำลังเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เสียงเตือนข้อความแชทจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเก้าอี้ริมสระก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* เอยสะดุ้งสุดตัวรีบผละออกจากอ้อมแขนของทิวาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก เธอกระแอมไอแก้เก้อแล้วรีบเดินจ้วงอาราผ่ายผหนีขึ้นจากสระน้ำทันทีโดยไม่หันกลับไปมองสีหน้าของพ่อหนุ่มวิศวะจอมเจ้าเล่ห์ที่กำลังยืนยิ้มกรุ่มกริ่มด้วยความเอ็นดูอยู่ข้างหลัง มือเรียวที่ยังเปียกชุ่มคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากยัยกิ๊ฟเพื่อนสนิทตัวแสบที่ส่งเข้ามาจี้ถามสถานการณ์รัวๆ เป็นชุด *[กิ๊ฟ]: "แกรรร ขอคบกันยังวะ หรือว่าโดนยัยเอยด่ากลับมาอีกรอบ ส่งเสียงรายงานสถานการณ์ด่วน!"* *[กิ๊ฟ]: "ส่งสติกเกอร์ช็อกโกแลต* เอยกัดริมฝีปาก เหล่ตามองไปทางทิวาที่กำลังเดินขึ้นจากสระตามมาติดๆ ด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะก้มลงพิมพ์ตอบเพื่อนสนิทกลับไปด้วยความรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในหัวใจ *[เอย]: "บ้าบออะไรเล่า! ใครจะไปขอคบกัน ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ยัยบ้า!"* *[เอย]: "แค่เกือบหัวฟาดพื้นเฉยๆ หรอกน่า!"* ทิวาเดินมาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังโดยที่เอยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอพร้อมกับเสียงกระซิบกระเส่าที่ดังขึ้นชิดใบหู จนเอยสะดุ้งเฮือกทำโทรศัพท์แทบหลุดมือ "ปฏิเสธเสียงดังแบบนี้... แปลว่าเขินฉันมากสินะคะ" เอยหันขวับไปค้อนใส่ทันควัน แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเอยที่ยังค้างหน้าต่างแชทอยู่ ก็เผลอนิ้วไปโดนปุ่มส่งข้อความเสียงอัตโนมัติที่เธอเพิ่งพิมพ์ค้างไว้—ข้อความสารภาพความรู้สึกที่เธอเคยพิมพ์เล่นๆ แก้เครียดเมื่อคืน แต่ยังไม่ทันได้ลบออก! *ระบบกำลังส่งข้อความ: "จริงๆ แล้ว... ฉันก็แอบหวั่นไหวกับนายเหมือนกันนะไอ้บ้า..."* เสียงบันทึกเสียงของเอยเองดังชัดเจนแจ่มแจ้งท่ามกลางความเงียบยามเย็น เอยเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว เธอพยายามจะกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม "ส่งให้ทุกคน" แทนที่จะเป็น "ลบ" ทิวายืนนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ คลี่Aยิ้มกว้างออกมาจนเห็นรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาเอยแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด "อ๋อ... จริงๆ แล้วแอบหวั่นไหวสินะคะ" ทิวาทวนคำพูดนั้นด้วยน้ำเสียงล้อเลียนแกแกมเอ็นดู เอยหน้าซีดเผือด ทำอะไรไม่ถูกนอกจากยืนตัวแข็งทื่อ ปลายทางของความสัมพันธ์ที่เคยขีดเส้นไว้ ตอนนี้มันขาดผึ่งลงตรงหน้าอย่างไม่มีชิ้นดี... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและใจฟูไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ