แชทสารภาพรัก(ที่บอกว่าเป็นมุก)

“จะยืนจ้องหน้าประตูอีกนานไหมคะคุณวิศวะ? เพื่อนคุณเขารอจนรากงอกแล้วมั้ง!” เอยแหวใส่ ทันทีที่ทิวาปิดประตูห้องลงหลังจากส่งเพื่อนสนิทที่มาเยี่ยมกลับไป ใบหน้าของเธอตอนนี้คงแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุกจัดแน่ๆ เพราะคำว่า ‘นะครับ’ ที่ทิวาจงใจทิ้งท้ายไว้เมื่อครู่ยังก้องอยู่ในหูจนใจสั่นไม่หยุด ทิวาไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับมา สายตาคมคู่นั้นไม่ได้ดุเหมือนคำพูดที่เขามักจะใช้แกล้งเธอ แต่มันกลับมีความขี้เล่นและประกายบางอย่างที่ทำให้เอยต้องเบนหน้าหนีไปทางอื่น “โวยวายอะไรคะคนเก่ง? แค่คำว่า ‘นะครับ’ ทำเอาเขินจนตัวลอยเลยเหรอ หืม?” “ใครเขิน! ฝันไปเถอะ ฉันแค่... แค่หงุดหงิดที่ต้องมาได้ยินคำพูดเลี่ยนๆ ของคุณต่างหาก เข้าห้องไปได้แล้วไป! เกะกะหน้าประตู!” เอยรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าห้องตัวเองพร้อมกับปิดประตูดังปังใหญ่ แรงเหวี่ยงของมันบ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าของห้องกำลังพยายามกู้สถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างหนัก เอยทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม กอดหมอนข้างแน่น พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้จังหวะหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุดสงบลง แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้าง เพราะทันทีที่วางมือถือลง เสียงแจ้งเตือนแชตจาก 'พี่ข้างห้องจอมกวน' ก็เด้งขึ้นมาทันที **Tiwat_V:** [หายงอนยังคะ?] **Tiwat_V:** [ที่บอกว่าอยากได้นะครับ... คืออยากได้แบบไหนบอกพี่ได้นะ พี่พร้อมเสิร์ฟ] เอยอ่านแล้วแทบจะสำลักอากาศ เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ **Eoy_Account:** [เพ้อเจ้อ! ใครเขาอยากได้พี่กวนๆ แบบคุณกันคะ ไปนอนไป๊!] **Tiwat_V:** [ไม่เอา ไม่ดุสิ] **Tiwat_V:** [เนี่ย... อยู่ห้องคนเดียวเงียบๆ แบบนี้ แล้วพอนึกถึงหน้าเอย ก็รู้สึกว่าชอบ] ดวงตาของเอยเบิกกว้าง นิ้วมือที่กำลังจะพิมพ์ด่าหยุดชะงักลงกลางอากาศ คำว่า 'ชอบ' ที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาโลกหมุนเคว้งไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นกระตุกเหมือนไฟฟ้าลัดวงจร เธออ่านประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา ราวกับต้องการตรวจสอบว่าตาของเธอไม่ได้ฝาดไป ยังไม่ทันที่เธอจะพิมพ์อะไรกลับไป ข้อความถัดมาก็เด้งขึ้นมาต่อทันที **Tiwat_V:** [ลืมไป... อ้าว ลืมกดส่งสติกเกอร์] **Tiwat_V:** [มุกน่ะมุก! 555555 ตกใจละสิ หน้าแดงอยู่ใช่มะ ยอมรับมา!] เอยกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกที่เพิ่งจะวูบวาบไปเมื่อครู่ถูกทุบทิ้งด้วยคำว่า 'มุก' ของเขา ความโกรธผสมความน้อยใจปนเปกันจนบอกไม่ถูก เธอรีบพิมพ์ตอบกลับด้วยความรวดเร็ว **Eoy_Account:** [เหอะ! มุกแป้กมากค่ะ ใครเขาจะไปตกใจ คนอย่างคุณไม่มีทางพูดอะไรแบบนั้นจริงจังหรอก] **Eoy_Account:** [ไม่ต้องมาแกล้งปั่นประสาทเลยนะ ไม่ขำ!] **Tiwat_V:** [โอ๋ๆ อย่าโกรธดิ ก็เอยน่ารักเกินไป พี่ก็เลยเผลอ... อยากแกล้งไง] เอยวางมือถือลงข้างตัว หายใจหอบถี่ พยายามบอกตัวเองว่านั่นมันแค่เรื่องล้อเล่น แต่น้ำหนักของคำว่า 'ชอบ' เมื่อกี้มันยังคงทิ้งรอยไว้ในใจเธออย่างชัดเจน เธอนอนตะแคงมองผนังห้องที่กั้นระหว่างเธอกับเขานึกสงสัยว่า อีกฝั่งของผนัง ทิวากำลังทำหน้าแบบไหนอยู่กันแน่ เขากำลังยิ้มเยาะเธอ หรือว่า... กำลังรู้สึกอะไรบางอย่างที่เขายังไม่กล้าพูดออกมาจริงๆ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง เอยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดอ่าน **Tiwat_V:** [เอย...] **Tiwat_V:** [จริงๆ แล้วเรื่องที่ส่งไปเมื่อกี้...] เอยหยุดหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นิ้วมือสั่นระริกขณะจ้องหน้าจอ แสงไฟสีฟ้าจากมือถือสะท้อนในแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน **Tiwat_V:** [คือพี่...] ข้อความขึ้นว่ากำลังพิมพ์อยู่... นานจนเอยรู้สึกเหมือนเวลาหยุดหมุนไปหลายชั่วโมง ก่อนที่ข้อความจะถูกส่งเข้ามา **Tiwat_V:** [พี่ว่าพี่ลืมล็อกประตูห้องตัวเองว่ะ] **Tiwat_V:** [เอย... พอดีมีคนแอบเข้ามาในห้องพี่ตอนนี้เลย!] เอยเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันที ความรู้สึกที่กำลังเพ้อฝันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความตกใจอย่างถึงขีดสุด เธอคว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งไปที่ประตูห้องอย่างไม่คิดชีวิต หวังว่าตอนจบของเรื่องนี้จะไม่ใช่การที่ต้องมานั่งเคลียร์ใจท่ามกลางสถานการณ์เฉียดตายแบบนี้หรอกนะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังอยู่เคียงข้าง "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" มาจนถึงตอนนี้นะคะ!