ตลาดนัดคนชง

เสียงเปิดซองขนมขบเคี้ยวและเสียงโวยวายของเพื่อนรักตัวดีดังแข่งกับเสียงทีวีในห้องนั่งเล่นคอนโดขนาดกะทัดรัดของฉันค่ะ เอยคนนี้กำลังยืนกอดอกหน้ามุ่ยอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มองดู "กิ๊ฟ" เพื่อนสนิทตัวแม่สายชง ที่ตอนนี้กำลังทำตัวเป็นเจ้าของห้อง ยึดโซฟาตัวนุ่มแถมยังถือวิสาสะเปิดตู้เย็นหาของกินอย่างสบายใจเฉิบ "แก... นี่มันเกินไปแล้วนะกิ๊ฟ นี่คอนโดฉัน ไม่ใช่ 7-11 หน้าปากซอย ที่แกจะมาเดินเลือกหยิบของกินตามใจชอบแบบนี้!" ฉันแหวใส่ทันทีที่เห็นยัยเพื่อนตัวดีหยิบพุดดิ้งนมสดรสโปรดของฉันออกมาจากตู้เย็นหน้าตาเฉย "โอย... คุณแม่บ้านใจยักษ์ขา อย่าเพิ่งมาบ่นเรื่องพุดดิ้งถ้วยนี้เลยค่ะคุณเอย มานี่ก่อน มานั่งเคลียร์กันก่อนดีกว่า ว่าพักนี้... เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตหนูบัญชีผู้เจ้าระเบียบคนนี้กันแน่?" กิ๊ฟหันขวับมาพร้อมกับสายตาพิจับผิด ประกายตาระยิบระยับแบบนั้น... บอกได้เลยว่ายัยนี่กำลังจับเรดาร์ความเผือกทำงานเต็มพิกัด ฉันสะดุ้งสุดตัว ร้อนรนจนต้องรีบปฏิเสธเสียงสูง "อะไรเล่า! ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ แกนี่ก็คิดไปเรื่อยเปื่อย" "ไม่มีอะไรที่ไหนล่ะคุณผู้ชมคะ! เมื่อกี้ตอนฉันเดินมาที่ลิฟต์ ฉันบังเอิญ... เผอิญจริงๆ นะคะคุณขา เห็นผู้ชายร่างสูงโปร่งใส่เสื้อยืดสีดำกางเกงวอร์ม ที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าห้องแกพอดี แถมเขายังถือ... เดี๋ยวนะ ถือกล่องพัสดุของแกไว้ในมือด้วย!" กิ๊ฟทำเสียงสูงปรี๊ด เดินเข้ามาเขย่าแขนฉันเรยๆ "พ่อหนุ่มวิศวะข้างห้องคนนั้น... เขามาทำอะไรหน้าห้องแกยะตอนวันหยุดแบบนี้? แถมหน้าตายังดู... อื้อหือ เหมือนคนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบเฉียดตายมาด้วยกันยังไงยังงั้น!" ภาพเหตุการณ์เมื่อคืน... เหตุการณ์ระทึกขวัญที่ฉันเกือบเป็นลมล้มพับไปท่ามกลางสถานการณ์เฉียดตาย และมีใครบางคน... เจ้าของห้องข้างห้องสุดกวนประสาทคนนั้นเข้ามาช่วยไว้ทันเวลาพอดี ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวทันทีจนหน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นึกถึงคำเตือนจากตอนที่แล้วขึ้นมาได้ทันที — *หวังว่าตอนจบของเรื่องนี้จะไม่ใช่การที่ต้องมานั่งเคลียร์ใจท่ามกลางสถานการณ์เฉียดตายแบบนี้หรอกนะ!* ให้ตายสิ! แค่คิดหัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะแล้วค่ะ "เขา... เขาก็แค่ผ่านมาช่วยเฉยๆ หรอกน่า ไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งสิ้น!" ฉันแก้ตัวเสียงตะกوتตะกัก พยายามเบือนหน้าหนีสายคารมคมกริบของเพื่อนสนิทที่จ้องจับผิดชนิดที่เรียกว่าเอ็กซ์เรย์ทะลุทะลุปรุโปร่ง "แค่ผ่านมาช่วย? แหม... พ่อทิวาคนนั้นเนี่ย เป็นเดอะร็อคสาขาคอนโดนี้เหรอแก ถึงได้โผล่มาถูกที่ถูกเวลาตลอดเวลาที่มีวิกฤต แถมเมื่อคืนแกยังไลน์มาบอกเองเลยนะว่า... *'เกือบตายเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเองแล้วมั้ยล่ะ ดีนะที่...'* แล้วแกก็ลบข้อความทิ้งอย่างไว! คิดว่าฉันแคปไม่ทันเหรอฮะ ยัยเอย!" ฉันอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน... ยัยกิ๊ฟนี่มันสายสืบมืออาชีพชัดๆ! ทำไมถึงไวกว่าแสงขนาดนี้เนี่ย "แก... แกอย่ามามโนนะ!" ฉันเสียงสั่น พยายามทำเป็นหยิบแก้วน้ำมาดื่มกลบเกลื่อนความพิรุธ แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเงียบกริบลงทันที กิ๊ฟหันขวับไปมองที่ประตูห้องสลับกับหน้าฉัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของเพื่อนสาวทันทีราวกับเจอแจ็คพอตใหญ่ "อุ๊ย... เสียงเคาะประตูห้องแบบนี้ หรือว่า... พ่อเทพบุตรสุดกวนคนนั้นจะมารับพัสดุคืน หรือว่า... มาส่งข้าวส่งน้ำแม่หญิงผู้ประสบภัยกันแน่นะคะคุณผู้ชม?" กิ๊ฟทำเสียงแซวเบาๆ แต่จงใจพูดให้ดังพอที่คนนอกห้องจะได้ยิน ฉันอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด! ทำไมเวลาแบบนี้ฟ้าดินถึงต้องเล่นตลกกับฉันด้วยนะ! ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เดินดุ่มๆ ไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออกทันทีด้วยใบหน้าบึ้งตึง เพื่อจะต่อว่าคนที่บังเอิญมาผิดจังหวะ แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้คำด่าทั้งหมดกลืนหายลงคอไปทันที ทิวายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ สวมเสื้อยืดสีดำตัวเดิมแต่ดูดีจนน่าหมั่นไส้ เรือนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยแบบไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองมาที่ฉันด้วยแววตากรุ้มกริม แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ชวนให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ในมือหนาถือกล่องพัสดุของฉันเอาไว้ พร้อมกับถุงพลาสติกใส่อาหารกลิ่นหอมกรุ่น "พอดีผมเดินผ่าน... อ้าว มีแขกเหรอครับเนี่ย?" ทิวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปเห็นกิ๊ฟที่ยืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ด้านหลังฉัน "เอ่อ... ฉัน..." ฉันอ้ำอึ้ง หน้าชาวามด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา "สวัสดีค่ะพี่ทิวา! เชิญค่ะเชิญ พอดีพวกเรากำลังพูดถึงพี่อยู่พอดีเลยค่ะว่าเมื่อคืน... แหม ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่ช่วยดูแลเพื่อนหนูจนเกือบเช้า" กิ๊ฟไม่ปล่อยให้บรรยากาศอึดอัด รีบเดินเข้ามาแทรกกลางแล้วเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงดัดจริตชวนหมั่นไส้สุดๆ ตามสไตล์เพื่อนรักตัวชง ทิวายิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบเคลื่อนกลับมามองหน้าฉันที่ตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รอยยิ้มของเขาละมุนละไมจนน่ากลัว... น่ากลัวว่าหัวใจฉันจะเต้นหลุดออกมานอกอกซะก่อน "ไม่เป็นไรครับ... เรื่องแค่นี้เอง" ทิวาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ฉันกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ได้ยินกันแค่สองคน "อีกอย่าง... คนเจ็บเมื่อคืน เขายังติดค้างคำอธิบายตั้งหลายเรื่องกับผม... ไว้ผมค่อยมาทวงคืนทีหลังก็แล้วกันนะ" พูดจบเขาก็ยื่นถุงอาหารและกล่องพัสดุมาใส่มือฉัน ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กิ๊ฟแล้วเดินกลับห้องตัวเองไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ฉันยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่หน้าประตู "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดทมเสียงกรี๊ดของกิ๊ฟดังลั่นห้องจนแก้วหูแทบแตก "แกกกกกกกก! เอยยยยยย! เขากระซิบอะไรแกเมื่อกี้ ตาบ้าเอ๊ยยย ฉันจะตายกับความละมุนนี้แล้วนะ!" กิ๊ฟเขย่าตัวฉันจนน้ำในแก้วกระฉอก แต่สมองฉันกลับว่างเปล่า หัวใจพองโตจนคับอก และในจังหวะที่ฉันก้มลงมองถุงอาหารในมือ ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชท **ทิวา:** *[ส่งรูปภาพ]* รูปที่ฉันหน้าแดงแจ๋ตอนถือพัสดุก่อนหน้านี้ พร้อมข้อความต่อท้ายว่า — *'อาหารกล่องนี้ พิเศษเฉพาะคนขี้โวยวายแถวนี้เท่านั้นนะครับ... กินให้อร่อยนะ เดี๋ยวดึกๆ ผมแวะไปเอาคืน... หมายถึงเอาถุงข้าวคืนนะ อย่าเพิ่งคิดไกลล่ะ ;)'* ฉันมองหน้าจอค้างเติ่ง หัวใจเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก และก่อนที่ฉันจะได้ตั้งสติพิมพ์ข้อความตอบกลับ เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มเพื่อนสนิทก็เด้งรัวขึ้นมาพร้อมกับข้อความจากกิ๊ฟที่ส่งภาพเหตุการณ์เมื่อกี้เข้ากลุ่ม และข้อความสุดท้ายจากทิวาก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอล็อคสกรีนอย่างชัดเจน **ทิวา:** *'ประตูห้องไม่ได้ล็อกใช่มั้ยครับ... พอดีผมกำลังจะเดินข้ามมาหาแล้วนะ'* ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นความสัมพันธ์ชวนใจฟูไป10 ตอนแรกด้วยกันนะคะ!