แชทที่ยาวที่สุดในชีวิต

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานไม้สนตัวเล็กสั่นครืดคราดยาวนานติดต่อกันเกือบสามนาที ราวกับมันกำลังพยายามระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มีออกมาเป็นตัวอักษร เอยนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวโปรด ปลายคางมนฝังอยู่กับหัวเข่า ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อชั่วโมงก่อน ตอนนี้กลับมีน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นมาอีกรอบอย่างห้ามไม่ได้ แสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์สะท้อนเข้ากับม่านตาที่สั่นระริก ข้อความแชทขนาดยาวเหยียดที่ถูกส่งเข้ามาเป็นพืด—ยาวเสียยิ่งกว่ารายงานสรุปงบดุลประจำไตรมาสที่เธอต้องปวดหัวตรวจทานมาทั้งสัปดาห์—กำลังปรากฏขึ้นทีละบรรทัดอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักยามวิกาล มันไม่ใช่บทสนทนาโต้ตอบแบบฉับไวเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่มันคือ “จดหมายสารภาพความรู้สึก” ในยุคดิจิทัลที่เขียนขึ้นด้วยความจริงใจล้วนๆ ของผู้ชายข้างห้องคนที่ชอบกวนประสาทเธอมาตลอดหลายเดือน *“เอย... ถ้าอ่านถึงตรงนี้แล้วอยากจะด่าว่าเพ้อเจ้อ ก็เชิญด่าได้ตามสบายเลยนะ แต่อย่าเพิ่งบล็อคกันล่ะ ไม่งั้นพี่คงต้องเคาะผนังห้องเรียกจนกว่าเธอจะยอมเปิดประตูออกมาฟังจริงๆ”* ประโยคแรกเปิดหัวด้วยความกวนบาทาตามสไตล์ของนายทิวายังไม่เปลี่ยน แต่เอยกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวและจริงจังที่ซ่อนอยู่หลังตัวอักษรเหล่านั้น มือเรียวบางเอื้อมไปแตะหน้าจอเบาๆ ราวกับกลัวว่าตัวหนังสือตรงหน้าจะเลือนหายไปหากเธอจับมันแรงเกินไป *“ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่แกล้งทำเป็นเดินผ่าน เดินชน และหาเรื่องกวนโมโหเธอทุกวัน... รู้ไหมวะว่ามันเหนื่อยเหมือนกันนะ กว่าจะสรรหาคำพูดกวนๆ มาขัดจังหวะเวลาเธอบ่นเรื่องงานได้แต่ละที พี่ต้องยืนกั๊กอยู่หน้าประตูห้องตั้งกี่นาที เพื่อรอจังหวะให้เธียรเปิดประตูออกมาพร้อมทำหน้ายักษ์ใส่... แต่รู้ไหมว่า ถึงหน้าเธอมันจะเหวี่ยงๆ เหมือนพร้อมจะกินหัวคนตลอดเวลา แต่มันก็เป็นรอยยิ้มเดียว... ไม่สิ เป็นความวุ่นวายเดียว ที่ทำให้พี่อยากกลับมาห้องเร็วกว่ากำหนดทุกวัน”* หยดน้ำตาเม็ดโตหลุดจากแพขนตางอน ร่วงเผาะลงบนหน้าจอโทรศัพท์พอดีกับคำว่า ‘อยากกลับมาห้อง’ เอยสูดน้ำมูกเบาๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นปัดป่ายพวงแก้มที่เปียกชื้น ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความทรงจำนับร้อยฉากไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์สอดฟิล์มย้อนกลับ—เสียงเคาะผนังสามครั้งเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอกำลังบ่นเสียงดังเกินไปแล้ว, กล่องเค้กชิ้นโปรดที่ถูกวางไว้เงียบๆ หน้าประตูพร้อมโน้ตลายมือหวัดๆ ว่า ‘กินซะ จะได้เลิกหน้าบิ๊กเบนใส่คนอื่น’, ไหล่กว้างๆ ที่ยอมให้เธอซบสะอื้นตอนที่งานบัญชีมีปัญหาหนักหน่วง... ทุกอย่างมันชัดเจนเสียจนเผลอใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความเงียบ แชทขาวยาวเหยียดเลื่อนลงไปเรื่อยๆ ทิวาไม่ได้เขียนแค่เรื่องไร้สาระเหมือนอย่างเคย เขาเริ่มลงลึกถึงความรู้สึกข้างใน ตัวอักษรแต่ละคำสะท้อนความกลัว ความลังเล และความหวังของผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมถอดมาดกวนๆ ออกจนหมดเปลือก *“พี่ไม่ใช่คนโรแมนติก ไม่ใช่ผู้ชายอบอุ่นใจดีแบบพระเอกในนิยายที่เธอชอบอ่านหรอกเอย พี่มันก็แค่เด็กวิศวะปากเสียคนหนึ่งที่วันๆ คิดแต่เรื่องระบบไฟกับกาแฟกระป๋อง แต่กับเรื่องของเธอ... พี่ไม่เคยใจลอยไปไหนเลยสักครั้ง ตั้งแต่วันแรกที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ห้องตรงข้ามแล้วทำกุญแจตกหน้าลิฟต์ สายตาตื่นตูมเหมือนแมวตกใจวันนั้น มันฝังอยู่ในหัวพี่มาตลอด... พี่รักคนปากแข็งคนนี้เข้าแล้วจริงๆ นะเอย ถ้ารู้ตัวช้าไปหน่อยก็ช่วยอภัยให้วิศวะคนนี้ด้วยแล้วกัน”* ประโยคสุดท้ายของข้อความยาวเหยียดนั้นหยุดนิ่งค้างอยู่ตรงหน้า พร้อมกับสถานะ ‘Read’ ที่ขึ้นโชว์ห่างกันเพียงเสี้ยววินาที หัวใจของเอยกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนกันอยู่ในอก ทั้งความซาบซึ้ง ความโกรธนิดๆ ที่เขาชอบทำตัวเจ้าเล่ห์ และความเขินอายจนร้อนผ่าวไปถึงใบหู มือบางสั่นเทารีบกดแป้นพิมพ์เพื่อตอบกลับความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับเดือน นิ้วเรียวกดลบแล้วพิมพ์ใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความลังเล *“คนบ้า... ใครเขาบอกให้มาสารภาพรักผ่านแชทเล่า! แล้วใครให้บอกรักดื้อๆ แบบนี้ ปากเสียที่สุด!”* เอยพิมพ์ด้วยความหมั่นไส้ผสมความเขิน ก่อนจะกดส่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทว่า... ยังไม่ทันที่ข้อความนั้นจะแสดงผลสมบูรณ์ดี เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอแชทก็เด้งสวนขึ้นมาทันควัน ราวกับเขานั่งรอจังหวะนี้อยู่หลังกำแพงห้องเดียวกัน *“ถ้าไม่ให้พิมพ์บอกทางแชท... ลองเปิดประตูออกมาฟังจากปากพี่เองไหมล่ะครับ ยัยตัวแสบ?”* เอยสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—จังหวะหนักแน่นและคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ดังทะลุกำแพงห้องเข้ามาสะท้อนตรงกลางใจ ขอบคุณที่เดินทางร่วมยิ้มและลุ้นไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ