ความลับที่อยู่ในบันทึก

เสียงกระแทกของแฟ้มบัญชีหนาเตอะบนโต๊ะทำงานดังสนั่น จนกิ๊ฟที่กำลังนั่งเคี้ยวลูกอมสตรอว์เบอร์รีอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง เกือบสำลักเม็ดลูกอมออกมา "แกเป็นบ้าอะไรเนี่ยยายเอย! ตกอกตกใจหมด ตึกบัญชีจะถล่มลงมาทับหัวแกอยู่แล้วมั้งนั่น" กิ๊ฟโวยวายพร้อมกับลูบอกตัวเองป้อยๆ พลางส่งค้อนวงใหญ่ให้เพื่อนสนิทที่ตอนนี้หน้าดำคร่ำเครียด ยืนกอดอกหายใจฟัดฟัดอยู่ข้างโต๊ะ "ก็อีตาพี่ทิวาสhสิแก!" เอยตวาดแว้dออกมาเสียงดังลั่นห้องพักส่วนตัวของแผนก "ฮึ่ย! คิดแล้วมันน่าโมโหชะมัด ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้วะ!" "อุ๊ย... เบาเสียงหน่อยคุณนายน้องเอย เดี๋ยวคนอื่นเขาก็รู้หมดหรอกว่าแคมป์ไฟในใจกำลังลุกโชนเพราะพี่รหัสสุดหล่อข้างห้องคนนั้นอีกแล้ว" กิ๊ฟทำเสียงแซว ลากเก้าอี้หมุนเข้ามาใกล้ พร้อมกับหรี่ตามองอย่างรู้ทัน "ว่าแต่... เขาไปทำอะไรให้แกของขึ้นอีกรอบล่ะเนี่ย ปกติเห็นยอมจำนนให้เขาหยอกตลอดไม่ใช่เหรอ" ก็เพราะว่ายายเอยคนนี้ดันเผลอทำเรื่องโง่เง่าที่สุดในสามโลกน่ะสิคะ! ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ในห้องพักสุดรกของนายทิวา... เจ้าของฉายาวิศวะปากหมาหน้ามึนเกิดทักแชตมาบอกว่า ทำการบ้านวิชาคำนวณของน้องรหัสหาย (ซึ่งความจริงคือมันแกล้งเอาไปซ่อนไว้แกล้งเอยอีกตามเคย) เอยเลยต้องจำใจเดินดุ่มๆ ไปทวงคืนถึงห้อง 404 ของเขา แต่พอไปถึงเจ้าตัวกลับไม่อยู่ในห้อง น้ำก็ดันไหลไม่แรง ประตูระเบียงก็เปิดทิ้งไว้ลมพัดกระโชกแรงจนแฟ้มเอกสารกระจัดกระจาย เอยหวังดีจะช่วยเก็บให้บนโต๊ะทำงานของเขา แต่สายตาดันไปสะดุดเข้ากับสมุดบันทึกปกสีน้ำตาลเล่มหนึ่งที่วางเปิดคาอยู่... สมุดบันทึกเล่มนั้น... มันไม่ใช่ของทิวาค่ะ แต่มันคือ "สมุดไดอารี่ลับ" ของเอยเอง! สมุดเล่มที่เอยทำหล่นหายไว้ที่ห้องฟิตเนสเมื่อสามวันก่อน แล้วคิดว่าคงไม่มีทางหาเจอ, สมุดเล่มที่เอยเขียนระบายความรู้สึกงี่เง่าทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ชายใจร้ายคนนั้น... และที่สำคัญที่สุด บนหน้ากระดาษที่เปิดคาอยู่นั้น มีลายมือยึกยือของทิวาที่เขียนต่อท้ายประโยคของเอยด้วยปากกาหมึกสีแดงเด่นชัดว่า... *(ไหนบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา ทำไมในนี้เขียนชื่อฉันทุกบรรทัดเลยล่ะครับคุณบัญชี?)* คิดถึงตรงนี้แล้วเลือดในกายมันก็พุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เอยยกมือขึ้นกุมขมับ ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความรู้สึกอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ชื่อของทิวา... ใช่ค่ะ ชื่อของนายทิวาถูกเขียนระบายเอาไว้เกือบทุกหน้าในไดอารี่เล่มนั้น ทั้งบ่นว่าเขาชอบกวนประสาท ทั้งแอบชมว่าเขายิ้มสวยตอนเผลอ และที่หนักที่สุดคือประโยคที่เอยเผลอเขียนระบายความรู้สึกจริงๆ ลงไปว่า... *'เกลียดรอยยิ้มแบบนั้นชะมัด... ยิ้มทีไรใจสั่นทุกที'* ให้ตายเถอะ! นี่เอยเอาสมองส่วนไหนคิด เอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้เขียนอะไรแบบนั้นลงไปในสมุดที่ตัวเองพกติดตัวตลอดเวลา แล้วตอนนี้... เจ้าของชื่อที่ถูกเขียนอยู่เต็มหน้ากระดาษดันมาเห็นเข้าเต็มสองตา! "แกรู้ไหมว่าตอนที่ฉันเดินเข้าไปแล้วเห็นเขานั่งไขว่ห้างถือสมุดเล่มนั้นเปิดอ่านหน้าที่มีชื่อเขาอยู่ แถมยังทำหน้ากวนโอ๊ยใส่... ฉันแทบอยากจะคว้าแจกันทุบหัวเขาให้รู้แล้วรู้รอด!" เอยโวยวายพลางทุบโต๊ะระบายความแค้น กิ๊ฟที่นั่งฟังอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่านก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่กว้างจนถึงใบหู "กรี๊ดดดดด! จริงดิแก! หมายความว่า... พระเอกของเราอ่านความในใจของนางเอกหมดเปลือกแล้วสิแบบนี้ ง๊ายยยย น่ารักโคตร! นี่มันพล็อตนิยายชัดๆ เลยนะเอย!" "น่ารักกับผีสิแก! นี่มันคือหายนะ ชัดๆ! ยายกิ๊ฟ!" เวยหวีดร้องสุดเสียง ขยำกระดาษโน้ตในมือจนยับยู่ยี่ "เขาต้องคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหลงตัวเอง โรคจิต หรือไม่ก็คลั่งรักเขาจนโงหัวไม่ขึ้นแน่ๆ เลยอ่ะแก ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!" "อ้าว ก็เอาไว้บนบ่านั่นแหละค่ะคุณเพื่อนรัก" เสียงทุ้มนุ่มคุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูห้องทำงานของแผนกบัญชี น้ำเสียงกวนประสาทที่ลอยมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ทำเอาเอยสะดุ้งเฮือกราวกับโดนไฟช็อต ร่างสูงโปรดของทิวาก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่เกรงใจใคร มือข้างหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อกางเกงยีนส์ อีกข้างถือสมุดบันทึกปกสีน้ำตาลเล่มปัญหาสั่นดุ๊กดิ๊กอยู่ในมือ ใบหน้าหล่อเหลานั้นประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่เอยเพิ่งจะด่าในใจไปหมาดๆ ว่ามันทำให้ใจสั่นนั่นแหละค่ะ! "เฮ้ย! นาย... นายเข้ามาได้ยังไงเนี่ย ที่นี่โซนแผนกบัญชีนะ บุคคลภายนอกห้ามเข้า!" เอยลุกพรวดขึ้นชี้หน้าคนตัวสูงเสียงสั่น หน้าตากลحบ1ครึ่งระหว่างความโกรธและความอายที่ตีรันฟันแทงกันอยู่ในอก "อ้าว ก็เห็นแฟน... อ๋อ หมายถึงน้องรหัสตัวแสบทำกระเป๋าตังค์ตกไว้ที่ห้องฉันอีกรอบ ก็เลยหวังดีเอามาคืน กลัวว่าจะไม่มีเงินกินข้าวเที่ยงจนต้องอดตายซะก่อน" ทิวาแกล้งลากเสียงยาวอย่างจงใจ แววตาพราวระยับมองตรงมาที่เอยราวกับแมวเำล็งเหยื่อ "ส่วนสมุดเล่มนี้... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเปิดอ่านหรอกนะ พอดีลมมันพัดเปิดไปโดนหน้าที่มีคนเขียนว่า..." "หยุดพูดนะ! ห้ามพูดเด็ดขาดนะไอ้พี่ทิวา!" เอยพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งสมุดเล่มนั้นคืน แต่มีหรือที่คนขายขายาวอย่างเขาจะยอมให้จับตัวได้ง่ายๆ ทิวาเพียงแค่ชูสมุดขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็คว้าข้อมือเล็กของเอยเอาไว้เบาๆ ไม่ได้บีแน่น แต่กลับอุ่นวาบจนเอยต้องชะงัก บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา เมื่อใบหน้าของคนทั้งคู่ขยับเข้ามาใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ทิวาก้มมองลงมาด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความอ่อนโยนบางเบาที่หาดูได้ยาก จนคนขี้โวยวายอย่างเอยถึงกับพูดไม่ออก สมองตื้อตันไปหมด "นี่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบเบาๆ 1ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ที่เขียนบอกว่า... *'เกลียดรอยยิ้มแบบนั้นชะมัด ยิ้มทีไรใจสั่นทุกที'* นี่... หมายถึงรอยยิ้มแบบนี้หรือเปล่าครับ?" ทิวายิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์แต่กลับมีเสน่ห์เหลือร้ายจนเอยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรัวแรงจนดังทะลุออกมานอกเสื้อ "อะ...ไอ้คนบ้า ใครเขาหมายถึงนายกัน เลิกมโนไปเองได้แล้ว ส่งสมุดฉันคืนมานะ!" เอยพยายามดึงมือออก หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ปากก็ปฏิเสธเสียงแข็งแต่แววตาสั่นระริกฟ้องชัดเจนว่าจำนนต่อหลักฐาน ทิวาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายอมลดมือที่ถือสมุดลงมา แต่แทนที่จะคืนให้ดีๆ เจ้าตัวกลับถือวิสาสะเปิดสมุดหน้าสุดท้ายที่ว่างอยู่ หยิบปากกาหมึกซึมสีดำจากกระเป๋าเสื้อของตัวเองขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตาเอย "นายทำอะไรน่ะ! อย่ามาเขียนอะไรบ้าๆ ลงในสมุดฉันนะ!" "เสร็จแล้วครับ" ทิวายื่นสมุดบันทึกสีน้ำตาลคืนให้เอยพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อ่านดูซะนะ... แล้วเดี๋ยวตอนเย็นเลิกงาน ฉันจะมารอรับที่หน้าตึก ห้ามเบี้ยวด้วย ไม่งั้นฉันจะเอาไดอารี่เล่มนี้ไปอ่านประกาศประจานกลางโรงอาหารคณะวิศวะแน่" พูดจบเจ้าตัวก็ขยับตัวถอยหลัง หมุนตัวเดินผิวปากอารมณ์ดีออกจากห้องบัญชีไปทิ้งไว้เพียงความงุนงงและความร้อนผ่าวที่ยังคงตกค้างอยู่บนแก้มของคนตัวเล็ก กิ๊ฟที่แอบนั่งลุ้นอยู่มุมห้องรีบพุ่งเข้ามาหาเอยทันที "แกๆๆ เขาเขียนอะไรลงไปวะ ขอดูหน่อยเร็ว!" เอยใจเต้นระรัวด้วยความอยากรู้แกมหวาดหวั่น นิ้วเรียวสั่นเทาเปิดสมุดบันทึกหน้าสุดท้ายที่ทิวาเพิ่งเขียนลงไปเมื่อกี้... ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อกวาดสายอ่านลายมือหวัดๆ แต่เป็นระเบียบของเขาที่เขียนทิ้งไว้... *(ถ้าใจสั่นนัก... งั้นคืนนี้เรามาคบกันให้หายใจสั่นไปเลยดีไหมครับ?)* *(ปล. พี่จองตัวเป็นแฟนเราแล้วนะ เอย)* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอมยิ้มไปกับความน่ารักของทั้งคู่ด้วยกันนะคะ