คำสัญญา

“คุณคิดว่าความรู้สึกผิด คือเครื่องพันธนาการที่สมบูรณ์แบบที่สุดงั้นหรือครับ รวินท์?” เสียงของลลินเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเวทนาที่กรีดลึกลงไปในใจของชายหนุ่ม รวินท์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องสมุดส่วนตัวที่เต็มไปด้วยฝุ่นจางๆ ของความทรงจำ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นรอยยับย่นบนคิ้วและแววตาที่สั่นไหวของเขาให้ชัดเจนขึ้น เขาไม่กล้าหันไปเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่อ่านทุกอย่างทะลุปรุโปร่งเหมือนทนายความกำลังอ่านสำนวนคดีที่ปิดไม่มิด “อย่าพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่ผมแบกไว้เลยลลิน” รวินท์เอ่ยเสียงแหบพร่า พลางขยับนิ้วเรียวไปตามสันปกหนังสือเก่าแก่ที่ไร้ความหมายสำหรับเขาในเวลานี้ “บางอย่าง... ถ้ามันพังไปแล้ว การพยายามซ่อมแซมมีแต่จะทำให้เราบาดเจ็บจากเศษเสี้ยวที่แหลมคมของมันเท่านั้น” “แต่คุณไม่ใช่สิ่งที่พังแล้ว และผมก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่มาเพื่อรื้อฟื้นบาดแผลครับ” ลลินก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่เคยมีเริ่มลดน้อยลงจนเขารู้สึกถึงไออุ่นจากตัวเธอ เธอไม่ได้ขยับตัวหวือหวา แต่ทุกย่างก้าวกลับกดดันให้รวินท์ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาพยายามหนีมาตลอดหลายปี “คุณกำลังบอกว่า... การอยู่ข้างผม มันคุ้มค่ากับความเสี่ยงที่จะถูกดึงลงไปในความมืดงั้นเหรอ?” รวินท์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “คุณยังไม่รู้อะไรเลย ลลิน สิ่งที่ผมทำในคืนนั้น... สิ่งที่ผมทิ้งไว้เบื้องหลัง มันไม่ใช่แค่เรื่องของโชคชะตา แต่มันคือคำสาปที่ไล่ล่าทุกคนที่ก้าวเข้ามาหาผม” “ถ้ามันคือคำสาป ผมก็พร้อมจะร่วมเผชิญหน้ากับมันครับ” ลลินคว้ามือของรวินท์ไว้แน่น ฝ่ามือที่อบอุ่นและมั่นคงของเธอทำหน้าที่เป็นสมอเรือในพายุคลั่งที่เขากำลังเผชิญ รวินท์ชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ “ทำไมถึงดื้อรั้นขนาดนี้...” รวินท์พึมพำ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลลิน ค้นหาความลวงที่เขามักจะกังวลว่ามันต้องมี แต่สิ่งที่เขากลับพบมีเพียงความจริงใจที่บริสุทธิ์จนน่ากลัว “เพราะผมเป็นทนายความไงครับ” ลลินกระตุกยิ้มเล็กน้อย พยายามผ่อนคลายบรรยากาศที่หนักอึ้ง “ผมเชื่อในพยานหลักฐาน และพยานหลักฐานเดียวที่ผมเห็นตรงหน้า คือชายที่พยายามปกป้องคนรอบข้างด้วยการขังตัวเองไว้ในกรงแห่งความเสียใจ ผมขอสัญญา... ไม่ว่าหลังจากนี้สิ่งที่อยู่ในรอยจารึกนั่นจะเปิดเผยความจริงที่เลวร้ายแค่ไหน หรือโลกทั้งใบจะหันหลังให้คุณ ผมจะเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่ตรงนี้ เคียงข้างคุณจนกว่าพายุจะผ่านไป” รวินท์รู้สึกเหมือนกำแพงที่เขาเพียรสร้างมาตลอดชีวิตกำลังพังทลายลงด้วยคำพูดไม่กี่คำ ความเย็นเยียบที่เกาะกินใจเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่ได้สัมผัสมานาน... ความหวัง “ลลิน...” เขาเรียกชื่อเธอเบาหวิว “ไม่ต้องตอบรับตอนนี้ก็ได้ครับ” เธอตัดบทอย่างสุภาพ สายตายังคงจับจ้องไม่ละไปไหน “เพียงแค่รับรู้ไว้ว่า คุณไม่ได้แบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว และนั่นไม่ใช่คำหวาน แต่คือพันธสัญญาจากผม” รวินท์ถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมลดกำแพงลงชั่วขณะ เขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังมีอันตรายจากความลับของตระกูลที่รอการพิพากษา แต่มือที่ยังคงประสานกันอยู่ทำให้เขารู้สึกว่า เขาอาจจะมีโอกาสที่จะได้เป็นคนปกติอีกครั้ง ทว่า ความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งเร้า ก่อนที่บานประตูไม้โอ๊คหนักจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับเชิญ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดและดวงตาฉายแววตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “คุณรวินท์ครับ... พวกเขามาถึงแล้ว” ชายคนนั้นกล่าวพลางหอบหายใจ “ไม่ใช่แค่เจ้าหน้าที่รัฐที่มาตามหมายค้น แต่เป็น 'คนพวกนั้น'... พวกเขาบอกว่าคุณไม่มีสิทธิ์จะเก็บรักษาบันทึกเล่มนั้นไว้อีกต่อไป” รวินท์ปล่อยมือจากลลินทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดโกน เขามองไปยังหน้าต่างที่สะท้อนแสงไฟจากรถยนต์หลายคันที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจอดล้อมรอบบ้านพักของเขา “ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมลลิน” รวินท์หันกลับมามองเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่น่าขนลุก “ว่าคำสัญญานี้... มันอาจมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยชีวิต” ลลินขยับมายืนข้างรวินท์โดยไม่ลังเล เธอรับเอกสารจากชายคนนั้นมาเปิดดูเพียงครู่เดียว ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะเปลี่ยนสีไปอย่างสิ้นเชิง “รวินท์... รายชื่อคนที่ลงนามในหมายฉบับนี้” เธอเว้นช่วง มือที่ถือกระดาษเริ่มสั่น “นี่มันไม่ได้มาจากทางการ แต่มันมาจากคนที่คุณบอกว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน” ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาแห่งการอ่านไปพร้อมกับแบล็กสมิธในตำนานนะครับ