เริ่มแผนการ

“ลายเซ็นนี่... มันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญครับลลิน” รวินท์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานส่วนตัวของเขา น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่พยายามกักขังไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เขาใช้นิ้วชี้ลากผ่านเส้นสายตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นราวกับจะพิสูจน์ว่าหมึกที่แห้งกรังไปนานนับทศวรรษนั้นเป็นของจริง ลลินไม่ได้ตอบในทันที เธอขยับแว่นสายตาพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสของตึกระฟ้าที่มองเห็นแสงไฟจากเมืองเบื้องล่างเป็นเส้นสายราวกับวงจรไฟฟ้าที่ไร้ระเบียบ เธอรับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวรวินท์ ความเจ็บปวดจากอดีตที่เขาพยายามกดทับไว้ กำลังถูกขุดขึ้นมาด้วยปลายปากกาของคนที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว “ถ้าเขาไม่ตาย... แล้วทำไมถึงทิ้งคุณไว้กับกองเพลิงนั่นคนเดียว” ลลินถามเบาๆ แต่มันคมกริบพอที่จะแทรกเข้าไปในบาดแผลเก่า รวินท์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึกกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความแค้นที่จุดติดขึ้นมาอีกครั้ง “นั่นคือสิ่งที่ผมต้องเข้าไปหาคำตอบเอง ถึงเวลาที่ผมต้องเลิกเป็นแค่เงาที่เฝ้ามองจากมุมมืดแล้วครับ” แผนการแทรกซึมเข้าสู่ ‘อาเธอร์ส กรุ๊ป’ บริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ที่ฉากหน้าคือผู้ผลิตนวัตกรรมล้ำสมัย แต่ฉากหลังกลับเป็นรังของอำนาจมืดที่ไม่เคยมีใครกล้าแตะต้อง ถูกวางไว้ในใจของเขามาตลอดหลายปี คืนนี้... คือจุดเริ่มต้นของก้าวแรกที่เดิมพันด้วยชีวิต รวินท์เปลี่ยนชุดเป็นสูทสีเทาเข้มเนื้อดี เขาไม่ใช่รวินท์คนเดิมที่ยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่เขาคือ ‘แบล็กสมิธ’ ผู้ที่กำลังจะตีเหล็กให้เป็นอาวุธเพื่อทำลายหอคอยงาช้างของศัตรู “คุณแน่ใจนะว่าการปลอมแปลงฐานข้อมูลในระบบรักษาความปลอดภัยจะแนบเนียนพอ” ลลินถามขณะวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ดวงตาของเธอยังคงมีความกังวลฉายชัด “ผมไม่ได้ปลอมแปลงครับ” รวินท์หยิบการ์ดสีดำสนิทที่มีตราสัญลักษณ์ประหลาดขึ้นมา “ผมแค่กลับเข้าไปในที่ที่ผมเคยเป็นเจ้าของ... ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกขโมยไป” ทั้งสองเดินทางมาถึงอาคารสำนักงานใหญ่ของอาเธอร์ส กรุ๊ป ในเวลาเที่ยงคืน รวินท์ใช้ทางเข้าชั้นใต้ดินที่ถูกลืมเลือน ซึ่งเป็นเส้นทางที่เขาเคยใช้เล่นซนในวัยเด็กก่อนที่อุบัติเหตุจะพรากทุกอย่างไป ลลินทำหน้าที่คอยเฝ้าระวังสัญญาณเตือนภัยอยู่ภายนอกผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วที่เธอประดิษฐ์ขึ้นเอง ทุกย่างก้าวในโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนราคาแพงดูเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง รวินท์หยุดลงหน้าประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ที่หน้าห้องบริหารงานส่วนกลาง เขาหยิบอุปกรณ์ถอดรหัสออกมา นิ้วของเขาสั่นเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทราวกับเหล็กกล้า *คลิก...* เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รวินท์ก้าวเข้าไปข้างใน แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับร้อยที่ตั้งเรียงรายเผยให้เห็นเอกสารลับที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานกลางห้อง เขาตรงไปที่เครื่องแม่ข่ายหลัก มือสั่นระริกขณะเสียบอุปกรณ์เชื่อมต่อข้อมูลลงไป ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์บนผนังห้องก็สว่างวาบขึ้น มันแสดงรายชื่อโครงการลับ ‘โปรเจกต์ ฟีนิกซ์’ ซึ่งรวินท์ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นไม่ใช่ชื่อโครงการ... หากแต่เป็นภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในลิฟต์ที่เพิ่งบันทึกภาพได้เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ในภาพนั้น... มีชายชราคนหนึ่งก้าวออกมาจากลิฟต์ในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยเงามืด แต่แววตาที่จ้องมองตรงมายังกล้องตัวที่รวินท์กำลังแฮ็กอยู่นั้น มันคือแววตาที่เขาจำได้แม่นยำที่สุด “ลลิน... ออกไปจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!” รวินท์ตะโกนผ่านไมโครโฟน แต่สิ่งที่เขากลับได้ยินไม่ใช่เสียงตอบรับของลลิน กลับเป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคาร ประตูห้องบริหารงานถูกกระชากเปิดออกด้วยกำลังมหาศาล ชายชุดดำกลุ่มใหญ่กรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ แต่รวินท์ไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น สายตาของเขาจับจ้องไปยังชายชราในเงามืดที่ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ราวกับผู้ชนะที่เฝ้ารอเหยื่อให้ติดกับ ชายชราคนนั้นหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ มือที่เหี่ยวหย่นแตะลงบนภาพถ่ายอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้รวินท์ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย” เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเพียงนัดเดียวในความเงียบ รวินท์รู้สึกถึงหยดเลือดที่อุ่นร้อนไหลอาบลงมาที่ไหล่ซ้าย เขาทรุดลงกับพื้น มองเห็นชายชราหันหลังเดินกลับออกไปพร้อมกับทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ในอากาศ “อย่าเพิ่งรีบตายล่ะ รวินท์ เพราะความจริงที่นายตามหา... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในนรกขุมที่สองเท่านั้น” รวินท์กัดฟันแน่น มองดูประตูล็อกตายจากภายนอกขณะที่ควันสีเทาเริ่มพุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศ นี่ไม่ใช่การจับกุม... แต่นี่คือการกำจัดทิ้งอย่างใจเย็นที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรวินท์ในครั้งนี้นะครับ แบล็กสมิธในตำนานครับ