ภาพจำที่เลือนหาย

"คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่ รวินท์" ลลินวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า เสียงของมันดังกระทบพื้นผิวที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนอย่างหนักหน่วง ราวกับจะตอกย้ำความจริงที่เขากำลังพยายามผลักไส เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ได้ต้องการคำตอบเชิงกฎหมาย แต่เป็นสายตาที่มองทะลุเข้าไปถึงรอยแผลเป็นในใจที่เขาซ่อนไว้หลังความเงียบงัน รวินท์กำแก้วกาแฟเย็นเฉียบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่ได้หันไปสบตาเธอ ทว่ากวาดสายตาไปรอบห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและกระดาษเก่า เขามองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในกระจกเงาที่แตกเป็นเสี่ยง รอยร้าวเหล่านั้นดูเหมือนรอยจารึกที่เขากำลังตามหา... มันไม่ใช่ตัวอักษร แต่มันคือเส้นสายของความทรงจำที่บิดเบี้ยว "ความทรงจำไม่ใช่ความจริงเสมอไป ลลิน" รวินท์เอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความสั่นไหวที่เขาไม่อาจควบคุมได้ "บางครั้งสิ่งที่สมองเราสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง มันก็กลายเป็นคุกที่ขังเราไว้ตลอดกาล" "แล้วถ้าคุกนั้นมันมีทางออกล่ะ?" เธอขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอกลายเป็นสิ่งเดียวที่ดึงเขากลับมาสู่ปัจจุบัน "บันทึกเล่มนี้ไม่ได้พูดถึงอุบัติเหตุในฐานะโศกนาฏกรรม แต่มันพูดถึงในฐานะ 'การเลือก' รวินท์ คุณเลือกที่จะจำแบบนี้ เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่คุณรับไหวใช่ไหม?" รวินท์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "คุณเป็นทนาย คุณยึดถือหลักฐานเป็นที่ตั้ง แต่เรื่องของผม... มันไม่มีพยาน ไม่มีหลักฐาน มีเพียงความรู้สึกผิดที่กัดกินผมทุกค่ำคืนที่ผมหลับตาลง" เขาหลับตาแน่น ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นเริ่มฉายชัดขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่แค่ความมืดมิดหรือเสียงเบรกที่ดังสนั่นเหมือนที่เคยฝันถึง แต่มันคือรายละเอียดที่เขาพยายามลบเลือน... เสียงหัวเราะของพ่อก่อนที่รถจะเสียหลัก เสียงกระซิบของแม่ที่บอกให้เขา 'จดจำความจริง' ไม่ใช่ 'เหตุผลของความตาย' กลิ่นควันไฟที่อบอวลปนไปกับกลิ่นน้ำหอมที่เขามักจะไม่ได้กลิ่นมันมานานหลายปี ลมหายใจของเขาสะดุด รวินท์ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน เหงื่อกาฬซึมตามไรผม เขาคว้ากระดาษแผ่นหนึ่งจากกองเอกสารที่ลลินเพิ่งวางไว้ มันคือภาพถ่ายเก่าๆ ที่ถ่ายจากสถานที่เกิดเหตุ เขาจ้องมันนานจนภาพนั้นเริ่มเปลี่ยนไป ในมุมมืดของเบาะหลังรถที่พังยับเยิน มีวัตถุบางอย่างที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน มันคือจี้ห้อยคอสีเงินที่วางอยู่ใต้เศษเหล็ก... จี้ที่เขาจำได้แม่นว่าแม่สวมใส่มันในวันนั้น "รวินท์... คุณเห็นอะไร" ลลินถาม น้ำเสียงของเธอเบาหวิว ราวกับเกรงว่าจะทำลายสมาธิของเขา "ผมไม่ได้ลืม" เขาพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า "ผมแค่กลัว... กลัวว่าถ้าผมเห็นความจริงครบทุกชิ้นส่วน ผมจะกลายเป็นคนที่ไม่เหลือแม้กระทั่งความภูมิใจในตัวเอง" เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เก้าอี้ล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เขาสาวเท้าเดินไปยังตู้ไม้โบราณที่มุมห้อง มือที่สั่นเทาเอื้อมไปเปิดลิ้นชักลับที่เขาไม่เคยเปิดมันมากว่าสิบปี ภายในนั้นไม่ได้มีสมบัติล้ำค่า แต่มันมีเพียงสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ปกหนังถลอกปอกเปิกและกุญแจดอกหนึ่งที่สนิมเกาะกินจนแทบไม่เหลือสภาพ ลลินก้าวตามเขามาเงียบๆ เธอเห็นรวินท์หยิบกุญแจดอกนั้นขึ้นมา และในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะกับผิวโลหะเย็นเฉียบ ภาพเหตุการณ์หนึ่งก็พุ่งเข้ามาในหัวของเขาอย่างรุนแรงจนเขาทรุดเข่าลงกับพื้น มันไม่ใช่ภาพของอุบัติเหตุ... แต่มันคือภาพของใครบางคนกำลังยืนมองรถของครอบครัวเขาจากมุมมืดของถนน คนคนนั้นไม่ได้เข้ามาช่วย แต่กำลังรอคอยให้ทุกอย่างจบลง... มือปริศนาคนนั้นสวมแหวนที่มีตราสัญลักษณ์เดียวกับ 'รอยจารึก' ที่ปรากฏอยู่ในสมุดบันทึกที่เขาพยายามตามหามาตลอด รวินท์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววแตกสลายปนกับความโกรธแค้นที่พุ่งพล่าน "ลลิน... คนคนนั้นไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ในฐานะผู้สังเกตการณ์ แต่มันคือคนของตระกูลเรา" เขายังไม่ทันได้เอ่ยต่อ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงและจังหวะที่รีบร้อนผิดปกติ ประตูห้องทำงานถูกเปิดผางออกโดยไม่ได้รอรับคำอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มที่เขาจำได้ดีว่าเป็นทนายความประจำตระกูลก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ดูเหมือนคุณจะเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้วนะ รวินท์" ชายคนนั้นกล่าวพลางวางซองจดหมายสีขาวไว้บนโต๊ะ "แต่เสียใจด้วยนะ ความทรงจำที่คุณได้คืนมาน่ะ... มันเป็นเพียงบทนำของสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นที่กำลังจะตามมาต่างหาก" ชายคนนั้นวางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะข้างจดหมาย ในภาพนั้นรวินท์เห็นตัวเองในวัยเด็กยืนอยู่ข้างๆ ชายปริศนาคนนั้นในวันที่เขาคิดว่าตัวเองอยู่ตามลำพังที่โรงพยาบาลหลังอุบัติเหตุ และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... ในมือของเขาวัยเด็ก กำลังถือมีดพกเปื้อนเลือดที่เขาลืมไปจนหมดสิ้นว่ามันเป็นของใคร! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รอยจารึกที่แสนเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน